Ποίος στο σύντροφον απλώνει χέρι, ωσάν να βοηθηθεί· ποίος τη σάρκα του δαγκώνει όσο που να νεκρωθεί.

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟΥ-ΙΧΝΗΛΑΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

http://www.scribd.com/doc/237450220/%CE%9F%CE%99-%CE%A1%CE%99%CE%96%CE%95%CE%A3-%CE%A4%CE%9F%CE%A5-%CE%94%CE%9F%CE%A5%CE%9B%CE%95%CE%9C%CE%A0%CE%9F%CE%A1%CE%99%CE%9F%CE%A5-%CE%99%CE%A7%CE%9D%CE%97%CE%9B%CE%91%CE%A4%CE%A9%CE%9D%CE%A4%CE%91%CE%A3-%CE%A4%CE%97%CE%9D-%CE%A0%CE%91%CE%93%CE%9A%CE%9F%CE%A3%CE%9C%CE%99%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%99%CE%97%CE%A3%CE%97

       

  Νέα περιεκτική 8σελιδη μπροσούρα απο τους Α.Μ.Ε.

Σύντροφοι και Συντρόφισσες από Ξάνθη: Τίποτα δεν μας σταματά, θα τους τσακίσουμε


Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (Μέρος Δ')








Οι προαναφερθείσες παραγωγές προσέλκυαν ένα κοινό που άγγιζε τα 80 εκατομμύρια στη βάση μίας εβδομάδας. Συγχρόνως ο ρόλος του κινηματογράφου αναβαθμιζόταν στην ισχυροποίηση της πειθούς και της ενημέρωσης, ενώ η CIP δεν μπορούσε να αγνοήσει την συμβολή του στην προπαγάνδα. Χρησιμοποιούνταν όλα τα μέσα για την προπαγάνδα του αμερικανικού εθνικισμού. Αυτό δημιούργησε την καχυποψία ότι η CIP δυνητικά αποτελούσε απειλή για την αμερικανική δημοκρατία που τύποις υπερασπιζόταν και στ' όνομα της οποίας πολεμούσε. Με το επιχείρημα ότι οι ανάγκες της κυβέρνησης υπερκάλυπταν τις ανάγκες του ατόμου, η CIP είχε την ψευδαίσθηση πως προασπιζόταν ένα φιλοσοφικό ίδρυμα. Ο Creel κι οι συνεργάτες του θεώρησαν ότι ο πόλεμος είχε ανασύρει ορισμένα θέματα σχετικά με το ρόλο του κράτους και των σχέσεών του με τους πολίτες στον σύγχρονο κόσμο κι ότι η Αμερική όφειλε να τ' αντιμετωπίσει. Αλλά όλα αυτά δεν θα είχαν καμία σημασία εάν η Γερμανία δεν ηττάτο. Κύριο μέλημα της επιτροπής Creel ήτο η ανάσχεση του εσωτερικού μετώπου, αλλά οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να υιοθετήσουν μόνο ό,τι είχε ήδη ξεκινήσει απ' τους Σύμμαχους τους στην εκστρατεία εναντίον του ηθικού του εχθρού. Εδώ πάλι, οι κορυφαίοι επαγγελματίες ήσαν οι Βρετανοί.



Οι Γάλλοι διέθεταν κι αυτοί μία οργάνωση για την προπαγάνδα τους, την 'Maison de la Press'. Η οργάνωση αυτή προσπάθησε να διατηρήσει την ενημέρωση των Γάλλων των κατακτημένων περιοχών απ' τους Γερμανούς για ό,τι συνέβαινε στο Παρίσι. Δημιουργήθηκε το Υπουργείο Πληροφοριών υπό την διοίκηση του Λόρδου Beaverbrook, το έργο του οποίου ήτο να ενημερώνονται οι λαοί των συμμαχικών και των ουδέτερων χωρών, ενώ το Τμήμα Προπαγάνδας του Εχθρού είχε συσταθεί στο Crewe House υπό τον Λόρδο Northcliffe. Αυτό ήτο έργο του Lloyd George, του πρωθυπουργός απ' το 1916, που ενδιαφερόταν με πάθος για την προπαγάνδα και που αντιπαθούσε τους διπλωμάτες καριέρας που είχαν κάνει εξαιρετικό έργο στην Αμερική. Σκοπός του Lloyd George ήτο να δει την προπαγάνδα της Βρετανίας ν' απλώνεται πέρα απ' τις αποφάσεις των διάφορων ελίτ. Για τον λόγο αυτό ήθελε να ελέγξει την Fleet Street στο City του London, όπου ο Λόρδος Northcliffe είχε υπό τον έλεγχο του εφημερίδες όπως ήσαν οι 'The Times' και 'Daily Mail'. Απεναντίας ο Λόρδος Beaverbrook ήτο ιδιοκτήτης της 'Daily Express'. Ο Lloyd George επιθυμούσε να εκμηδενίσει οιαδήποτε κριτική σε βάρος της κυβέρνησης του. Και πάλι υπήρξαν εκείνοι που είδαν προφητικά πως η ισχυροποίηση τέτοιων μηχανισμών θα μπορούσε να έχει τ' αντίθετα αποτελέσματα στο εσωτερικό της Βρετανίας.




Ένας Γερμανός βετεράνος έγραψε σχετικά: 'Το 1915, ο εχθρός εξαπέλυσε την προπαγάνδα του εναντίον των στρατιωτών μας. Απ' το 1916 κι έπειτα αυτή εντατικοποιήθηκε σε σταθερή βάση και στις αρχές του 1918, είχε ήδη μετατραπεί σ' ένα σύννεφο καταιγίδας. Πλέον ήσαν ορατά τοίς πάσι τ' αποτελέσματα αυτής της προοδευτικής αποπλάνησης. Οι στρατιώτες μας έμαθαν να σκέπτονται με τον τρόπο που ο εχθρός τους ήθελε να σκέπτονται'. Ο άνδρας που έγραψε αυτά τα λόγια δεν ήτο άλλος απ΄τον Adolf Hitler. Στο 'Mein Kampf' ο μελλοντικός ηγέτης της Γερμανίας αφιέρωσε 2 ολόκληρα κεφάλαια στο ζήτημα της προπαγάνδας που συνδέονταν με την εκτίμηση που ο ίδιος είχε για την βρετανική προπαγάνδα αυτή καθαυτή, για τα λεπτότερα σημεία της, όπως η σημασία του χρόνου, οι σωρευτικές επιπτώσεις, και η επανάληψη. Ήσαν μαθήματα που ο ίδιος θα έθετε σε τρομερή χρήση αργότερα. Ο Στρατηγός Ludendorff εντυπωσιάστηκε απ' το έργο του 'Υπουργείου για την Καταστροφή της Γερμανικής Συνοχής'. Ο ίδιος τόνισε πως 'υπνωτιστήκαμε απ' την προπαγάνδα του εχθρού, όπως ο λαγός απ' το φίδι'. Βέβαια, πολλοί υψηλόβαθμοι στην Γερμανία βρήκαν ως αποκούμπι την υπεροχή της βρετανικής προπαγάνδας για την ήττα τους. Υπήρχαν όμως κι άλλα ζητήματα που έμεναν αναπάντητα. Τα γερμανικά στρατεύματα δεν είχαν εν προκειμένω ηττηθεί στο πεδίο της μάχης; Η Γερμανία δεν είχε εισβάλει σε ξένες χώρες; Πράγματι, η πορεία της Γερμανίας ήτο νικηφόρα στην Ανατολή εξαιτίας της Συνθήκης Brest-Litovsk (1918). Πώς, λοιπόν, η Γερμανία έχασε τον πόλεμο; Μα φυσικά, με την κατάρρευση εκ των έσω. Οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν διαβάλλει ηθικά τον μέσο Γερμανό πολίτη. Τα γερμανικά στρατεύματα είχαν δεχθεί πισώπλατες μαχαιριές την ίδια ώρα που πολεμούσαν λυσσωδώς στο μέτωπο. Αυτή η θέση ήτο που επιβεβαίωνε τους ισχυρισμούς των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών στη Βαϊμάρη του 1920 ότι πίσω απ' αυτή την μηχανορραφία βρίσκονταν οι Σιωνιστές διά του Μπολσεβικισμού τους. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι Βρετανοί μετήλθαν μεθόδων ψυχολογικού πολέμου ήδη απ' το 1915. Ο Στρατηγός Wilson έλεγε: 'Η προπαγάνδα είναι δευτερεούσης σημασίας ζήτημα. Πρωτεύον είναι να σκοτώσουμε τους Γερμανούς'. Οι Γερμανοί έριξαν προπαγανδιστικά φυλλάδια στη  πόλη Nancy της Γαλλίας κατά την διάρκεια της μάχης του 'Grande-Couronne' τον Σεπτέμβριο του 1914, όπως και εξέδωσαν την 'Gazette des Ardennes' για να εγκλοπωθούν τους Γάλλους. Οι Βρετανοί απήντησαν μέσω της σύστασης της 'Διεύθυνσης Ειδικών Πληροφοριών' ή αλλιώς ΜΙ7. Μέχρι το Μάρτιο του 1915, είχε αναπτυχθεί ένας ιδιότυπος πόλεμος ρίψης φυλλαδίων μεταξύ της γερμανικής Πολεμικής Αεροπορίας και της βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας. 6 μήνες αργότερα, η Γαλλία συγκρότησε την δική της δομή 'Service de la Propagande Aerienne' που έκανε ρίψεις της 'La Voix du Pays' στις κατακτημένες περιοχές. Τα φυλλάδια ήσαν επιμελημένα, ώστε να περιέχουν νέα που αρνείτο η αντίπαλη πλευρά, χάρτες που έδειχναν το δρόμο του γυρισμού, περιγραφές του πόσο καλά αντιμετωπίζονταν οι αιχμάλωτοι, κι ούτω καθεξής. Ενόσω ο συμμαχικός αποκλεισμός της Γερμανίας είχε άρχισε να έχει επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, τα μενού στα εστιατόρια στο London είχαν διαμορφωθεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να τονίσουν τη ματαιότητα της γερμανικής υποβρυχιακής εκστρατείας που σκοπό της είχε δήθεν να λιμοκτονήσει η Βρετανία και να οδηγηθεί σε υποταγή. Στη Βασιλεία της ουδέτερης Ελβετίας, ένα απ' τα καθήκοντά του Βρετανού πρόξενου, ήτο η διάθεση των μηνυμάτων προπαγάνδας σε φιάλες που στη συνέχεια έφταναν μέχρι τον ποταμό Ρήνο της Γερμανίας.




