Ποίος στο σύντροφον απλώνει χέρι, ωσάν να βοηθηθεί· ποίος τη σάρκα του δαγκώνει όσο που να νεκρωθεί.

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΟΙΟΝ ΤΩΝ ΕΝ ΠΑΤΡΑΙΣ 'ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ'












Το 1877 ιδρύθηκε στην Πάτρα από φιλοπροοδευτικούς διανοούμενους η περίφημη 'Σχολή του Λαού', μία μορφή λαϊκού πανεπιστημίου, η οποία ατόνησε μετά από λίγο. Το 1879, ο σοσιαλιστής Βλάσης Τσέλιος, εξέδωσε την εφημερίδα 'Σύνθημα'. Στις 24 Ιανουαρίου του 1882, ο Τσέλιος εξέδωσε την εφημερίδα 'Εργάτης' που κυκλοφορούσε έως το 1884. Tο 1880, ο Παναγιώτης Eυμορφόπουλος εξέδωσε στην Πάτρα την εφημερίδα 'Φανός', με αρχισυντάκτη της τον δικηγόρο Kωνσταντίνο Hλιόπουλο, ο οποίος ήτο συμπαθών τότε προς τις αναρχικές ιδέες. Ο Βασίλειος Λάζαρης στο έργο του 'Η πολιτική ιστορία της Πάτρας, Αχαϊκές Εκδόσεις, 1990' αναφέρει ότι ο Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος ήτο ο εκδότης του 'Φανού' κι ότι η εφημερίδα δεν ήτο ούτε σατιρική ούτε αναρχική, αλλά γενικών σοσιαλιστικών αρχών.




Για τον Hλιόπουλο, ο Νίκος Πολίτης στο 'Χρονικό του Πατραϊκού Τύπου 1840-1940' (1984), αναφέρει ότι δεν ήτο αναρχικός, αλλά μόνο σοσιαλιστής, ενώ ο Γιάνης Κορδάτος, στις δύο πρώτες εκδόσεις του έργου 'Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος', ανέφερε ότι ο Κ. Ηλιόπουλος 'άμα έπαψε ο “Φανός', έφυγε στο εξωτερικό. Ο Ηλιόπουλος έκανε το σοσιαλιστή μυστικά. Ύστερα άνοιξε ενεχυροδανειστήριο! Έφαγε τα λεφτά που κληρονόμησε από κάποιο θείο του και κατάντησε αλήτης. Στα 1910 πέθανε στο Βόλο που από χρόνια ξεψωμούσε στο Εργατικό Κέντρο. Κατάφερε να ξεγελάση τους Βολιώτες και να τους παρουσιαστεί ως σπουδαίος παλιός αγωνιστής. Γι’ αυτό του έγινε κηδεία μεγαλοπρεπής. Ο Ηλιόπουλος είχε σχέσεις με Ιταλούς αναρχικούς κι ωργάνωσε μυστικούς ομίλους που τους έλεγε κύκλους (κάθε κύκλος είχε 9 πρόσωπα και τα μέλη του ενός κύκλου δεν ήξεραν τα μέλη του αλλουνού). Ήτο όμως τυχοδιώκτης και δεν είχε καμμιά υπόληψη. Γι’ αυτό η δράση του δεν άφησε κανένα σημάδι. Ο Κορδάτος στην 3η έκδοση του προαναφερθέντος έργου του δεν συμπεριέλαβε τους ισχυρισμούς αυτούς και, προφανώς, την ευθύνη γι΄ αυτό φέρει ο Δημήτριος Καραμπίλιας, ο οποίος στα τελευταία χρόνια της ζωής του έστειλε επιπρόσθετες επιστολές στον Κορδάτο για ανακρίβειές του και με νέα ιστορικά στοιχεία για το αναρχικό, σοσιαλιστικό και εργατικό κίνημα της Πάτρας του 19ου αιώνα. Ο Κορδάτος για να στηρίξει τον ισχυρισμό ότι ο Ηλιόπουλος άνοιξε ενεχυροδανειστήριο κι έγινε τοκογλύφος στην Αθήνα χρησιμοποίησε μονάχα ένα αμφιβόλου αξίας σχόλιο του Γεώργιου Γεωργακοπούλου που εδημοσιεύθη στο περιοδικό 'Εθνικό Ημερολόγιο' του Κ. Φ. Σκόκου του έτους 1899. Απ' το τεύχος 81 του 'Φανού' (1882) κι έπειτα, άλλαξε ο εκδότης και την εφημερίδα ανέλαβε ο Γεώργιος Σταυρόπουλος, ο οποίος φέρεται συμπαθών προς τις αναρχικές ιδέες  κι αργότερα ο Π. Καρνάτσος, οπότε ο 'Φανός' άλλαξε πολιτική και κατέληξε να υποστηρίζει τον Θεόδωρο Δεληγιάνη κι άλλους πολιτικούς. Το 1891 ο Ηλιόπουλος εγκατέλειψε την Πάτρα και το 1901 εγκαταστάθηκε στην Aθήνα κι εξέδωσε την εφημερίδα με τίτλο 'Eγχώριος Mηνύτωρ'. Ο 'Φανός' τα μετέπειτα χρόνια άλλαξε πολιτική κι ιδέες και το 1885 κατηγορήθηκε για τη μεταστροφή της αυτή απ' την εφημερίδα 'Πελοπόννησος' σε άρθρο με τίτλο ''Όπου ο 'Φανός' αποδεικνύεται σκότος'':



''ΟΠΟΥ Ο 'ΦΑΝΟΣ' ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΣΚΟΤΟΣ''



Ο αφεγγής 'Φανός' ο εχόμενος και υφέρπων δίκην κισσού επί της κομματικής δρυός της σεσηπυίας και παρασιτοβίου, ο βεβυθισμένος εν τοις τέλμασι της φατρίας και κρεμάμενος εντός του ασφυκτικού αυτής πίθου, ο τυφλός αυτός υπό της εμπαθείας των προσωπικών συμφερόντων, δεν βλέπει βεβαίως τους αληθείς ανεξαρτήτους τους εν τω φωτί απαστράπτοντας και υποσκάπτοντας τα βάθρα της επαράτου συναλλαγής, της εθνοκτόνου, ασυνειδήτου και ολετείρας συναλλαγής, και αποκαλεί κεκυφώς προς τα κάτω τον υγιά της πόλεως πληθυσμόν τον διαμαρτυρόμενον πάση δυνάμει κατά της φαυλότητος των κομμάτων ψευδονεξαρτήτους.



Βεβαίως δεν αναμένομεν οικειοτέραν κρίσιν και ημείς παρά ψευδοδημοσιογράφου φαρμακοποιού, διότι έχει φαίνεται ανάγκην ελαίου δια τον 'Φανόν' του περισσοτέρου, διότι νοσοκομείον και πτωχοκομείον δεν τω επαρκούσιν ως ρουσφέτι. Ας μάθη λοιπόν ότι αυτή η καθ’ ημών αυτού διαγωγή είναι χαρακτηριστική ως προς τον ευγενή ημών αγώνα και η μεγίστη συνάμα των ημετέρων προσπαθειών αμοιβή. Αυτός και οι αντάξιοι αυτού πάτρωνες παίζουν ίσως τον ύστατον ρόλον του la lutte d’ existence και ευνόητον να φρυάττωσι κατά των βαλλόντων κατ’ αυτών τα πυρφόρα βέλη της ευσυνειδησίας και αυταπαρνήσεως.



Κατεξανιστάμεθα οι αληθείς ανεξάρτητοι, ω δείλαιοι, διά να κατασυντρίψωμεν το γεγηρακός και νυν έτι εν αμαρτίαις διαβιούν ιδιοτελές σύστημά σας. Προβάλλομεν δε και ενταύθα και εν Αθήναις και αλλαχού πρόγραμμα εκλογικόν, όπερ τοσούτον συγκινεί και ευχάς διαπύρους χρηστών συμπολιτών ελλήνων προκαλεί υπέρ κατισχύσεως αυτού. Αλλά ταράττονται σπασμωδικώς, διότι ίστανται επί κλονιζομένου εδάφους, διότι το βλέπουσι φεύγον υπό τους βεβήλους αυτών πόδας υπό το βάρος των πολλαπλών ανομιών των. Το παρελθόν είναι ζοφερόν δι’ αυτούς αλλά διά τούτο και η καταδίκη του μέλλοντος προμηνύεται βεβαία.