Δεν είναι πιστευτό ότι τέτοιες μέθοδοι ήσαν ικανές να πυροδοτήσουν τη γερμανική επανάσταση και να επιφέρουν την παραίτηση του Kaiser το 1918. Το 1918 η μέθοδος προπαγάνδισης ήτο μέσω μπαλονιών κι όχι τόσο μέσω της ρίψης φυλλαδίων από αεροσκάφη. Στα τέλη του 1917, 4 Βρετανοί αεροπόροι, συνελήφθησαν και δικάστηκαν από γερμανικό στρατοδικείο για τον λόγο ότι 'διένειμαν φυλλάδια που περιείχαν ύβρεις κατά του γερμανικού στρατού και της νόμιμης κυβέρνησης στις τάξεις των γερμανικών στρατευμάτων στο δυτικό θέατρο του πολέμου'. Παρότι 2 απ' τους κατηγορουμένους αθωώθηκαν ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων, και παρ' όλο που το ίδιο το δικαστήριο αμφισβήτησε την απόφαση για το αν η πράξη αυτή ήτο μία παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, 2 αξιωματικοί καταδικάστηκαν σε φυλάκιση δέκα ετών. Όταν η είδηση κατέφθασε στο Γραφείο Πολέμου τον Ιανουάριο του 1918, οι από αέρος ρίψεις φυλλαδίων ανεστάλησαν. Αντίποινα απειλήθηκαν, μ' αποτέλεσμα την αμνήστευση των αξιωματικών, οι οποίοι επέστρεψαν στους στρατώνες τους και αντιμετωπίστηκαν ως αιχμάλωτοι πολέμου. Ωστόσο, στο Υπουργείο Αεροπορίας παρέμειναν διστακτικοί στο να εμποδίσουν τις ρίψεις φυλλαδίων κι η διάταξη περί αναστολής παρέμεινε σε ισχύ μέχρι τον Οκτώβριο του 1918, 1 μήνα πριν το τέλος του πολέμου. Αντ' αυτού, οι Βρετανοί προώθησαν την ιδέα του μπαλονιού πάνω απ' το Δυτικό μέτωπο, αλλά δεδομένου ότι η απόλυτη μέγιστη εμβέλεια τους ήτο περίπου 50 μίλια, μόνο περιστασιακές συνθήκες επέτρεπαν στους Γερμανούς πολίτες να έχουν εικόνα, έως τις κρίσιμες μέρες στις αρχές Νοεμβρίου του 1918, οπόταν τα αεροσκάφη επανέλαβαν τις ρίψεις. Με δεδομένο το σωρευτικό χαρακτήρα της προπαγάνδας και τη μεταχείριση των 2 Βρετανών αξιωματικών στα τέλη του 1917, θα εξηγούσε ένα μακροχρόνιο φόβο της συμμαχικής προπαγάνδας εκ μέρους της Γερμανικής Ανώτατης Διοίκησης, ωστόσο η θεωρία της πισώπλατης μαχαιριάς εδράζεται αλλού. Το  Crewe House είχε επιλέξει να πλήξει τον δυνάμει σύμμαχο της Γερμανίας, την Αυστρο-Ουγγαρία. Μετά την 'Οκτωβριανή Επανάσταση' του 1917 και την αποχώρηση των Ρώσων απ' τον πόλεμο, η κατάσταση στη Γερμανία φάνηκε να μην προσφέρει την προοπτική επιτυχημένης προπαγάνδας εξαιτίας των συνθηκών στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων, όπου ακρωτηριάστηκαν οι μαζικές απεργίες που ξέσπασαν τον Ιανουάριο του 1918. Η πολυεθνική φύση της Αυστρο-Ουγγαρίας παρείχε τα περιθώρια για μία αποσχιστική προπαγάνδα και ως εκ τούτου για την απομόνωση της Γερμανίας.



Ο Πρόεδρος Wilson άνοιξε το δρόμο στις 8 Ιανουαρίου του 1918 με ίσως την πιο σημαντική από προπαγανδιστικής άποψης ομιλία του στο πλαίσιο του πολέμου, οπόταν διακήρυξε το πρόγραμμα των δεκατεσσάρων σημείων του ζητώντας, μεταξύ άλλων, την αναπροσαρμογή των συνόρων της Ιταλίας σύμφωνα με την εθνικότητα, την αυτονομία των λαών της Αυστρο-Ουγγαρίας, αλλά και την δημιουργία αυτοδύναμων κρατών για τους Γιουγκοσλάβους, τους Πολωνούς, τους Ρουμάνους και τους Σέρβους. Η δήλωση αυτή αποτέλεσε το πράσινο φως για το 'Crewe House', ώστε να διαλύσει το σύστημα της δυαδικής μοναρχίας της Αυστρο-Ουγγαρίας μέσω της προώθησης της εσωτερικής δυσαρέσκειας και της εξέγερσης των 'καταπιεσμένων εθνικοτήτων', η οποία, με τη σειρά της, θ' αποδυνάμωνε την ικανότητα της Γερμανίας να υποστηρίξει έναν τέτοιον αγώνα. Να σημειωθεί πως η δυαδική μοναρχία συνιστά την διοίκηση ξεχωριστών βασιλείων υπό έναν κοινό μονάρχη. Μεταξύ Μαϊου-Οκτωβρίου 1918, περί τα 60 εκατομμύρια φυλλάδια (643 διαφορετικά) γραμμένα σε 6 γλώσσες, μαζί με άλλα 10 εκατομμύρια αντίτυπα εφημερίδων (112 διαφορετικές εφημερίδες) γραμμένες σε 4 γλώσσες ερίφθησαν απ' τις συμμαχικές δυνάμεις στο έδαφος της Αυστρο-Ουγγαρίας. Τα φαινόμενα λιποταξίας παρουσίασαν αλματώδη άνοδο, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες Σλάβοι παραδόθηκαν αμαχητί, και πολλοί βρέθηκαν να μεταφέρουν προπαγανδιστικό υλικό των Συμμάχων, παρά την ποινή θανάτου που προβλέπετο αν συλλαμβάνονταν απ' τις αυστρο-ουγγρικές αρχές. 800 φυλλάδια βρέθηκαν πάνω σε 350 αιχμαλώτους μονάχα σε μία ημέρα. Στις 16 Οκτωβρίου, ο Αυτοκράτορας Κάρολος, εν αναμονή της βέβαιης ήττας, απέδωσε στις εθνικότητες το δικαίωμα να σχηματίσουν τη δική τους ξεχωριστά κράτη, θέτοντας έτσι την Αυστρία-Ουγγαρία έξω απ' τον πόλεμο ως μία συμμαχική δύναμη, ενώ η Γερμανία δεν μπορούσε να έχει πλέον κάποια απαίτηση, αφού δέχτηκε πισώπλατη μαχαιριά απ' την δική της σύμμαχό.