Εργάζονται τα κόμματα επί γεννεάν όλην διά να στήσωσι την σημερινήν στρούγκαν των, και πως έχουσι την αξίωσιν παρ’ ημών εντός ολίγων ετών να εκθρονίσωμεν την φαυλοκρατίαν των; Αν προ μικρού απέτυχεν ως χαιρεκάκως υπαινίττονται, ο υποψήφιος δήμαρχος των ανεξαρτήτων, ο έντιμος και ρέκτης και ζηλωτής του καλού κ. Κόγκος, άξιοι ελεεινολογίας είναι οι προστάται της ανομίας και των προσωπικών συμφερόντων. Αν ημείς οι ηττηθέντες κλαίωμεν, μάθετε σεις ω ένδοξοι νικηταί ότι εχάθητε. Κλαίει ο ηττηθείς αλλ’ ο νικήσας απόλωλεν, έλεγε και τις των αρχαίων ημών σοφών. Και εχάθητε διότι θριαμβευτικώς φέρετε το άρμα σας επί της τέφρας των ανομιών σας και εν μέσω των αλλαλαγμών της βακχανομένης θεάς σας, της ειδεχθούς φατρίας. Οι παρανομήσαντες παρανομείτε έτι και οι κακουργήσαντες κακουργείτε έτι. Και όμως πόσοι σήμερον πολίται δεν μεταμέλλονται πικρώς, διότι εκ καλής πίστεως υπεστήριξαν εν προηγουμέναις εκλογαίς άνδρας αναξίους της φήμης του ονόματός των! Αλλ’ έγειναν πλέον αν ουχί εις πάντας και του παρελθόντος τα διδάγματα μαθήματα εις τους πολλούς. Και το γνωρίζομεν καλώς ότι δεν αποκόπτεται δι’ ενός κτυπήματος κακόν προ ετών ριζοβολήσαν και ανδρωθέν εν μέσω των αμαρτιών. Κατεβλήθη παρ’ αυτών εργασία και εργασία επίπονος και συστηματική. Είναι λοιπόν η σειρά μας να εργαζώμεθα δι’ όλων των μέσων του νόμου και της καλής συνειδήσεως διά να επιτύχωμεν και την εξαφάνισίν των πρόρριζα, όπερ και θα γείνη συν τω χρόνω και Θεού ευδοκούντος και συνεργούντος. Αρκεί μόνον υπομονή και επιμονή εις το έργον μας.



Αλλά συν τη ιδιοτελεία του ας μη φαίνεται και τόσον ασεβής προς την αγίαν των πατέρων θρησκείαν ο ψευδοδημοσιογράφος φαρμακοποιός, ήτις αποτελεί εν των ιερωτέρων επί της γης αγαθών. Πίστις και Πατρίς ήτο και είναι έτι ο άριστος οιωνός των ελλήνων, των γνησίων και μεγαλουργών Ελλήνων.



Για του Χριστού την Πίστην.



Για της Πατρίδος την ελευθερία εμπνεόμενος και αγωνιζόμενος έψαλλεν ο μάρτυς της Ελληνικής ανεξαρτησίας, την οποίαν πολύ δουλοπρεπώς ήδη ο συμφεροντοδιώκτης ψευδοδημοσιογράφος.



Ευθύφρων



ΣΠ. Τα εν τω 'Φανώ' γραφόμενα ουδεμία εντύπωσιν προυξένησαν εις εμάς, αν και πολύ αργά ελάβομεν γνώσιν αυτών, χωρίς και να χάσωμεν την ώραν δια να τα αναγνώσωμεν ως γνωστής ούσης της προελεύσεώς των. Συμπολιτών όμως άλλων μη όντων εις γνώσιν περί της αξίας του 'Φ'ανού' εκίνησαν την αγανάκτησιν διά τας ασυστόλους ύβρεις. Μεταξύ δε τούτων είναι και ο πολύπειρος και αβρότατος 'Ευθύφρων', όστις μη δυνάμενος να σιωπήση έλαβε να φωτίση τον 'Φανόν'.




Η όλη διαμάχη δεν κινείται μόνο γύρω από διαφορές πολιτικών απόψεων, αλλά έχει και προσωπικά κίνητρα. Μεταξύ των ετών 1883-1884, ο Τσέλιος απεχώρησε απ' την εφημερίδα 'Εργάτης' που ανέλαβε ο δικηγόρος Ανδρέας Σταυρόπουλος. Ο Τσέλιος επανέκδωσε το 'Σύνθημα', αλλά το 1884 σταμάτησε την κυκλοφορία του κι επανήλθε στον 'Εργάτη', που στις 12 Μαρτίου 1884 μετονόμασε σε 'Ταχυδρόμο Πατρών'. Αν κι απεχώρησε τελικά από εκεί, η εφημερίδα συνέχισε να κυκλοφορεί για πολλά χρόνια. Tον Aύγουστο του 1885, οι τοίχοι της Πάτρας γέμισαν με το σύνθημα 'Kάτω οι φόροι', ενώ 2 μήνες αργότερα σημειώθηκε μαζική απόδραση απ' τις φυλακές της πόλης. Μία ακόμα εξέγερση των κρατουμένων των φυλακών Pίου, με επίθεση εναντίον της φρουράς, έγινε στις 15 Nοεμβρίου του 1885. Στις 10 Aπριλίου του 1886, σημειώθηκε μάχη ανάμεσα σε δύο λιποτάκτες του στρατού και χωροφύλακες, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν αρκετοί χωροφύλακες και να εξαφανιστούν οι λιποτάκτες. Η μάχη έγινε κοντά στην εκκλησία της Παντάνασσας. Τα χρόνια εκείνα τόσο στην Αχαία όσο και στην Ηλεία είχαμε οπλοφορία των εργατών κι αγροτών σε υψηλά ποσοστά. Η δύναμη που δίνουν τα όπλα στους κατόχους τους, απ' την μία, ανέβασε τα ποσοστά της αυτοδικίας, αλλά προσέδωσε μεγάλη δυναμική στους ταξικούς μαζικούς αγώνες, απ' την άλλη στις αγροτικές περιοχές. Το 1886, ο Τσέλιος εξέδωσε μία άλλη εφημερίδα, την 'Πρόοδο', με υπότιτλό της 'Εφημερίς του λαού', υποστηρίζοντας σοσιαλιστικές ιδέες, με κεντρικό μότο της το μασονικό 'Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα'. Το 1887, ο Τσέλιος εξέδωσε την εφημερίδα 'Πρόμαχος'. Το 1886, ο Διονύσιος Βασιλειάδης εξέδωσε την εφημερίδα 'Πελοπόννησος'. Ύστεροι συνεργάτες της εφημερίδας αυτής ήσαν ο αναρχικός Γιάννης Μαγκανάρας κι ο χριστιανοσοσιαλιστής Βασίλειος Θεοδωρίδης. Συνεργάτες της εφημερίδας ήσαν ο Βασίλειος Καλλιοντζής και το πρώην μέλος του Δημοκρατικού Συλλόγου Πατρών (1876) Κωνσταντίνος Γριμμάνης (εμποροϋπάλληλος-λογιστής), για τον οποίο ο Νίκος Πολίτης αναφέρει ότι πρωτοστατούσε στη σοσιαλιστική κίνηση της εποχής. Η ύπαρξη του 'Δημοκρατικού Συλλόγου Πατρών' είναι γνωστή απ' τον Μάρτιο και Απρίλιο του 1877 και σ' αυτό σημαντική πρέπει να στάθηκε η συμβολή του Παναγιώτη Πανά και του κύκλου του. Οι αστικές εφημερίδες της εποχής, ανάλογα με τις πληροφορίες που διαθέτουν, θα θεωρήσουν την οργάνωση ανυπόστατη, παιδαριώδη, τυχοδιωκτική μέχρι και επικίνδυνη. Ο 'Φορολογούμενος', η εφημερίδα των πατρινών εμπόρων τους χαρακτηρίζει ως 'αργυρώνυτα όργανα ανθελληνικών σκοπών' και θα ζητήσει την παρέμβαση των εισαγγελικών αρχών. Η κυκλοφορία της εφημερίδας 'Ελληνική Δημοκρατία' στάθηκε η αφορμή. Με ταχύτατες διαδικασίες ο εισαγγελέας της Πάτρας διέταξε ανακρίσεις κι έδωσε εντολή δίωξης εναντίον των μελών του 'Δημοκρατικού Συλλόγου'. Σ' ελάχιστο χρονικό διάστημα συνελήφθησαν 4 μέλη του, όπως προέκυψε από σχετική επιστολή τους (6 κατά τον Κορδάτο) και φυλακίστηκαν.



Όπως σημειώνει ο Μ. Δημητρίου, τα βασικά σημεία του κατηγορητηρίου όπως δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες της εποχής, είχαν ως εξής:



Κατηγορούνται

α) Ότι συνωμότησαν συνερχόμενοι εν κρύπτω εις ιδιαίτερον οίκημα και εν προσδιωρισμέναις ώραις, θέλοντες να μεταβάλλωσι το καθεστώς σημερινόν πολίτευμα δια βίαιων μέσων και ν' απομακρύνωσι του θρόνου τον ημέτερον ηγεμόνα Γεώργιον Α', αντιδρύοντες δημοκρατίαν εν Ελλάδι.