...συνεχίζεται!


Μέρος B: http://maiandrioi.blogspot.gr/2014/08/blog-post_12.html

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ-ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Ξεφτίλες Απο το άνω / κάτω θα σας εξαφανίσουμε δεν σας ξεχνάμε


Παλαιότερη δράση μας στο Κτήμα Δρακοπούλου που διάφορα Αντιφασιστικά τσουτσέκια το έκαναν στέκι τους αλλά προσοχή θυμάστε τι έγινε στην Καλλιθέα ...!! Δεν σας ξεχνάμε ούτε εσάς ..!!

ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ




'Ο σκοπός του πολέμου δεν είναι να πεθάνεις για την πατρίδα σου, αλλά να κάνεις το άλλο καθίκι να πεθάνει για τη δική του'. George S. Patton, 1885-1945, Αμερικανός στρατηγός


Ο πόλεμος, το ανώτερο συμπαντικό φαινόμενο, είναι αναπόφευκτος στη ζωή των ανθρώπων. Οι φιλειρηνιστές και τα διάφορα αντιπολεμικά κινήματα βασίζουν την συνθηματολογία τους σε μία ουτοπική συνείδηση, η οποία απέχει κατά πολύ απ' το να αναφέρεται στις πραγματικές συνθήκες της ζωής. Ο πόλεμος αποτελεί ένα όργιο σαδισμού και θανάτου, μία ατελείωτη σειρά βιαιοπραγιών και αντι-θηριωδιών. Για τον σύγχρονο άνθρωπο των μεγαλουπόλεων, ο πόλεμος ισοδυναμεί με την συστηματική τρομοκρατία μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων των κυβερνήσεων. Οποιαδήποτε άλλη αναμέτρηση, μικρότερης εμβέλειας ή εντάσεως, θεωρείται εξέγερση ή έγκλημα κι υπάγεται σ' ένα διαφορετικό σύνολο κανόνων. Βάσει καταγραφών, τα θύματα των πολέμων στην ανθρώπινη ιστορία ανέρχονται σε 150 εκατομμύρια με 1 δισεκατομμύριο. Σε μία διάρκεια 3.400 χρόνων, η ανθρωπότητα έζησε εν ειρήνη μονάχα στα 268 απ' αυτά, δηλαδή σε ποσοστό μόλις 8%. Αυτό το στατιστικό στοιχείο αποδεικνύει πως ο πόλεμος αποτελεί την μόνη πραγματικότητα στην ζωή των ανθρώπων. Η αποφυγή του πολέμου αποτελεί την εξαίρεση κι όχι το αντίθετο όπως διατείνονται οι πασιφιστές. Ο πόλεμος είναι εναρμονισμένος με την φύση κι η αποφυγή του οδηγεί στην αντι-φυσική τάξη πραγμάτων στην οποία ζούμε σήμερον. Μονάχα στον 20ο αιώνα, 43 πολεμικές αναμετρήσεις έλαβαν χώρα στη Γη, συμπεριλαμβανομένου των 2 Παγκοσμίων Πολέμων. Στις συγκρούσεις αυτές εκτιμάται πως έχασαν τη ζωή τους 85 εκατομμύρια άνθρωποι. Στον αριθμό αυτό δεν περιλαμβάνονται οι έμμεσοι θάνατοι, οι οποίοι οφείλονται στην πείνα και τις αρρώστιες που προκλήθηκαν απ' τον πόλεμο, καθώς έτσι προστίθενται επιπλέον μισό δισεκατομμύριο θάνατοι.




Οι πόλεμοι επί του συνόλου προκαλούν θηριώδιες. Στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβερίας, στον οποίον τα 2/3 των επαναστατών ήσαν ηλικίας 12-17, υπάρχουν αναφορές για βιασμούς, κατάποση αίματος και κανιβαλισμούς. Η Δημοκρατία της Λιβερίας είναι κράτος της δυτικής Αφρικής. Συνορεύει με την Ακτή Ελεφαντοστού, την Γουινέα και την Σιέρρα Λεόνε, ενώ βρέχεται δυτικά απ' τον Ατλαντικό Ωκεανό.  Απ' το 1989, η Λιβερία έχει ζήσει δύο εμφυλίους πολέμους, τον πρώτο μεταξύ 1989–1996 και τον δεύτερο μεταξύ 1999–2003, που είχαν αποτέλεσμα να καταστραφεί η οικονομία του κράτους και να δημιουργηθεί κύμα προσφύγων σ' άλλες αφρικανικές χώρες. Οι στρατιώτες έβαζαν στοιχήματα για τα έμβρυα των εγκύων γυναικών, ενώ τις ξεκοίλιαζαν για να δουν ποιός θα κέρδιζε το στοίχημα. Η διεξαγωγή του πολέμου καθορίζεται από 2 παράγοντες: τη φύση των όπλων που διατίθενται και τους τρόπους μεταφοράς των. Όταν ο αρχαίος ρωμαϊκός στρατός δεν πολεμούσε, ασχολούνταν με την ανοικοδόμηση. Στη σύγχρονη εποχή, ωστόσο, οι περισσότεροι στρατοί είναι απολύτως αντιπαραγωγικοί.




Σύμφωνα με τον ιστορικό  Lewis Mumford ('Ο Μύθος της Μηχανής', 'Τέχνη και Τεχνική', 'Οι Μεταμορφώσεις του Ανθρώπου', 'Η Ιστορία των Ουτοπιών', 'Η Προσωπικότητα στην Ιστορία', 'Η Ουτοπία, οι Δαίμονες της Ψυχής κι η Προοπτική του Ανθρώπου' στα ελληνικά απ' τις εκδόσεις Ύψιλον και Νησίδες), 'ο στρατός ισοδυναμεί μ' ένα σώμα απλών καταναλωτών'. Μονάχα μεταξύ 1948-2003, οι Ηνωμένες Πολιτείες δαπάνησαν 15 τρισεκατομμύρια δολάρια για στρατιωτικούς σκοπούς. Το ποσό υπερέβη τον πλούτο των Ηνωμένων Πολιτειών (την αξία των εργοστασίων, των κατοικιών, των σχολείων, των νοσοκομείων, των γεφυρών, των δρόμων). Τα οπλικά συστήματα αποτελούν τα απόλυτα καπιταλιστικά προϊόντα. Μ' αυτά καταστρέφουν άλλα προϊόντα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν μονάχα μία φορά, ενώ το υψηλό κόστος τους αποφέρει μεγάλα κέρδη στους κατόχους των.




Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1356  στη μάχη του Πουατιέ, οι αγγλικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Εδουάρδο τον επονομαζόμενο Μαύρο 'Πρίγκηπα' νίκησαν τις γαλλικές δυνάμεις κι αιχμαλώτισαν τον Βασιλιά Ιωάννη τον Β΄ της Γαλλίας.  Ο Ιωάννης ο Β' με 16.000 στρατιώτες στο πλευρό του πήγε στο Πουατιέ για να δώσει μάχη με τον 'Μαύρο Πρίγκηπα', που είχε την μισή στρατιωτική του δύναμη. Παρότι μπορούσε να τον περικυκλώσει, ώστε ο Πρίγκηπας να λιμοκτονήσει, όπως τον συμβούλευσαν οι στρατηγοί του, ο Βασιλιάς δεν τους άκουσε κι έχοντας βέβαιη την νίκη του προχώρησε σε απευθείας επίθεση. Οι Άγγλοι συνέτριψαν για άλλη μια φορά τους Γάλλους, αφού οι πολύ εμπειροπόλεμοι Άγγλοι τοξότες αποδεκάτισαν τον στρατό του. Ο Ιωάννης ο Β΄ συνελήφθη και μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο 'Windsor Castle' στην Αγγλία, κι άφησε αντικαταστάτη του στην κυβέρνηση της Γαλλίας τον μεγαλύτερο αδελφό του, Κάρολο. Μετά από 2 χρόνια ειρήνης (1359), ο Εδουάρδος ο Γ΄ ζήτησε απ' τον δελφίνο Κάρολο να του αποδοθεί ολόκληρη η Δυτική Γαλλία και το αστρονομικό ποσό των 4.000.000 γαλλικών εκιού, προκειμένου να ελευθερώσει τον πατέρα του. Ο δελφίνος απέρριψε το αίτημα, κάτι που έκανε τον αλαζόνα Εδουάρδο να το βρει σαν δικαιολογία να επιτεθεί στην Γαλλία. Ο Εδουάρδος ο Γ΄ με τον στρατό του κατέστρεψαν τις Γαλλικές επαρχίες, αποφεύγοντας να έρθουν σ' απευθείας σύγκρουση με τους Γάλλους, ώστε να τους εξαναγκάσουν να παραδοθούν. Τελικά ήρθαν σε συμφωνία και στον Εδουάρδο δόθηκε το 1/3 της Γαλλίας συμπεριλαμβανόμενης της Ακουιτανίας, ενώ έπεσε το ποσό των λύτρων στα 4.000.000 εκιού. Ο Ιωάννης ο Β΄ αφήνοντας σαν εγγύηση τον 2ο υιό του, τον Λουδοβίκο τον Α΄ του Ανζού, επέστρεψε στην Γαλλία, δεν κατάφερε να συγκεντρώσει το ποσό των λύτρων που του ζητήθηκε, επέστρεψε στην Αγγλία και πέθανε σε αιχμαλωσία το 1364.




Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ιάπωνες έχασαν αυτό που ονομάζουν 'Ιερό Πόλεμο για την Απελευθέρωση 1 Δισεκατομμυρίου Ασιατών' κι αυτό επέφερε την θανατική καταδίκη για πολλούς εκ των ηγετών τους, διά απαγχονισμού. Σήμερον, οπόταν οι 'εγκληματίες πολέμου' κερδίζουν έναν πόλεμο καταδικάζουν σε σκληρές ποινές όσους χάνουν. Συνεπώς, ο όρος 'εγκληματίας πολέμου' έχει ένα πολύ σχετικό περιεχόμενο και μπορεί ν' αποδοθεί κατά το δοκούν, σύμφωνα με το 'Οι νικητές όχι μόνο γράφουν την ιστορία, αλλά και τη διορθώνουν όσες φορές χρειαστεί' του Κώστα Δεσποινιάδη. Στα χρόνια του Χριστού, ο πληθυσμος της Γης εκτιμάται πως ανερχόταν στα 200 εκατομμύρια ανθρώπους. Στην διάρκεια του 20ου αιώνος, περισσότεροι από 100 εκατομμύρια άνθρωποι (άνδρες, γυναίκες, παιδιά) έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας των πολέμων. Στους σύγχρονους πολέμους που αποτελούν ακραία παραδείγματα στρατηγικού εγκλήματος, η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία κι ως εκ τούτου δεν λογίζονται καταπώς πρέπει τα θύματα εξαιτίας αυτών. Αρκεί να λάβει κανείς υπ' όψιν του πως το 80% των ανδρών που γεννήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση το 1923, δεν επέζησαν του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.




Το 1968, οι Αμερικανοί κατέστρεψαν ολοσχερώς ένα χωριουδάκι που λεγόταν 'Ben Tre' στο νότιο Βιετνάμ. Ένας Αμερικανός αξιωματικός του στρατού, σχολίασε το γεγονός ως εξής: 'Έπρεπε να το καταστρέψουμε, προκειμένου να το σώσουμε'. Όλως 'περιέργως', οι Αμερικανοί στην διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, προκειμένου να (δια)σώσουν την Δημοκρατία, την υπονόμευσαν μέσω της κατασκοπείας που έφτασε σε σημείο ψυχασθένειας στην διάρκεια του 'Ψυχρού Πολέμου', μέσω του υπηρεσιακού απορρήτου, της στρατολόγησης, της υπερβολικής φορολόγησης, της λογοκρισίας.




Όποια κι αν είναι η ωμότητα του σύγχρονου πολέμου και το κόστος σε ανθρώπινες ζωές, αυτός αποφέρει δόξα, δύναμη και πλούτο σε μία ελίτ που επωφελείται τα μάλλα απ' αυτόν. Απ' τους 164 αποφοιτήσαντες της Ακαδημίας του West Point στις Ηνωμένες Πολιτείες, της τάξεως του 1915, οι 61 εξ αυτών ανελίχθησαν σε Στρατηγούς (δύο με 5 αστέρια, δύο με 4 αστέρια, επτά με 3 αστέρια, πενήντα με 2 αστέρια κι ένας με 1 αστέρι). Όταν ο φέρων 5 αστέρια Αμερικανός Στρατηγός Douglas MacArthur έχασε στις Φιλιππίνες, κατέφυγε στην Αυστραλία, όπου του απενεμήθη το 'Μετάλλιο της Τιμής'. Το φαιδρό ήτο πως του απενεμήθη ανήμερα της Πρωταπριλιάς. Ενδιαφέρον έχει κι η περίπτωση του Dwight Eisenhower, ο οποίος ξεκίνησε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως Αντισυνταγματάρχης. Μέχρι τον Ιούνιο του 1942, ο Eisenhower ήτο Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων στο μέτωπο της Ευρώπης, μολονότι δεν είχε κάποια ανάλογη πολεμική εμπειρία για να διαχειριστεί μία πολεμική σύγκρουση. Οργάνωσε και διηύθυνε την απόβαση των Συμμάχων στην Νότιο Αφρική, ενώ το 1943 διορίστηκε ανώτατος διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων κατά την Απόβαση της Νορμανδίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου ανερχόμενος στον βαθμό του Αρχιστράτηγου (Στρατηγός 5 αστέρων). Η θέση που του εμπιστεύτηκαν παρ' όλο που μάχιμα δεν διέθετε αντίστοιχη πείρα ήτο αποτέλεσμα της διπλωματικής ισορροπίας που απαιτούσε ο πόλεμος μεταξύ των Συμμάχων κι ειδικά της Αγγλίας, όπου οι προστριβές με τον Στρατάρχη Bernard Law Montgomery ήσαν συχνές στο παρασκήνιο. Το 1953, κατέστη Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.