β) Προσεπάθησαν δια συστάσεως συλλόγου, συνερχόμενοι κατά τον ανωτέρω τρόπον και συνεννοούμενοι μετ' άλλων, να διεγείρουν εμφύλιον πόλεμον, δια της εφαρμογής και εκτελέσεως κοινωνιστικών ή σοσιαλιστικών μεταρρυθμίσεων, προκαλούντες τον λαόν εις στάσιν κατά των καθεστώτων και εις κατάργησιν των κειμένων νόμων και εις διαρπαγήν της περιουσίας των ευπόρων, εκ μέρους απόρων εργατών.


γ) Προσέβαλον την Α.Μ. τον βασιλέα Γεώργιον δια της εκδοθείσης παρ' αυτών και κυκλοφορησάσης και ενταύθα και αλλαχού του κράτους εφημερίδος Ελληνική Δημοκρατία υπ' αριθ. 1, αρχομένης 'η επανάστασις είναι νόμος της προόδου' και ληγούσης 'τέτοιας λογής είναι οι κοινωνισταί'.



Η συντηρητική εφημερίδα 'Μοχλός' έγραψε 'εδικαιώθημεν πληρέστατα'. Ο 'Φορολογούμενος', λίγες μέρες μετά τις συλλήψεις έγραψε 'η κοινωνία ημών τρέφει εν τοις σπλάχνοις αυτοίς δηλητηριώδεις όφεις συνομοτούντες κατά της εννόμου τάξης'. Οι δημοκρατικές εφημερίδες εσιώπησαν, χωρίς ν' αναφέρουν τίποτα. Μοναχικός υπερασπιστής τους ο κύκλος των ελευθεριακών της Αθήνας με τον Παναγιώτη Πανά και τον Ρόκκο Χοϊδά, τον επτανήσιο βουλευτή που διεκήρυξε στην Ελληνική Βουλή, ότι ήτο κοινωνιστής.



Την '1η Μάη' του 2014, οι απόγονοι των αναρχικών που αναφέρθησαν παραπάνω, κατέλαβαν το Εργατικό Κέντρο Πάτρας, ύστερα από κάποιες αψιμαχίες με τους λοιπούς προδότες εθνικής συνείδησης (ΑΔΕΔΥ, ΠΑΜΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Η κατάληψη ήτο συμβολική, αν σκεφτεί κανείς πως οι υπεύθυνοι δεν προέβαλαν καμία ουσιαστική αντίσταση. Συνεπώς, το Εργατικό Κέντρο της Πάτρας είναι μεταξύ άλλων κι ενόματι της δημοκρατορικής ελευθερίας, τσιφλίκι και των αναρχικών της Πάτρας. Η ιστορία είναι φωτεινός οδοδείκτης τόσο για το παρόν όσο και το μέλλον. Οι συμπτώσεις δεν μπορούν ν' αποτελέσουν ελαφρυντικό για τους 'κύριους' και τις 'κυρίες' του αναρχικού χώρου...



ΜΑΧΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΛΥΣΣΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ!

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Georg Sluyterman von Langeweyde












Το ηλεκτρονικό ρόπαλο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, Left.gr, αναμεταδίδοντας την γραμμή του, πολλάκις έχει εκτοξεύσει λάσπη κατά των Ελλήνων Εθνικιστών και παραπληροφορήσει τον ελληνικό λαό στην προσπάθεια του κόμματος να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Με τον βαρύγδουπο τίτλο 'Χρυσή Αυγή: κοροϊδεύοντας τον έλληνα εργάτη', η ιστοσελίδα Left.gr επιχείρησε να διαστρεβλώσει και να προκαλέσει σύγχυση. Η σύγκριση μεταξύ του γνωστού εξωφύλλου του εθνικιστικού περιοδικού 'Έλληνας Εργάτης' που αναγράφει 'Κάθε Ξένος Εργάτης, Ένας Έλληνας Άνεργος' και του πίνακα που φιλοτέχνησε ο Γερμανός ζωγράφος Georg Sluyterman von Langeweyde είναι δεικτική του άσβαστου μίσους της αριστεράς προς κάθε τι εθνικιστικό. Οι εκμεταλλευτές των εργατών και των αγροτών χύνουν το μαρξιστικό δηλητήριό τους εξαιτίας ότι οι Έλληνες εργάτες κι οι αγρότες τους γύρισαν την πλάτη και στρέφονται στην εθνική παραγωγή. Οι κομπλεξικοί κουκουέδες κι οι άλλες συνδικαλιστικές συμμορίες που λυμαίνονται επί τόσες δεκαετίες τους ανθρώπους του μόχθο, εξαπατώντας τους με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, έχουν λυσσάξει που έχασαν το προπύργιο της ιδεολογικής απάτης τους. Εν αρχή ας οξύνουμε το μίσος τους, επιμορφώνοντας τους για το ποιος ήτο ο Georg Sluyterman von Langeweyde και γιατί επιλέχθηκε για την δημιουργία του εξωφύλλου. Ας αφήσουμε τους κομμουνιστές να αυνανίζονται στους οριζώνες του 'Μεγάλου Τιμονιέρη' Μάο κι όταν ποτέ εργασθούν σε ανάλογες εργασίες, τότε ας το συζητήσουμε εκ νέου. Για φετιχιστές καλά τα καταφέρνετε. Για κοπιώδη εργασία είσαστε παντελλώς ανίκανοι, κοπρίτες κομμουνιστές.





Ο σπουδαίος Γερμανός ζωγράφος ήτο ένας γνήσιος λαϊκός καλλιτέχνης. Γεννήθηκε στις 13 /4/1903 στην πόλη Essen, ενώ ήτο ο 9ος υιός του αξιωμαιτκού και μηχανικού Bernhard SIuyterman v. Langeweyde. Η οικογένεια της μητρός του προερχόταν από την Κάτω Σαξονίας, ενώ του πατρός του από την Ολλανδία. Μετά τον θάνατο του πατρός του το 1908, ο Georg Sluyterman ανατράφηκε στην εργατική περιοχή Essen, ενώ μία από τις αγαπημένες του ασχολίες ήτο η εκμάθηση κιθάρας, ενώ εργάσθηκε κι ως τεχνίτης στην Pomerania. Κυριότερες δραστηριότητες των κατοίκων της ήταν η γεωργία, η κτηνοτροφία κι η αλιεία. Κυριότερες καλλιέργειες και παραγωγή στη περιοχή είναι η σίκαλη, η βρώμη, τα ζαχαρότευτλα, το κριθάρι, το σιτάρι και τα κτηνοτροφικά προϊόντα. Εξ ου κι οι προτυπικές εικόνες που έλαβε ο  Sluyterman μετέπειτα. Το 1920 γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Essen, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα του Wilhelm Poetter (γραφικές τέχνες και διακοσμητική ζωγραφική) και του Hermann Kätelhön (ξυλογραφία). Ολοκλήρωσε τον κύκλο σπουδών του στην Ακαδημία του Düsseldorf, όπου, ως μαθητής του Fritz Mackensen και του Willy Spatz, έπειτα το Meisterschüler του Julius Paul Junghanns, ενώ τελικά καταξιώηθηκε ως γραφίστας  στο Düsseldorf. Παντρεύτηκε το 1926, ενώ εντάχθηκε στις γραμμές του NSDAP την 1η Μαϊου του 1928, γεγονός το οποίο είχε αντίκτυπο στην επαγγελματική δραστηριότητα του. Ο Sluyterman έγινε μέλος των 'Ταγμάτων Εφόδου' (S.A), την ίδια χρονική περίοδο με τον άνεργο πρεσβύτερο αδελφό του Wolf Sluyterman v. Langeweyde. Η ειδικότητα του ήτο ο σχεδιασμός κομματικών αφισών,  βινιέτες και καρικατούρες, ενώ συν τοις άλλοις ήτο επιφορτισμένος με τον σχεδιασμό του εξωφύλλου της εβδομαδιαίας εφημερίδας της κομματικής οργανώσεως του Düsseldorf του NSDAP, 'Die Neue Front', στην οποία ήτο τακτικός συνεργάτης. Έγινε γνωστός κυρίως για τα χαρακτικά του σε ξύλο και υλικό λινόλεουμ, τα οποία ασχολούνταν με την παραδοσιακή ζωή στην Κάτω Σαξονία και τα τοπία της εκτάσεως Luneburg Heath. Τα έργα του ήσαν εναρμονισμένη με την γερμανική Völkisch παράδοση.