Η εναντίωση στον πόλεμο αποτελεί κάτι το επικίνδυνο, καθώς θίγει συμφέροντα. Κατά τη διάρκεια των 2 Παγκοσμίων Πολέμων σ' όλες τις χώρες που συμμετείχαν, όσοι ανοιχτά αμφισβήτησαν τη νομιμότητα των συγκρούσεων, είτε αγνοήθηκαν, είτε περιφρονήθηκαν, είτε εξορίστηκαν, είτε κυνηγήθηκαν, είτε φυλακίστηκαν, είτε ενίοτε εκτελέστηκαν ως αντιφρονούντες ή κατάσκοποι του εχθρού. Ο πόλεμος, ως ένα ρευστό συμπαντικό φαινόμενο σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, ως 'πατήρ πάντων', δεν γνωρίζει αθώους κι ενόχους, δίκαιο και άδικο. Όπως ελέχθη προηγουμένως, ο όρος 'εγκληματίας πολέμου' διαφέρει ως προς το περιεχόμενό του και συντάσσεται κατά το δοκούν απ' τους εκάστοτε νικητές. Στον πόλεμο λογίζονται ως αντιφρονούντες, κατηγορούνται ως 'κατάσκοποι' ή 'συνεργάτες του εχθρού' όσοι παραβιάζουν την γραμμή του καθεστώτος. Ό,τι συμβαίνει και στη Δημοκρατία. Ανεξαρτήτως αν υφίσταται Δημοκρατία ή δεν υφίσταται, όσοι εκφράζουν αντιρρήσεις ή ενστάσεις για το περιεχόμενο που της αποδίδεται απ' την εκάστοτε Κυβέρνηση, στιγματίζονται ως 'εχθροί του καθεστώτος' ή ως 'εχθροί της Δημοκρατίας'. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ουδείς έχει καταδικαστεί για πολεμοκαπηλία, εν αντιθέσει προς τους διαδηλωτές αντιπολεμικών κινημάτων. Στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών μονάχα μία φορά ένα αντιπολεμικό κίνημα επέτυχε τον σκοπό του. Στην περίπτωση του Πολέμου στο Βιετνάμ.




Η ίδρυση αποικιών είναι μία άλλη μορφή επεκτατικού πολέμου. Μολονότι η ανάγκη χρηματικής υποστηρίξεως εξασθενεί οικονομικά ένα Έθνος, αυτή αποφέρει κέρδη στις ελίτ που τις απομυζούν.      Σύμφωνα πάλι με τον ιστορικό Lewis Mumford 'Οι τοκογλυφικές ολιγαρχίες χρηματοδοτούν την ασύμμετρη πολιτική του πολέμου στο εσωτερικό τους και στη συνέχεια ζουν πολυτελώς χάρη στο πλιάτσικο που κάνουν σ' αυτές'. Το ρευστό καθεστώς στις αποικίες οφείλεται στο ότι οι διοικητές τους ορίζονται απ' τις ίδιες τις ελίτ, ώστε να κυβερνούν τυραννικά, να διατηρείται η δουλεία και να πολλαπλασιάζονται τα κέρδη γι' αυτούς. Οι μάζες, εν τω μεταξύ, πληρώνουν αβάσταχτους φόρους και  θυσιάζουν τη ζωή τους στο όνομα της ελευθερίας. Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι στρατιώτες πληρώνονταν 30 δολάρια μηνιαίως, κι απ' αυτά υποχρεούντο να πληρώσουν 6 δολάρια για την λεγόμενη 'αυτασφάλισή' τους. Σύμφωνα με τον τότε Διοικητή των Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών Smedly Butler, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ανέδειξε άλλους 21.000 νέους Αμερικανούς εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχους. Φυσικά, στον αριθμό αυτό δεν περιλαμβάνονται οι κερδοσκόποι που παραποίησαν τις φορολογικές δηλώσεις τους.



Ο όρος 'ψυχολογικός πόλεμος' οφείλει την προέλευσή του στους Γερμανούς Εθνικοσοσιαλιστές κι ως τέτοιος εισήχθη το 1941. Αυτή η μορφή του πολέμου αποτελεί έναν πόλεμο εναντίον της ίδιας της νόησης του εχθρού. Μέσω αυτού ο εχθρός καταβάλλεται ευκολότερα. Άλλωστε αυτό διδάσκει η πανάρχαια 'Τέχνη του Πολέμου' του Sun Tzu. Είναι ένας πόλεμος στον οποίο τα ψυχολογικά τεχνάσματα πρωτεύουν των όπλων. Στον 'Πόλεμο της Αλγερίας' που διεξήχθη μεταξύ 1954-1962, χρησιμοποιήθηκαν ευρέως όπλα-μέθοδοι ψυχολογικού πολέμου, 2 τύπων: α) Ψυχολογικός πόλεμος που έβαλε απευθείας κατά του εχθρού ώστε να υπονομεύσει την θέλησή του ν' αντισταθεί και β) Ενέργειες ψυχολογικού πολέμου που έβαλαν απευθείας κατά του πληθυσμού και των γαλλικών δυνάμεων ασφαλείας, ώστε να ενδυναμώσουν το ηθικό, την πίστη και την μαχητικότητα. Οι Γάλλοι ονόμασαν αυτές τις δύο τεχνικές 'Καταστροφή και Ανακατασκευή'.



Μέσα από μία σειρά από διεθνείς συμφωνίες που εσυνήφθησαν μεταξύ 1857-1907, ο πόλεμος κατέστη απολύτως ξεχωριστό φαινόμενο απ' την εγκληματικότητα. Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες, μονάχα η θεσμοθετημένη βία για λογαριασμό του κράτους είναι επιτρεπτή. Οι στρατιώτες υποχρεούνται να φορούν επίσημη στολή, να φέρουν τον οπλισμό που τους χορηγείται και ν' ακολουθούν τις εντολές του επικεφαλής των. Οι στρατιώτες δεν πρέπει να παραβιάσουν ποτέ την ανακωχή ή να πάρουν αυτόκλητα τα όπλα και πάλι, ακόμα κι εάν συλληφθούν (ως αιχμάλωτοι πολέμου). Οι άμαχοι πρέπει να παραμείνουν σε ουδετερότητα κι ως εκ τούτου δεν τους επιτρέπεται ν' αναμειχθούν  στον πόλεμο. Μολονότι οι κανόνες του πολέμου είναι αξιέπαινοι και πρέπει να τηρηθούν στο ακέραιο, τις περισσότερες φορές φαντάζουν παράλογοι, ώστε να τηρηθούν. Έτσι παρότι απαγορεύονται  βάσει των κανόνων του πολέμου οι βόμβες διασποράς, οι θερμοπυρηνικές βόμβες επιτρέπονται.



Aναμφίβολα, η Μάχη του Σομ ('Battle of the Somme') παραμένει μέχρι σήμερα μία απ' τις πιο αιματηρές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στην μάχη αυτή αποτυπώνεται η παραφροσύνη και το μεγαλείο του πολέμου μαζί. Ούτε λίγο-ούτε πολύ 1.200.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν εκατέρωθεν, δίχως να επιτευχθεί οτιδήποτε. Παρά τις εκατέρωθεν απώλειες, δεν επετεύχθη η κατάρρευση του γερμανικού Δυτικού Μετώπου στην οποία ευελπιστούσαν οι Σύμμαχοι. Ο Αμερικανικός Εμφύλιος ήτο καταστρεπτικός από κάθε άποψη. Ένας οικονομικός ιστορικός υπολόγισε πως αν ο πόλεμος είχε αποφευχθεί, τα χρήματα που δαπανήθηκαν ήσαν αρκετά, ώστε να εξαγορασθεί η ελευθερία των σκλάβων, να τους δοθεί κατοικήσιμη Γη και να τους επιστραφούν χαμένοι μισθοί 100 ετών. Στην περίπτωση του Βιετνάμ, η στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν μπορεί να αιτιολογηθεί παρά το γεγονός ότι έστω κι ένας Βιετναμέζος αντάρτης δεν ζημίωσε έναν Αμερικανό πολίτη σε επίπεδο περιουσίας ή προκάλεσε κάποιον τραυματισμό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπαινίχθησαν πως ο πόλεμος ήτο απαραίτητος για την ασφάλεια τους, λόγω του 'κομμουνιστικού κινδύνου'. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πως η Washington βρίσκεται γεωγραφικά εγγύτερα στον νότιο πόλο παρά στο Hanoi του Βιετνάμ.



Το 1969 ζήσαμε τον λεγόμενο 'Πόλεμο του Ποδοσφαίρου' ('La guerra del fútbol' στα ισπανικά) ή τον 'Πόλεμο των 100 ωρών', μεταξύ του El Salvador και της γειτονικής Honduras. Ο πόλεμος ήτο οικονομικής φύσεως ως προς τα κίνητρά του, καθώς υπήρχε διένεξη εξαιτίας της μεταναστεύσεως απ' το El Salvador στην Honduras. Στον 2ο προκριματικό γύρο της διοργανώσεως  'Συνομοσπονδία των Ποδοσφαιρικών Ενώσεων της Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής'  στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1970 υπό την αιγίδα της FIFA, οι δύο χώρες επιχείρησαν να λύσουν τις διαφορές τους. Αφορμή στάθηκε το γκολ στο τελευταίο λεπτό της αναμετρήσεως που επέτυχε η ομάδα του El Salvador εναντίον της Honduras. Στις 14 Ιουλίου του 1969, ο Στρατός του El Salvador εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της Honduras. Ο περίφημος 'Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών' διαπραγματεύθηκε την κατάπαυση του πυρός το βράδυ της 18ης Ιουλίου (εξ ου 'Πόλεμος των 100 ωρών'), η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 20 Ιουλίου, οπόταν τα στρατεύματα του El Salvador απεσύρθησαν στις αρχές Αυγούστου. Ο πόλεμος αυτός ξεκίνησε εντός ολίγων ωρών, γεγονός το οποίο προδίδει πως οι δύο πλευρές 'ήταν στα μαχαίρια' κι απλώς αναζητούσαν την αφορμή. Το αποτέλεσμα αυτής της διαμάχης των '100 ωρών' ήτο 3.000 νεκροί και 6.000 τραυματίες...



Σε σπάνιες περιπτώσεις, ωστόσο, η λογική μπορεί να επικρατήσει. Το 1078, κατά την 'Πολιορκία της Σεβίλλης', ο Βασιλιάς Alfonso ο 6ος, υποκίνησε μία πολιορκία προκειμένου να εκδιώξει τους Μαυριτανούς. Όταν ο κυβερνήτης των Μαυριτανών, Al-Mutamid, έμαθε ότι ο Βασιλιάς Alfonso ο 6ος ήτο φανατικός σκακιστής, απέστειλε τον Μαυριτανό πρωταθλητή στο σκάκι, τον Ibn-Ammar, προκειμένου να παίξει το βασιλιά για την κατοχή της πόλης. Ο Ibn-Ammar κέρδισε το διαγωνισμό κι οι Καστιλιανοί τήρησαν τον λόγο τους κι απεσύρθησαν. Σύμφωνα με τον συγγραφέα του διάσημου ειδικού του ανταρτοπόλεμου Hans. von Dach, 'Ολική Αντίσταση' (εκδόσεις Eurobooks), οι τακτικοί στρατοί εφοδιάζονται απ' τα εργοστάσια, τις αποθήκες και σταθμούς. Τα αντάρτικα σώματα, επειδή 'ζουν στο πετσί τους τον πόλεμο', είναι αναγκασμένοι να κλέψουν απ' οπουδήποτε το οτιδήποτε χρειάζονται. Στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα τμήμα τεθωρακισμένων κατανάλωνε περί τα 100.000 λίτρα βενζίνης ημερησίως. Οι Γερμανικές Δυνάμεις θεώρησαν ότι ήτο επ' ωφελεία τους να εισβάλλουν στην παγωμένη Σοβιετική Ένωση. Όμως τα προβλήματα ανεφοδιασμού των δυνάμεων των εντάθησαν, καθώς οι δυνάμεις τους μειώνονταν σ' ένα εχθρικό περιβάλλον. Καθόσον η τεχνολογία εξελίσεται, το να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή οπλικών συστημάτων αποτελεί το εύκολο κομμάτι. Η κατασκευή μίας ατομικής βόμβας απαιτεί λιγότερη εμπειρία απ' την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής. Η τεχνολογία έχει χρησιμοποιηθεί πολλάκις με καταστροφικά αποτελέσματα. Στην περίφημη Μάχη του Ομντουρμάν ('Battle of Omdurman') το 1898, οι Βρετανοί υπό τον Στρατηγό  Horatio Kitchener χρησιμοποίησαν πολυβόλα εναντίον των Σουδανών. Οι βρετανικές δυνάμεις απόλεσαν μονάχα 43 άνδρες, ενώ κατέστρεψαν έναν στρατό 52.000 Σουδανών. Γι' αυτό χρειάστηκαν 500.000 φυσίγγια. Η τεχνολογία όμως χωλαίνει στη χρήση της όταν ο εχθρός διακρίνεται από εξυπνάδα. Στην περίπτωση του Πολέμου στο Βιετνάμ, ένα ελαφρύ πεζικό δίχως να υποστηρίζεται από αεροπορικές δυνάμεις, με δυνάμεις πυροβολικού που δεν υπερέβαιναν τα μετακινούμενα κανόνια (που στηρίζονται σε 2 τροχούς), ουσιαστικά γονάτισαν την προηγμένη από τεχνολογικής απόψεως στρατιωτική υπερδύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών. Όσον αφορά την στρατιωτική τεχνολογία, ισχύει ο γενικός κανόνας: όσο απλούστερο είναι το περιβάλλον, τόσο πιο αποτελεσματική είναι η τεχνολογία. Τα όπλα υψηλής τεχνολογίας είναι πιο αποτελεσματικά όταν χρησιμοποιούνται σε περιβάλλοντα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως ο αέρας, η θάλασσα, η έρημος. Είναι λιγότερο αποτελεσματικά σε σύνθετα περιβάλλοντα, όπως είναι οι δομημένες αστικές περιοχές. Εξ ου και το αντάρτικο πόλεων μπορεί να αποδώσει μεγαλύτερα οφέλη όσον αφορά την διεξαγωγή ενός πολέμου στο εσωτερικό μίας χώρας απ' ότι ένας ανοικτός πόλεμος. Ένας εσωτερικός πόλεμος που προκαλείται από ένα αυτονομιστικό κίνημα μπορεί να εξουθενώσει την οικονομία μίας χώρας, ούτως ώστε να υποκύψει στον εκάστοτε ξένο παράγοντα που καιροφυλακτεί, ώστε ν' αδράξει οφέλη απ' την αδυναμία της. Ο εσωτερικός πόλεμος μπορεί να προκληθεί με αμέτρητους τρόπους.




Όλοι οι εμπόλεμοι ψεύδονται στην διάρκεια του πολέμου. Αυτά είναι τα λόγια του δημοσιογράφου John Laurence που μετέδιδε τα ανακοινωθέντα του αμερικανικού Πενταγώνου στην διάρκεια του Πολέμου στο Βιετνάμ: 'Αναλόγως της περιστάσεως, τα ψέματα είναι απαραίτητα. Οι απολογισμοί των θυμάτων που ανακοινώνονταν ήσαν σκοπίμως υπερβολικοί'. Κάθε πολίτης που σκοτωνόταν ή τραυματιζόταν ή συλλαμβανόταν, αυτομάτως στις ανακοινώσεις παρουσιαζόταν ως κάποιος εχθρός που σκοτώθηκε, τραυματίστηκε ή συνελήφθη. Λεπτομέρειες όσον αφορά την έκβαση των μαχών αναπροσαρμόζονταν, ώστε να φαίνονται πάντοτε ευνοϊκές προς την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι επιτυχημένες ενέδρες του εχθρού δεν αναφέρονταν ποτέ, όπως ούτε και τα λάθη των Αμερικανών σε κάθε επίπεδο. Η παραποίηση των γεγονότων ήτο συστηματική. Σύμφωνα με τον Γερμανό ιστορικό Hans Delbruck υφίστανται 2 τύποι πολέμου: α) Ο πόλεμος που διεξάγεται με στρατηγικό σχεδιασμό για την εκμηδένιση του εχθρού και β) Ο πόλεμος που διεξάγεται με στρατηγικό σχεδιασμό για την εξάντληση του εχθρού. Στην πρώτη περίπτωση επιχειρείται ο εχθρός να εξαναγκαστεί να δώσει μία αποφασιστική μάχη, στην οποία θα συντριβεί ολοκληρωτικά κι η ήττα του θα επιφέρει την λήξη του πολέμου και στην δεύτερη περίπτωση επιχειρείται μέσα από μάχες, ελιγμούς κι οικονομική εξάντληση να ηττηθεί.