To 1935, το Μουσείο Folkwang στο Essen, φιλοξένησε αρκετά έργα του. Μετέπειτα δημιούργησε 3 από τις κύριες σειρές χαρακτικών του ((Des Deutschen Volkes Lied 1935, Es mahnen die Vater 1936, Deutsches Lied 1938), οι οποίες τον καθιέρωσαν και δημοσιεύτηκαν στον γερμανικό τύπο (Der Schulungsbrief, Junges Volk). Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τα πολιτικά χαρακτικά του, όπως για το πορτραίτο του Adolf Hitler και του 'Αιώνια Γερμανία'. Αργότερα κατατάχθηκε εθελοντικά στην υπηρεσία για το Ανατολικό Μέτωπο. Συνελήφθη από τους Βρετανούς προς το τέλος του πολέμου, ενώ φυλακίστηκε για περισσότερο από 1 χρόνο. Στην περίοδο της 'αποναζιστικοποίησης' πολλά από τα έργα του καταστράφηκαν από τις εφεδρείες της εκδίκησης. Βιοπορίστηκε υπό δυσχερείς συνθήκες διώξεων. Ξαναπαντρεύτηκε το 1946, ενώ στράφηκε προς τη ζωγραφική στη δεκαετία του 1950, έγραψε ποιήματα, μπαλάντες και τραγούδια στο πνεύμα των τραγουδιών του Hermann Lon. Το 1970 τιμήθηκε με το χρυσό 'Δακτυλίδι της Τιμής' από τον οργανισμό 'Deutsches Kulturwerk Europaischen Geistes'. Από το 1975 κι έπειτα τα έργα του επανεκδόθηκαν από τον Οίκο  Uwe Berg. Έφυγε από τη ζωή στις 5/1/1978 στην οικεία του στο Bendestorf (Haus Malershöh). Ετάφη στο νεκροταφείο του Bendestor. Η σύζυγος του, Eva-Maria, έφυγε από τη ζωή αμέσως μετά τον χαμό του. Η χιτλερική νεολαία τραγουδούσε: 'Du Volk aus der Tiefe, du Volk in der Nacht, vergiß nicht das Feuer, bleib auf der Wacht!' Μην ξεχάσετε ποτέ τη Φωτιά, να είσαστε πάντοτε σε ετοιμότητα! Ζήτω η Νίκη!



Ενδεικτικό οπτικοακουστικό υλικό: http://www.youtube.com/watch?v=ymWq_NinMjM

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Αυτόνομες Ελληνικές Ζώνες: Σπιθαμή χώρος στα Μαυροκόκκινα Σκυλιά

Σκατά στους Αντιφα
Έξω οι Ξένοι


ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ - ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ
ΜΠΑΤΣΟΙ - TV - ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Ο ΑΛΥΓΙΣΤΟΣ 'ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ' ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΛΑΔΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ 'ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ'

Ο τίτλος του εμετικότατου άρθρου σας είναι σαν την εμετική βρωμοφυλλάδα σας, μιλάτε βρε παρακρατικοί Ρουφιάνοι τσιράκια και στυλοβάτες του συστήματος ΕΣΕΙΣ για στοχοποίηση.... Εσείς που έχετε στο τσεπάκι σας ακόμα και την δικαιοσύνη.... Σας φτύνουμε στα μούτρα βρωμοχαφιέδες αντιφο/παρακρατικά σκυλιά και σας επιστρέφουμε δικό μας άρθρο ( http://www.efsyn.gr/?p=243353 )








Πρόσφατα παρακολουθήσαμε την κινηματογραφική σύλληψη του αντιεξουσιαστή Νίκου Μαζιώτη. Τοποθετηθήκαμε με σχετικές αναλύσεις μας πάνω στην νεοτρομοκρατία και δεν θα επεκταθούμε προς το παρόν. Ο Νίκος Μαζιώτης διέψευσε τα σενάρια της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας και των φερέφωνων της κρατικής ασφάλειας, σύμφωνα μ' όσα εξιστόρησε σε 'χαλαρή' συνέντευξη ποικίλης ύλης που έδωσε στην πολιτικά στρατευμένη 'Εφημερίδα των Συντακτών'. Δεν έχουμε κανέναν λόγο ν' αμφισβητήσουμε όσα είπε. Ο Μαζιώτης, είτε απ' την αγωνιώδη θέση του αμυνόμενου στα πυρά των παπαγάλων της κατευθυνόμενης ενημέρωσης, είτε απ' την θέση του αντεπιτιθέμενου στα ίδια πυρά, ανέφερε ότι η σύλληψή του αποτέλεσε ένα τυχαίο γεγονός και σε καμία των περιπτώσεων επιτυχία της ελληνικής αστυνομίας.






Η πολιτική πείρα υπαγορεύει την κλίση προς την δεύτερη εκδοχή, παρά στην πρώτη. Ο Μαζιώτης δεν δραπέτευσε από μία ανοικτή φυλακή. Παρήλθε το 18μηνο της προφυλάκισης του, αποφυλακίστηκε πανηγυρικά κι εν συνεχεία επέλεξε να μην δώσει το παρόν στην κατάλληλη γι' αυτόν χρονική συγκυρία και ν' ανοίξει τα φτερά του. Επιπλέον, όλα δείχνουν ότι έκτοτε δεν αναζητήθηκε, παρά τα όσα υποστηρίζουν οι διωκτικές αρχές. Αποτελεί πάγια τακτική των αχών να αφήνουν ελεύθερο κάποιον, ο οποίος μπορεί να τους οδηγήσει στο να τσιμπήσουν μεγαλύτερα λαυράκια, αν και εφόσον υπάρχει αυτή η πρόθεση. Τα 'παραθυράκια' που υπάρχουν στην Ελληνική Δικαιοσύνη, ήταν αυτά που του άνοιξαν τα φτερά και του έδωσαν την δυνατότητα να πετάξει και να προβεί εν συνεχεία ανενόχλητος στις όποιες δραστηριότητές του. Τ' ομολογεί κι ο ίδιος, αναφέροντας πως κινείτο απολύτως ελεύθερος, δεδομένου της άθλιας κι καθ' όλα ερασιτεχνικής μεταμφίεσης του-σε καθημερινή βάση, δίχως να έχει υποπέσει στην αντίληψη των διωκτικών αρχών-που τόσο 'αγωνιωδώς' ισχυρίζονταν πως τον αναζητούσαν. Είτε ο Μαζιώτης λέγει για ακόμα μία φορά ολοφάνερα ψέματα για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις στα μάτια των καχύποπτων ομοϊδεατών του, είτε λέγει την αλήθεια, το συμπέρασμα είναι το ίδιο. Ο Μαζιώτης δεν αναζητείτο ουσιαστικά απ' τις αρχές, διότι η τρομοκρατική δράση του εξυπηρετεί συγκεκριμένες μεθοδεύσεις της κυβέρνησης κι απλώς δρούσε επιτηρούμενος από απόσταση ασφαλείας.




Τι είναι όμως αυτό που συνδέει ως άλλος ομφάλιος λώρος τον Νίκο Μαζιώτη και το σύνολο των οργανώσεων του είδους με την 'Εφημερίδα των Συντακτών'; Η εν λόγω πολιτική εφημερίδα ασκεί μία ιδιότυπη δημοσιογραφία. Τολμούμε να πούμε ότι μοιάζει περισσότερο με επίσημο όργανο μίας ξεχωριστής πολιτικής τάξης, παρά με μία κοινή δημοσιογραφική εφημερίδα γνώμης ή κάλυψης της επικαιρότητας. Είναι κοινό μυστικό πως στην Ελλάδα του 2014, οι νεοκομμουνιστές διαβάζουν 'Αυγή' κι 'Εφημερίδα των Συντακτών', παρά μπαγιάτικο 'Ριζοσπάστη' του Περισσού. Η εφημερίδα αυτή πρωτοστατεί-ιδιαίτερα η πρακτορίστικη ομάδα Ιος-στις δολοπλοκίες που ενορχηστρώνονται με την συνδρομή της σε βάρος των Εθνικιστών. Το βαθύ χωνί του κομμουνισμού στην Ελλάδα θα μπορούσε να λέγεται 'Εφημερίδα των Συντακτών'. Πρόταγμα της ο αντιφασισμός. Τα μέλη του Ιου δίνουν σε μόνιμη βάση το παρών σε αντιφασιστικές εκδηλώσεις κι εμφανίζονται συν τοις άλλοις ως ενεργούμενα της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Δίχως να αιτιολογείται η αναβαθμισμένη εξουσία που έχουν λόγω της ιδιότητας τους, επηρεάζουν ως αυτόκλητοι σωτήρες τον τρόπο λήψης αποφάσεων εδώ κι αρκετά χρόνια. Στην περίπτωση της πολιτικής δίωξης της Χρυσής Αυγής, η ομάδα του Ιου, έδειξε υπερβάλλοντα ζήλο. Σε ακόμα μία περίπτωση, όπου δικάζονταν 2 μέλη της Χρυσής Αυγής για την συμμετοχή τους σε επίθεση στο παρακρατικό στέκι 'Αντίπνοια', ο Δημήτρης Ψαρράς του Ιου, 'αποφάσισε' για τους δικαστές και πριν απ' τους δικαστές την καταδίκη των συναγωνιστών μας. Περισσότερα εδώ: http://maiandrioi.blogspot.gr/2014/09/blog-post_30.html





Ο Μαζιώτης, από θέση που δεν δικαιολογείται λόγω της υγείας του και πολύ περισσότερο λόγω της σοβαρότητας της αστυνομικής έρευνας, έδωσε μία συνέντευξη στην 'Εφημερίδα των Συντακτών'. Η συνέντευξη βρίσκεται εδώ: http://www.efsyn.gr/?p=225088. Στην συνέντευξη ο Μαζιώτης είχε την ευκαιρία να εκθέσει τις θέσεις του και να μεταφέρει τα μηνύματα που ο ίδιος επιθυμεί προς πάσα κατεύθυνση. Κατόπιν εορτής βέβαια, κάποιοι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν το νερό του Καματερού, υποστηρίζοντας πως μέσω των δηλώσεων του μετέφερε κωδικοποιημένα μηνύματα προς τους συνεργούς του, υπαγορεύοντας τον τρόπο που θα κινηθούν. Αν μη τι άλλο, αν υφίστατο τύποις σοβαρή έρευνα των διωκτικών αρχών, δεν θα επιτρέπετο ποτέ κάτι τέτοιο, έως ότου ολοκληρωθεί η έρευνα. Το γεγονός αυτό αναιρεί όσα οι διωκτικές αρχές διέσπειραν βλακωδώς απ' την εξαφάνιση 'μυστήριο' του ίδιου και της συζύγου-συντρόφου του. Και σαν να μην έφταναν αυτά, ο Μαζιώτης έστειλε ανοικτή επιστολή-ανάληψη πολιτικής ευθύνης για την επίθεση του 'Επαναστατικού Αγώνα' έξω απ' το κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδος στις 10 Απριλίου του 2014. Τα σχετικά δημοσιεύματα κυμαίνονται μεταξύ Indymedia Athens κι 'Εφημερίδας των Συντακτών'. Στην σχετική επιστολή του αναφέρει: 'Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα για την επίθεση της οργάνωσης με 75 κιλά εκρηκτικά στις 10 Απριλίου του 2014 στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας, όπου στεγάζεται και το γραφείο του μόνιμου αντιπρόσωπου του Διεθνούς Νομισματικού ταμείου στην Ελλάδα'. Δεν θα σταθούμε μονομερώς στο περιεχόμενο της επιστολής, ούτε στις 'απειλές' κατά τον τρόπο με τον οποίο αξιολογήθηκαν απ' τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας. Εξάλλου, η αηδία που αισθανόμαστε για την αστική ηθική μας επιβάλει το αντίθετο. Ο Μαζιώτης κι ο κάθε 'αντικαθεστωτικός' αντάρτης πόλης που βρίσκεται στη θέση του εκμεταλλεύεται το κενό δικαιοσύνης και πολιτικής βούλησης που αδιαμφισβήτητα υπάρχει στην αριστερή χώρα της Δημοκρατίας κι επιδίδεται ανενόχλητος στις ενέργειες στις οποίες επιδίδεται. Αναφαίρετο κι ουσιαστικά ανεμπόδιστο δικαίωμα του καθενός να επιδίδεται σ' όποιες ενέργειες κρίνει δέον να επιδοθεί. Επιβεβλημένη είναι η απόδοση ευθυνών κι η παραδειγματική τιμωρία του δράστη ή των δραστών των όποιων έκνομων ενεργειών. Η δράση των τρομοκρατικών οργανώσεων στην Ελλάδα είναι απολύτως ταυτόσημη της μακροημέρευσης του καθεστώτος και της νομιμοποίησης των πολιτικών αποφάσεων και παράλληλα καταμαρτυρά την παντελλή απουσία κράτους δικαίου. Κράτος δικαίου σημαίνει ισονομία κι όχι ξεχωριστή αντιμετώπιση του πολίτη, δη του εκάστοτε τρομοκράτη που αντιστρατεύεται με φαιδρά πολιτικά επιχειρήματα την ισόνομη αντιμετώπισή του απ' την συντεταγμένη πολιτεία. Παρ' όλα αυτά η ατιμωρησία των μελών των τρομοκρατικών οργανώσεων κι η ιδιαίτερη μεταχείρηση της οποίας χαίρουν, αποδεικνύει ότι το Σύνταγμα κι οι νόμοι υφίστανται στους τύπους και σε καμία των περιπτώσεων στην πράξη. Όσοι καταφέρονται εναντίον του καθεστώτος με το επιχείρημα της καταστρατήγησης του Συντάγματος, προφανώς βρίσκονται εν υπνώσει.





Το Σύνταγμα δεν υφίσταται παρά ως κουρελόχαρτο σε διάστημα ανάλογο της Μεταπολίτευσης. Δεν ποδοπατήθηκε τώρα απ' την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, τουναντίον έχει ποδοπατηθεί απ' το 1974. Ποσώς μας ενδιαφέρει βέβαια, καθότι είμαστε θερμοί εχθροί της Δημοκρατίας και δεν αναγνωρίζουμε καθοιονδήποτε τρόπο την λειτουργία της και πολύ περισσότερο τις πολιτικές αποφάσεις των διαχειριστών της. Αν κανείς παρακολουθήσει σχολαστικά την δίκη του 'Επαναστατικού Αγώνα' θ' αντιληφθεί πως η ίδια η Ελληνική Δικαιοσύνη υποστήρίξε το πρωτότυπο δίκαιο του τρομοκράτη. Η αρχή, ούτε λίγο ούτε πολύ αναγνώρισε το δικαίωμα 'αυτοπροσδιορισμου' του κατηγορούμενου, ωσάν να πρόκειται για κοινό κατηγορούμενο. Αυτό έρχεται σ' αντίθεση με την απαίτηση του εκάστοτε κατηγορούμενου τρομοκράτη που αξιώνει ειδική μεταχείριση με την αιτιολογία πως οι πράξεις του είναι 'πολιτικές'. Απ' την άλλη βέβαια, είναι απορίας άξιον πως οι αναρχικοί Γαλάτες εναντιώνονται στις συνθήκες ειδικής κράτησης, την στιγμή που οι ίδιοι τις αξιώνουν λόγω των 'πολιτικών κινήτρων' των ενεργειών για τις οποίες κατηγορούνται. Προφανώς οι αποφάσεις της δικαιοσύνης εντάσσονται στο πλαίσιο της αχαλίνωτης ελευθερίας  που επικρατεί στο όνομα της Προεδρευομένης Δημοκρατίας κι αυτοί εκμεταλλεύονται το νομικό χάος που επικρατεί και την ασυλία της οποίας τυγχάνουν. Η Ελλάδα αποτελεί την χώρα στην οποία οι δικηγόροι των τρομοκρατών τείνουν ν' αναγνωριστούν ως τέτοιοι. Φυτράκης, Ζώτος, Κούρτοβικ, κ.α.