Για να κερδηθεί ο πόλεμος πρέπει να καινοτομήσει κανείς στην ευελιξία των μέσων κι όχι στην εξέλιξη των μέσων. Επίσης, κανένα μέσο δεν είναι αποτελεσματικό επ' αορίστω, ανεξαρτήτως πόσο πρωτότυπο κι άγνωστο μπορεί να είναι στον εχθρό. 'Είναι αδύνατο να κερδίζεις τον πόλεμο, όπως είναι αδύνατο να κερδίζεις το σεισμό', όπως είπε η Jeannette Rankin.

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (Μέρος Γ')








Ο Πρόεδρος Wilson, ο οποίος προ 6 μηνών είχε κερδίσει την προεδρία με το σύνθημα 'Να κρατηθεί η Αμερική έξω απ' τον πόλεμο', είχε ήδη διαφορετική θέση, δηλαδή να ταχθεί με το μέρος των Συμμάχων, πολύ πρίν ενημερωθεί για το τηλεγράφημα Zimmermann απ' τον δημοσιογράφο Walter Page. Η αυξανόμενη οικονομική εξάρτηση των Συμμάχων απ' τα αμερικανικά ταμεία, η ίδια η εκστρατεία των U-boat, οι μνήμες της βύθισης του Lusitania, τα πολυάριθμα άλλα επιβατικά πλοία που βυθίστηκαν απ' τους Γερμανούς, η Έκθεση Bryce, όλα τους σε συνδυασμό με την επιδεξιότητα και την μυστικότητα της βρετανικής προπαγανδιστικής εκστρατείας, ώστε να βοηθήσουν τους Αμερικανούς να 'έχουν τη σωστή προβολή' των θεμάτων, ήσαν καταλυτικοί παράγοντες ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες συμμετείχαν στην κήρυξη του πολέμου κατά της Γερμανίας στις 6 Απριλίου του 1917.



Το εν λόγω τηλεγράφημα συνέβαλε, ώστε να επωφεληθεί πολιτικά ο Wilson. Οι όποιες αμφιβολίες περί της αυθεντικότητας του τηλεγραφήματος διαλύθηκαν με την παραδοχή του Γερμανού Υπουργού των Εξωτερικών ότι είχε αποσταλεί απ' τον ίδιο (3 Μαρτίου). Οι επιτελείς απ' το Δωμάτιο 40 ήσαν επίσης εις θέση ν' αποκρύψουν το γεγονός ότι ο κώδικας τους είχε σπάσει απ' τους Γερμανούς, οι οποίοι ισχυρίζονταν πως κατείχαν ένα αποκωδικοποιημένο αντίγραφο του τηλεγραφήματος το οποίο είχαν υποκλέψει με τη σειρά τους απ' το Μεξικό. Απ' την στιγμή που οι Αμερικάνοι είχαν εισέλθει στον πόλεμο, υπήρχε ολοφάνερα πολύ λιγότερο ενδιαφέρον απ' τους Βρετανούς, γεγονός που τους έδιδε το πλεονέκτημα να επικεντρωθούν στην διεξαγωγή της δικής  τους προπαγάνδας, οπότε και μειώθηκε η επιρροή του Wellington House. Μία εβδομάδα απ' την κήρυξη του πολέμου, οι Αμερικάνοι έθεσαν σε ισχύ την δική τους προπαγανδιστική μηχανή, την 'Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων' (CPI), υπό την διεύθυνση του George Creel, ενός δημοσιογράφου κι υποστηρικτή του Προέδρου. Αυτό το σώμα ήτο επιφορτισμένο με την λογοκρισία και την προπαγάνδα, παρ' όλο που ο Creel ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο για την 'έκφραση παρά για την καταστολή'. Μετέπειτα ο ίδιος περιέγραψε το έργο του ως την προσπάθεια για 'την εκτίναξη της δημοσιότητας, μία τεράστια επιχείρηση στον τομέα των πωλήσεων, την μεγαλύτερη περιπέτεια του κόσμου σε επίπεδο διαφήμισης'.




Η Επιτροπή Creel χωρίστηκε σε δύο τμήματα, σ' αυτό του Εσωτερικού, το οποίο προσπάθησε να κινητοποιήσει την Αμερική σε ό,τι είχε να κάνει με τον πόλεμο, και σ' αυτό του Υπουργείου Εξωτερικών, που χωρίζονταν στους Ανταποκριτές Ξένου Τύπου του Προεδρείου, στις υπηρεσίες ασυρμάτου και τις καλωδιώσεις και στην Υπηρεσία Εξωτερικού Κινηματογράφου. Το τμήμα του Εξωτερικού επόπτευε γραφεία σε περισσότερες από 30 χώρες του εξωτερικού. Περισσότερες από 20 άλλες υποδιαιρέσεις χειρίζονταν τις εξειδικευμένες πτυχές του έργου. Έχοντας αντικαταστήσει το Wellington House το όργανο ήτο στελεχωμένο από συγγραφείς και δημοσιογράφους, σ' αντίθεση με τον αντίστοιχο βρετανικό οργανισμό που λειτουργούσε εν κρυπτώ. Μοίρασαν εκατομμύρια φυλλάδια, ενώ συχνά ασχολούνταν με θέματα προσωπικού ενδιαφέροντος που σχετίζονταν με τους φιλελεύθερους μεταρρυθμιστές πνευματικούς ταγούς, που συχνά φαινόνταν πιο αποφασισμένοι να ομιλήσουν ανοικτά περί των ιδεωδών της αμερικανικής δημοκρατίας και υπέρ της καταπολέμησης του πρωσικού μιλιταρισμού. Μ' άλλα λόγια, πολλοί απ' τους συνεργάτες της CPI είδαν τον διορισμό τους στην θέση αυτή ως ιδανική ευκαιρία να προωθήσουν την ιδεολογία της αμερικανικής δημοκρατίας σε μία εποχή που η ίδια η Αμερική βρισκόταν σε φάση σημαντικών κοινωνικών μετασχηματισμών, όπως λόγου χάρη ήτο η ανάπτυξη των πόλεων και το κλείσιμο των συνόρων, καθώς επλήττετο απ' την μετανάστευση). Μία τέτοια ιδεολογία παρείχε ένα ενοποιητικό συνοχής σε μία χώρα τόσο διαφορετική όσο η Αμερική σε μία εποχή πολέμου και κοινωνικών αλλαγών. Μία σημαντική ανησυχία της Επιτροπής Creel ήτο πώς θα επαναπάτριζε τους απλούς Αμερικανούς, διότι πλέον συμμετείχαν σ' έναν πόλεμο σ' απόσταση άνω των 4.000 μιλίων μακριά απ' την πατρίδα τους. Παρά την εκστρατεία των γερμανικών U-boats, και δεδομένου ότι η πρώτη υπερατλαντική πτήση δεν είχε πραγματοποιήθηκε μέχρι το 1919, ουσιαστικά η αμερικανική πατρίδα δεν απειλείτο άμεσα. Αυτό έκανε ακόμα δυσκολότερη την αιτιολόγηση της εμπλοκής των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο στο αμερικανικό λαό. Το γεγονός υποχρέωσε τους ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών να μετέλθουν των εξής επιχειρημάτων, ώστε ν' αντιπαρέλθουν της λαϊκής κατακραυγής.