Συνεχεία της μαζιωτιάδας, ήλθε κι η σταμπουλιάδα. Ο Μαζιώτης χτύπησε ανενόχλητος μία μόλις ημέρα προ της επίσκεψης της Frau Merkel λίγα τετράγωνα απ' τον τύποις επιτηρούμενο χώρο κι ο 'μικρός' του Επαναστατικού Αγώνα συνελήφθη σε μία συμπλήρωση ενός κομματιού του παζλ των συλλήψεων στο μέτωπο κατά της τρομοκρατίας κι αποσωβήθηκε μία ημέρα προ του εορτασμού των 40 χρόνων απ' την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας το 'τρομακτικό χτύπημα' που υπαγορευόταν σε χειρόγραφες σημειώσεις. Η χρονική ταύτιση των συλλήψεων αποδεικνύει τους ισχυρισμούς μας. Ότι οι αρχές γνωρίζουν τους τρομοκράτες και επεμβαίνουν μονάχα όταν πρόκειται ν' αδράξουν πολιτικό όφελος ως τηρητές της τάξης και της νομιμότητας. Το όλο σενάριο φυσικά μας θυμίζει την αριστοτεχνική σύλληψη του Σάββα Ξηρού της 17ης Νοέμβρη ο οποίος σ' ανάλογη κρίσιμη επιτυχία των μυστικών υπηρεσιών έφερε πάνω του τα υποτιθέμενα ενοχοποιητικά στοιχεία που οδήγησαν με σκηνοθετημένη ευκολία στον χορό των συλλήψεων-οικειοθελών παραδόσεων των ατάραχων μελών της. Ο Αντώνης Σταμπούλος έσπευσε ν' αποδείξει πως 'με όποιον δάσκαλο καθίσεις' τα παθήματά του θ' ακολουθήσεις, μέσω ανακοίνωσης που δημοσιεύτηκε στο ανέγγιχτο απ' τον φασιστοφάγο της Κέρκυρας Δένδια (η πρίζα στο Εθνικό Μετσόβειο θέλει ειδικούς ηλεκτρολόγους) δίκτυο Indymedia Athens,στην οποία προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Ο Σταμπούλος κατηγόρησε τους 'ρουφιάνους γείτονες' του για την κατασκευή ενός σεναρίου που τελικώς αποδείχθηκε αληθές. 3 μόλις μήνες προ της αστείας συλλήψεως του, καθώς δεν είχε κι αυτός με τη σειρά του πάρει μέτρα αντιπαρακολούθησης-μολονότι θεωρείται ενεργό επιχειρησιακό μέλος του 'Ε.Α' (όπως ο Μαζιώτης που κυκλοφορούσε καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας). Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα της 'δήλωσης απεργίας πείνας και δίψας' του απ' το Τμήμα Μεταγωγών: 'Έγινα ηγετικό στέλεχος του ΕΑ, ληστής στην Κλειτορία, διάδοχος του Λάμπρου Φούντα, η καταζητούμενη αναρχική συντρόφισσα Πόλα Ρούπα με το παιδί της αναγνωρίστηκε να με περιμένει - λέει- καθισμένη αμέριμνα στα σκαλοπάτια της Καλλιφρονά, σύμφωνα πάντα με βάσιμες μαρτυρίες επίδοξων ρουφιάνων και γελοίων τύπων όπως εκείνου του γείτονα στο πατρικό μου που είπε ότι άκουγε εκρήξεις από το υπόγειο του σπιτιού!' Σ' αντίθεση μ' όσα λέει ο ανυποχώρητος κι αλύγιστος Σταμπούλος, υπάρχει καταγεγραμμένο το συμβάν στις 15 Ιουνίου του τρέχοντος έτους, όπου έπειτα από σχετική αλληλογραφία υπηρεσιών διαπιστώθηκε ότι στις 03.33 εκείνης της ημέρας (ενάμιση μήνα από τις αρχικές μαρτυρίες των γειτόνων του) κάτοικοι της περιοχής ειδοποίησαν το τηλεφωνικό κέντρο της Πυροσβεστικής για ισχυρή έκρηξη στη συγκεκριμένη τριώροφη κατοικία την οποία ακολούθησε εκτεταμένη διακοπή ρεύματος. Στις 03.40 υπήρξε η ενημέρωση της ΔΕΗ, ενώ επί τόπου έσπευσαν και περιπολικά. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν στη διάθεση τους οι αρχές, 'στο υπόγειο της τριώροφης κατοικίας σημειώθηκαν έκρηξη και μικρής έκτασης φωτιά. Διαπιστώθηκε φθορά σε υπόγεια καλωδίωση της ΔΕΗ και βραχυκύκλωμα στους τρεις μετρητές που υπήρχαν σε αυτόν τον χώρο, χωρίς όμως να μπορεί να διαπιστωθεί με σαφήνεια η αιτία που προκάλεσε το ιδιότυπο και σχετικά σπάνιο συμβάν'. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ που επελήφθησαν του περιστατικού δεν εισήλθαν στο υπόγειο του κτιρίου, δεν συνάντησαν κανέναν από τους ενοίκους-ο Σταμπούλος αναφέρεται ότι ήτο παρών-κι εξέτασαν μόνο τους μετρητές. Όπως στην περίπτωση της προμελετημένης κι όχι τυχαίας δολοφονίας του Λάμπρου Φούντα, οι υπηρεσίες ασφαλείας γνώριζαν τις κινήσεις των 'τρομοκρατών' κι επενέβησαν την κατάλληλη χρονική στιγμή. Οι τρομοκράτες στην Ελλάδα είναι επιτηρούμενοι των αρχών. Είτε εν γνώσει τους, είτε όχι, το ίδιο κάνει.






Η 'Εφημερίδα των Συντακτών' που πασχίζει να υπερασπιστεί κάθε κατατρεγμένο, δημοσίευσε μία υπερασπιστική γραμμή για τον προφυλακισμένο Σταμπούλο. Μία δημοσίευση που θα μπορούσε να μετατραπεί σε βασικό σκέλος της νομικής υπεράσπισης του κατηγορούμενου ενώπιον δικαστηρίου. Η δημοσίευση βρίσκεται εδώ για όσους έχουν γερό στομάχι: http://www.efsyn.gr/?p=243095. Στην εξίσου αστεία αυτή επισκόπηση στην σταμπουλιάδα, ο Σταμπούλος παρομοιάζεται με τον Τολστόι, τον Καμύ, τον Τσόμσκι, με τον Τόλκιν. Πέραν του φαιδρού, της παρουσίασης ενός διαφορετικού προφίλ για τον κατηγορούμενο, οι δημοσιογραφικοί κύκλοι που επί σειρά ετών υπερασπίζονται αποκλειστικά κατηγορούμενους για τρομοκρατία ουδέποτε έχουν λογοδοτήσει στις εισαγγελικές αρχές για την αξιοπερίεργη προτίμηση τους σε σχέση με άλλες υποθέσεις.





Αλλά απ' ότι φαίνεται αυτή είναι η εύκολη οδός για τους 'πολιτικά ευαίσθητους'. Σαν να λέμε ποιος ειναι ο κοντινότερος δρόμος για να περάσει κανείς απ' την οδό Κολοκοτρώνη (όπου στεγάζονται τα γραφεία της 'Εφημερίδας των Συντακτών') στον απέναντι δρόμο (οδός Αμερικής), όπου καμιά φορά όταν άλλοι εργάζονται πυρετωδώς στα γραφεία τους, κάποιοι άλλοι-άγνωστοι σ' αυτούς μολονότι ταυτίζονται πολιτικά μαζί τους-τοποθετούν ανενόχλητοι παγιδευμένα αυτοκίνητα. Οι μεσαιωνικές εργασιακές συνθήκες πλήττουν τους αριστερούς. Από τέτοιες ενέργειες μπορεί να κινδυνεύσουν κι 'αθώοι' δημοκρατικοί πολίτες που 'διαφωνούν' μ' αυτού του είδους τις ενέργειες...

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Μαχητικός Πυρήνας Ηπείρου: ΠΕΡΙ ΤΣΑΜΗΔΩΝ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΩΝ












Σύμφωνα με τους Αρχαίους και Βυζαντινούς συγγραφείς (Αριστοτέλης, Κλαύδιος ο Πτολεμαίος, Διονύσιος ο Περιηγητής, Στράβων, Προκόπιος) η Θεσπρωτία αλλά κι η υπόλοιπη Ήπειρος αποτελούσε την κοιτίδα του Αρχαίου Ελληνισμού. Η Βόρειος Ήπειρος είναι μία αρχέγονη Ελληνική Γη. Οι Θεσπρωτοί ήσαν το αρχαιότερο απ' τα τρία πιο σημαντικά Ηπειρωτικά φύλα-τα άλλα δύο ήσαν οι Μολοσσοί προς το Λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων (Ελλοπία) κι οι Χάονες βόρεια απ' τον ποταμό Θύαμη μέχρι και την Επίδαμνο (σημερινό Δυρράχιο)-και κάλυπταν τη σημερινή Θεσπρωτία, ή και ευρύτερα μέχρι τον Αμβρακικό Κόλπο. Είχαν επικοινωνία με τον υπόλοιπο κλασσικό Ελληνισμό, αφού ο χώρος τους υπήρξε ένα πολύ σημαντικό θρησκευτικό κέντρο (Δωδώνη, Νεκρομαντείο, Αχερουσία κ.λ.π.). Επικοινωνούσαν και βορείως με τους Έλληνες Μακεδόνες, αλλά και συμμετείχαν στους Πανελληνίους Αθλητικούς, αμυντικούς και υπόλοιπους αγώνες, καθώς και στην ευρύτερη πνευματική κίνηση.



Οργάνωναν και δικούς τους αγώνες, (όπως τα Νάια στη Δωδώνη), καθώς και δραματικούς, (στο Θέατρο Πασσαρώνος, Δωδώνης κ.α.). Συμμετείχαν ακόμη, κατά διαφόρους τρόπους, και στους αμυντικούς και υπολοίπους αγώνες , όπως στον Τρωϊκό πόλεμο, στους Μηδικούς Πολέμους και αλλού. Γι’ αυτό κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, λόγω των κοινών αγώνων τους με τους Μακεδόνες κατά των Ρωμαίων, πλήρωσαν την οργή του Αιμιλίου Παύλου, με την αιχμαλωσία, και τη ριζική καταστροφή των πόλεών τους, τέτοια, που πολλών πόλεων δεν εντοπίσθηκαν ή δεν αναγνωρίσθηκαν τα ερείπια. Ανασυγκροτήθηκαν ήδη κατά τους Πρωτοχριστιανικούς και Βυζαντινούς χρόνους. Αυτό μαρτυρούν και τα γραπτά κείμενα κι άλλα μνημεία Αρχιτεκτονικής, Ζωγραφικής κ.λ.π., που σώζονται ολοκληρωμένα ή ως ερείπια. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας συνέχιζαν οι Θεσπρωτοί, την παρουσία τους και με σκληρούς απελευθερωτικούς αγώνες, με σοβαρώτερους κινδύνους, έναντι του υπολοίπου Ελλαδικού Ελληνισμού. Κατόρθωσαν να επιβιώσουν και να επανακτήσουν την ελευθερία τους, μαζί με τους υπολοίπους Ηπειρώτες το 1912-13.