Πρώτον, στις επίσημες ομιλίες τους ισχυρίζονταν πως η Αμερική πολεμούσε σ' έναν πόλεμο για την ειρήνη, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη για λογαριασμό όλων των εθνών-λαών. Ακόμη κι οι απλοί Γερμανοί πολίτες άξιζε να απολαμβάνουν τα οφέλη της δημοκρατίας κι όχι την καταπίεση των ολοκληρωτικών κι αδίστακτων στρατιωτικών καθεστώτων. Δεύτερον, όπως δήλωσε ο Πρόεδρος Wilson το 1917: 'Δεν έχουμε καμία φιλονικία με τον γερμανικό λαό. Δεν διακατεχόμαστε από ένα αίσθημα εκδίκησης απέναντί τους, αλλά αντίθετα από αίσθημα συμπάθειας και φιλίας. Δεν είναι ευθύνη του ότι η κυβέρνησή του αποφάσισε την είσοδο σ' αυτό τον πόλεμο'. Αυτό το επιχείρημα χρησιμοποιήθηκε, ώστε να δώσει το παράδειγμα στους άλλους Σύμμαχους, των οποίων η εστίαση της προπαγάνδας εναντίον του εχθρού τους για το υπόλοιπο του πολέμου ήτο να διαιρέσουν το γερμανικό λαό απ' τους ηγέτες του. Χρησίμευσε επίσης, ώστε να προειδοποιήσει τους Αμερικανούς ότι ο εχθρός τους ήτο ένα καθεστώς κι όχι ένας λαός, μία ιδεολογία παρά ένας αντίπαλος στρατός, κι ότι, αν ένα τέτοιο αυταρχικό καθεστώς θριάμβευε η δημοκρατία παντού θα τίθετο σε κίνδυνο. Αυτό αποδεικνύει για ακόμα μία φορά πως επρόκειτο για έναν ιδεολογικό πόλεμο κι όχι τόσο για έναν πόλεμο συμφερόντων. H CIP είχε καθιερώσει έναν βασικό άξονα στον οποίο κινείτο στον τομέα της προπαγάνδας. Τα περί 'γερμανικών θηριωδιών' που διαδίδονταν στις συμμαχικές χώρες. Βάσει αυτών προσπαθούσαν να επιβάλουν το λεγόμενο 'αυταπόδεικτο'. Ότι το καθεστώς του Kaiser ήτο ασύμβατο με τα δημοκρατικά ιδεώδη κι επομένως οι θηριωδίες ήσαν άμεση απόρροια αυτής της ιδεολογικής θέσης. Ο Kaiser είχε σκιαγραφηθεί ως διάβολος που φορούσε ένα παραδοσιακό πρωσικό κράνος, οι Γερμανοί στρατιώτες ως βιαστές αθώων γυναικών (νοσοκόμες και μοναχές ότι δήθεν ήσαν οι αγαπημένοι στόχοι του πόθου τους) κι ως δολοφόνους παιδιών. Οι παρακολουθήσεις της Γερμανίας στο Βέλγιο, το Μεξικό, στον Ατλαντικό χρησιμοποιήθηκαν ως δυκτικό παράδειγμα της γερμανικής κουλτούρας. Οι Βρετανοί προπαγανδιστές ήσαν πολύ πρόθυμοι να βοηθήσουν στην παροχή υλικού στον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως ήσαν τα κινούμενα σχέδια της Ολλανδής ζωγράφου και καρτουνίστριας Louis Raemakers, τα οποία τον Οκτώβριο του 1917 αναπαρήχθησαν σε 2.000 αμερικανικές εφημερίδες με συνολική κυκλοφορία μόλις κάτω από 250 εκατομμύρια αναγνώστες.



Οι Βρετανοί ανέκαθεν έσπρωχναν τους Αμερικάνους να 'καθαρίσουν' κι οι ίδιοι επωφελούνταν απ' το παρασκήνιο. Ό,τι συμβαίνει έως σήμερα στις διάφορες ειρηνευτικές αποστολές στην Μέση Ανατολή κι αλλού. Προωθούσαν την ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες όφειλαν ν' αποκαταστήσουν την Δημοκρατία του Παλαιού Κόσμου. Το μήνυμα που προωθούσε η CIP στα σχολεία μέσω της επιθεώρησης 'Η Εθνική Εκπαίδευση', στα εργοστάσια, στις θεατρικές αίθουσες, είχε καταστεί μία απροκάλυπτη προπαγάνδα. Η ραδιοφωνία εξέπεμπε ακόμα σε σήματα μορς, ενώ συστάθηκε μία οργάνωση που διεξήγαγε την προπαγάνδα, οι 'Four Minute Men', οι οποίοι πραγματοποίησαν 1 εκατομμύριο ομιλίες, έχοντας κοινό 400 εκατομμύρια ανθρώπους. Η αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία αναδείχθηκε ως η πιο ισχυρή στον κόσμο, συνεπεία των επιπτώσεων του πολέμου στην ευρωπαϊκή παραγωγή ταινιών, ενώ το κέντρο της μετατοπίστηκε σε μεγάλο βαθμό απ' τη Νέα Υόρκη στο Χόλιγουντ. Δεδομένου αυτού ήτο στην πολύ ευχάριστη θέση να μπορεί να βοηθήσει την κυβέρνηση μέσω της Πολεμικής Επιτροπής της Κινηματογραφικής Βιομηχανίας, πρόεδρος της οποίας ήταν ο D.W Griffith, ο καταξιωμένος σκηνοθέτης της παραγωγής 'Η γέννηση ενός Έθνους' (1915), η οποία συμβόλιζε τη μετατροπή του κινηματογράφου σε μια σοβαρή μορφή τέχνης και ένα μέσο μαζικής πειθούς. Μ' άλλα λόγια ο κινηματογράφος τέθηκε στην υπηρεσία της πολιτικής στράτευσης, δηλαδή κατέστη στρατευμένη τέχνη.



Ηθοποιοί του συρμού Charlie Chaplin, Douglas Fairbanks, Mary Pickford και William Hart εμφανίστηκαν σε προπαγανδιστικές ταινίες όπως: 'The Great Liberty Bond Hold-up' (1917), 'The Little American' (1917), κ.α. Ταινίες κατασκοπείας όπως ήσαν οι 'The Hun Within' (1918), 'The Kaiser, the Beast of Berlin' (1918) και 'The Claws of the Hun' (1918), μετέφεραν το αντιγερμανικό αίσθημα σε κάθε αμερικανικό σπίτι. Αυτό αποδεικνύει την αρχική θέση μας στην παρούσα σειρά άρθρων. Ότι ο πόλεμος κατέστη υπόθεση κάθε πολίτη. Ο ανταγωνισμός μεταξύ της CIP και των παραγωγών του Χόλιγουντ, εξώθησε την πρώτη στην παραγωγή 60 ταινιών για τους ανωτέρω σκοπούς, όπως ήσαν οι 'Pershing’s Crusaders' και 'The Official War Review'. Μολονότι οι προσληφθέντες άπειροι εικονολήπτες δεν μπορούσαν να κάνουν θαύματα εκείνη την εποχή, κατάφεραν να προωθήσουν την προπαγάνδα τους μέσω των 'America’s Answer' (1918) και 'Our Colored Fighters' (1918). Οι επίσημες αυτές ταινίες ήσαν πολύ λιγότερο προπαγανδιστικές σε σχέση με τις παραγωγές του εμπορικού κλάδου. Είχαν σχεδιαστεί κατάλληλα προκειμένου να υπηρετήσουν τις στρατιωτικές ανάγκες (ανύψωση του ηθικού) να ενημερώσουν, να εκπαιδεύσουν, να χρησιμεύσουν ως ιστορικά αρχεία. Μ' άλλα λόγια, αντιπροσώπευαν ένα μέρος της φιλοσοφίας της CPI ότι ήταν καθήκον της (και της Αμερικής επί του συνόλου) να συμμετάσχει στην πατριωτική εκπαίδευση για μία σύγχρονη δημοκρατία.



...συνεχίζεται!

Μέρος Β' : http://maiandrioi.blogspot.gr/2014/08/blog-post_10.html