Μεταξύ των έξι και πλέον θεωριών για την ιστορική και ετυμολογική προέλευση των ονομασιών 'Τσάμηδες' και 'Τσαμουριά', πιθανώτερη θεωρείται εκείνη, που σχετίζεται με τη λέξη 'Θύαμις' (Καλαμάς), με παραφθορά του, με την πάροδο του χρόνου : Θύαμις, Θυάμις, Τσ(ι)άμης, δηλαδή ο κάτοικος που βρίσκεται κοντά στον Θύαμη ποταμό, την Θυαμυρία, την Τσ(ι)αμουριά. Γύρω στο 1430 (Κατάληψη Ιωαννίνων από τους Τούρκους) πολλοί χριστιανοί της περιοχής εξισλαμίστηκαν, υποκύπτοντας σε διάφορα δελεάσματα, υλικά και διοικητικά (οι καλούμενοι έπειτα Σπαχήδες) αλλά προ πάντων στην ασφυκτική πίεση κυρίως μετά την αποτυχία του Κινήματος του Επισκόπου Τρίκκης (Τρικάλων) Διονυσίου Φιλοσόφου ή περιφρονητικώς απ' τους εχθρούς του 'Σκυλοσόφου' (11-12.9.1611). Δεν έλειψε, ασφαλώς, κι εγκατάσταση, κατά καιρούς, Τουρκαλβανών αγάδων, λόγω και της σχετικής ευφορίας του εδάφους. Όλοι αυτοί απετέλεσαν εκεί την αντίστοιχη θρησκευτική μειονότητα των Μουσουλμάνων Τσάμηδων, έναντι της πλειονότητας των Χριστιανών Τσάμηδων. Παράλληλα δε, λόγω γειτνιάσεως και συνδιαλλαγών με τους Αλβανούς, επικράτησε και το τοπικό γλωσσικό Αρβανίτικο ιδίωμα. Έκτοτε ο όρος 'Τσάμηδες' εξειδικεύθηκε σε 'Χριστιανούς Τσάμηδες' και 'Μουσουλμάνους Τσάμηδες', με επικρατέστερη, μάλιστα, κατά την πάροδο του χρόνου, και την ορολογία 'Τσάμης', στους Μουσουλμάνους Τσάμηδες. Επειδή οι Μουσουλμάνοι αυτοί, μαζί και με ελάχιστους Αγάδες και Μπέηδες εκεί Τούρκους, ταυτίσθηκαν σχεδόν με τους ομοθρήσκους τους κατακτητές, γι’ αυτό ονομάσθηκαν Τουρκοτσάμηδες, όπως αντίστοιχα και οι γείτονές τους 'Τουρκαλβανοί'. Προσπάθειες για την ανακοπή του μεγάλου αυτού ρεύματος του εξισλαμισμού εκτός των άλλων (ο Δρυϊνουπόλεως Σοφιανός 1672-1770–ο Μοσχοπολίτης Νεκτάριος Τέρπος) έκανε κι ο Εθνομάρτυρας Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος και μαρτύρησε στο Κολικόντασι της Βορείου Ηπείρου στις 24-8-1779. Στους απελευθερωτικούς αγώνες των Ηπειρωτών κατά του Κατακτητού οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες βρίσκονταν φανερά στο πλευρό των Τούρκων και των Αλβανών. Στους αγώνες των Σουλιωτών κατά του Αλή Πασά είναι γνωστή η πολλαπλή κι ύπουλη συμπαράταξη των Μουσουλμάνων αυτών μ' εκείνον. Κατά την έναρξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου τάσσονται ενάντια στην απελευθέρωση της Ηπείρου απ' τους Έλληνες, ενώ αλλάζουν στάση μετά την ήττα της Τουρκίας και την Υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης στο Λονδίνο (17.5.1913) δηλώνοντας υποκριτικά με Υπόμνημά τους (6-11-1913) στη 'Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου επί της Εξωτερικής Οργανώσεως της Αλβανίας' πως '...Θα συμπολεμήσωμεν μετά των αδελφών μας Χριστιανών, μέχρις εσχάτων δια να αποκρούσωμεν τον ζυγόν του Αλβανικού Κράτους και να διατηρήσωμεν την ελευθερία μας εις την αγκάλην της μητρός μας Ελλάδος'! Μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης (30-1-1923), ενώ προβάλλεται το γενικό θέμα γι' ανταλλαγή πληθυσμών με την Τουρκία, καθώς κι απαλλοτριώσεων μέρους μεγάλων περιουσιών, προς αποκατάσταση των προσφύγων αδελφών μας που διέμεναν στην Ανατολή (Μικρά Ασία-Ανατολική Θράκη) εκείνοι (οι 'Μουσουλμάνοι Τσάμηδες') κάτω απ' την πίεση εξωτερικών προπαγανδών (Αλβανικής κι Ιταλικής), αρνούνται τις ανταλλαγές και τις απαλλοτριώσεις. Τελικά δικαιώθηκαν απ' τον δικτάτορα τότε (1926), θαυμαστή του Μουσσολίνι, Πάγκαλο, θεωρούμενοι επιπλέον με υπόδειξη των Ιταλών ως αλβανικό φύλο. Έκτοτε ευκαίρως-ακαίρως δημιουργούσαν προβλήματα στο χώρο της Θεσπρωτίας εναντίον των φιλήσυχων χριστιανών κατοίκων.





Η ευκαιρία να δείξουν το ανθελληνικό τους μένος δόθηκε κατά την κήρυξη του Ελληνο-ιταλικού Πολέμου. Το απόγευμα της 28ης Οκτωβρίου του 1940, εντάσσονται στον Ιταλικό Στρατό οργανώνοντας δύο (2) Τάγματα δικά τους και με 15 περίπου Αλβανικά Τάγματα, αποτελούμενα απο 15.000 άνδρες, εισβάλουν στη Σαγιάδα και στους Φιλιάτες, ως μισθοφόροι σύμμαχοι των Ιταλών. Παράλληλα, άλλοι που υπηρετούσαν-ως Έλληνες πολίτες–στον ελληνικό στρατό έπαιξαν το ρόλο της 'πέμπτης φάλαγγας'. Μετά την κατάρρευση του μετώπου, οι Ιταλοί παρέδωσαν τη Θεσπρωτία στο έλεος των Τσιάμηδων. Σε στενή συνεργασία μ' επιφανείς Τσιάμηδες σχεδίασαν στην Παραμυθιά, όπου κατέλυσαν και διέλυσαν τις Ελληνικές Αρχές, τον πλήρη αφελληνισμό της περιοχής (3 Μαΐου του 1941). Στα μικτά χωριά έδωσαν τη διοίκηση σε Μουσουλμάνους αποκλειστικά. Ίδρυσαν την Αλβανική Φασιστική Νεολαία 'Μιλίτσια' και με διάταγμα της Ιταλικής κυβερνήσεως διορίστηκαν οι αδελφοί Νουρή Ντίνο και Ναζάρ Ντίνο από την Παραμυθιά, ο μεν πρώτος Ύπατος Αρμοστής Θεσπρωτίας, ο δε δεύτερος Συνταγματάρχης της 'Μιλίτσια'. Αργότερα , τον Ιούλιο του 1942, και πάντα υπό την σκέπη των Ιταλών, οι Τσάμηδες συγκροτούν την διαβόητη τρομοκρατική οργάνωση K.S.I.L.I.A. ('Αλβανικό Σύστημα Πολιτικής Διοικήσεως') με 14 Τάγματα έχοντας ως κύριο στόχο τους την εξολόθρευση του ελληνικού πληθυσμού στην περιοχή της Θεσπρωτίας. Με την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα εντάσσονται στα Γερμανικά Στρατεύματα Κατοχής, φέροντας κι αναγνωριστικό περιβραχιόνιο με τον αγκυλωτό σταυρό ή και κανονική γερμανική στολή. Εκείνη την περίοδο, σε συνεργασία με τους Γερμανούς, έσπειραν τον φόβο και την τρομοκρατία στην περιοχή, διαπράττοντας δολοφονίες, αρπαγές περιουσιών, προδοσίες, βιασμούς, λεηλασίες, επιδρομές και πυρπολήσεις σπιτιών και ολόκληρων χωριών. Απ' τον μακρύ κατάλογο της εγκληματικής δράσεώς τους σταχυολογούμε ενδεικτικά τα ακόλουθα :



α) Στις 19 Φεβρουαρίου 1942 δολοφονείται ο Νομάρχης Θεσπρωτίας Γεώργιος Βασιλάκος.


β) Στις 24 Οκτωβρίου εκτελείται στην Καλτερίζα ο ιερέας Ανδρέας Βασιλείου (Παπανδρέας).


γ) Στις 27 Ιουλίου 1943, μετά την αποτυχία της επιθέσεως κατά του χωριού Αγία Κυριακή (Πόποβο), 800 Τσάμηδες της 'K.S.I.L.I.A' ('Ξίλια'), υπό την αρχηγία των αδελφών Ντίνο, σε συνεργασία με δυνάμεις Κατοχής, έκαναν επιδρομή στα χωριά του Φαναρίου. Λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν 519 κατοικίες, σκοτώθηκαν πολλοί, γυναίκες βιάστηκαν και συνελήφθηκαν 500 άτομα που στάλθηκαν όμηροι στα Ιωάννινα. Ολοσχερής ήτο η απώλεια του κτηνοτροφικού πλούτου. Περίπου 243 χωριά ερημώθηκαν. Αποκορύφωμα των παραπάνω πράξεών τους ήταν η ομαδική εκτέλεση των 49 Προκρίτων της Παραμυθιάς στις 29 Σεπτεμβρίου του 1943, αφού διατάχθηκαν να σκάψουν μόνοι τους τον τάφο τους. Ξεχωρίζουμε τον ιερέα Ευάγγελο Τσιαμάτο, τον ιατρό Ελευθ. Βαλασκάκη, τον Σχολάρχη Απόστ. Χρυσοχόου, τον Δήμαρχο Αθαν. Ρίγγα, τον Γυμνασιάρχη Κων/νο Σιωμόπουλο, τον Διευθυντή Τραπέζης Εμμ. Γκουτσαλέρη, Δασκάλους, Εμπόρους, Επιχειρηματίες κ.α.





Οι Εκθέσεις αναφέρουν τα εξής: 'Τα ανωτέρω (είναι) κατώτερα της πραγματικότητος… (κι έγιναν) 'Πανστρατιά Τσάμηδων' κι 'Όλος ο Μουσουλμανικός πληθυσμός της Θεσπρωτίας, από 17-70 ετών, είχεν εξοπλισθή από τους Ιταλούς, οι οποίοι στους περισσοτέρους έδωσαν στρατιωτικές στολές (…) ενώ περί τους 2.400 Τσάμηδες είχαν ενταχθή εθελοντές στον Αλβανικό Φασιστικό Στρατό'. Αναλογιζόμενοι ότι θα έδιναν λόγο στην Ελληνική Δικαιοσύνη για τις ενέργειές τους εγκαταλείπουν την περιοχή τον Σεπτέμβριο του 1944, μετά τήν 2η μάχη της Μενίνας (Νεράϊδας) Παραμυθίας στις 20 καί 21-9-1944, ακολουθώντας οικειοθελώς τους Γερμανούς κατά την αποχώρησή τους από την Ελλάδα. Αναφέρει σχετικά η Έκθεση του Ελληνικού Συνδέσμου στην Βαλκανική Επιτροπή του Ο.Η.Ε., όπως δημοσιεύθηκε στον ημερήσιο Τύπο της 14-7-1949: 'Είναι γνωστόν ότι 16 - 17.000 Τσάμηδες είχον εθελουσίως εγκαταλείψει την Ελλάδα κατά το τέλος του πολέμου και είχον καταφύγει εις την Αλβανίαν εκ φόβου μη κληθούν και δώσουν λόγον προ της Ελληνικής Δικαιοσύνης δια τα εγκλήματα, τα οποία είχον διαπράξει κατά την κατοχήν, εν στενή συνεργασία μετά των Ιταλικών , Αλβανικών και Γερμανικών στρατευμάτων...'. Υπάρχουν άλλως τε, αδιάψευστες ομολογίες ακόμη και Μουσουλμάνων Τσάμηδων κατατεθειμένες αρμοδίως, οι οποίες καταμαρτυρούν του λόγου του αληθές, όπως η παρακάτω, του Τσάμη Νουχτί Λατίφ, απ' τα Τρίκορφα Φιλιατών : 'Εμείς οι Μωαμεθανοί δεν είχαμε κανένα παράπονο κατά της Ελληνικής Διοικήσεως, ώστε να μην μπορώ να καταλάβω, γιατί με την Αξονική Κατοχή όλοι οι Μωαμεθανοί, όχι μόνον έγιναν όργανα των Ιταλών και Γερμανών, αλλά, ακόμη περισσότερο, με φόνους και άλλες εγκληματικές πράξεις, εξεδήλωσαν την πρόθεσή των να εξαλείψουν το Ελληνικό στοιχείο από την περιφέρεια της Θεσπρωτίας'. Αλλά και από τη νέα πατρίδα που επέλεξαν οι Τσάμηδες αυτοί, συνέχισαν τις ανθελληνικές ενέργειες ενισχύοντας και τον συμμοριτοπόλεμο με 5.700 άνδρες, ηλικίας 17-40 ετών, καθώς και με συχνές ενοχλήσεις εις βάρος των Βορειοηπειρωτών.




Το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων των Ιωαννίνων, κατά πάντα νόμιμο και διεθνώς αναγνωρισμένο, εκδίδει μέχρι το 1948, χίλιες επτακόσιες (1.700) και πλέον καταδικαστικές αποφάσεις εις βάρος των εγκληματιών Τσάμηδων.
Γνωστότερη αυτών (των αποφάσεων) είναι η υπ’ αριθμ. 344/23-5-1945 απόφαση του, διεκτραγωδώντας έτσι τα αποδεδειγμένα αποτρόπαιά τους. Επακολούθησε η στέρηση της Ελληνικής Ιθαγένειάς τους με την υπ’ αριθμ. Α.Π. 50862/47 απόφαση του Υπουργείου Στρατιωτικών, καθώς και η Δήμευση των Περιουσιών τους, (Β.Δ. 2185/1952 και Ν. 2781/54) που διατέθηκαν στα θύματα της θηριωδίας τους και σε ακτήμονες σύμφωνα με τις διεθνείς ανάλογες διατάξεις. Όσοι απέμειναν στις εστίες τους (232 άτομα μέχρι το 1949) ζούσαν ανενόχλητοι και απελάμβαναν όλα τα δικαιώματα του Έλληνα Πολίτη. Ό,τι αφορά την πληθυσμιακή κατάσταση, οι μωαμεθανοί της 'Τσαμουριάς' με την έναρξη των Βαλκανικών πολέμων (1912-1913) υπολογίζονταν σε 8.450 άτομα. Με την εθνική απογραφή στην Ελλάδα της 17ης Μαρτίου 1991 οι 'Τσάμηδες' που ζουν σήμερα στην Ελλάδα βρίσκονται σε τρεις κοινότητες του νομού Θεσπρωτίας και συγκεκριμένα αριθμούν 56 άτομα.



Αξιώσεις αποζημιώσεως της Ελλάδος κατά της Αλβανίας / Άρθρο Επιτίμου Δικηγόρου Αθανασίου Λέκκα (…) / Εφημερίδα 'Βορειοηπειρωτικόν Βήμα' 1992



Κυρίως οι Αλβανοί επιδιώκουν την εξασφάλισιν αποζημιώσεως δια την περιουσίαν των Τσάμηδων. Και πάλιν όμως, ως εγκληματίαι πολέμου, ουδεμιάς αποζημιώσεως δικαιούνται. Αντιθέτως, η χώρα μας έχει αξιώσεις αποζημιώσεως εκ μέρους της Αλβανίας.



Από πλευράς της πατρίδος μας αι διεκδικήσεις μας έναντι της Αλβανίας συνίστανται :


1) Εις την αποζημίωσιν των οικογενειών των εκτελεσθέντων Ελλήνων υπό των Τσάμηδων και Αλβανών, των προμνησθεισών επαρχιών της Ηπείρου.


2) Εις την αποζημίωσιν των ιδιοκτητών των πυρπολειθεισών οικιών των Ελλήνων των ανωτέρω επαρχιών.


3) Εις την αποζημίωσιν των Ελλήνων υπηκόων εν Αλβανία, που υπέστησαν ζημίας λόγω του πολέμου, απελάθησαν η εξεδιώχθησαν.


4) Εις την απόδοσιν ποσού 218.000.000 δραχμών που κατέβαλεν η πατρίς μας εις την Αλβανίαν επί κατοχής, το έτος 1942, δια ζημίας που επροκάλεσε, δήθεν, ο Ελληνικός Στρατός. Η Ελλάς ήτο αμυνομένη και όχι επιτιθεμένη και ως εκ τούτου παρανόμως απεζημιώθησαν.


5) Εις απαιτήσεις Ελλήνων, που υπεχρεώθησαν από τους Αλβανούς εις καταναγκαστικά έργα.


6) Εις αποζημίωσιν δια την καταστροφήν των εκκλησιών και την λεηλασίαν του εξοπλισμού τούτων υπό των Αλβανών, κατά την περίοδον της διακυβερνήσεως της χώρας των υπό του Εμβέρ Χότζα.


7) Εις αποζημίωσιν δια την καταστροφήν των Σχολείων της Βορείου Ηπείρου κατά την περίοδον ταύτην.


8) Εις αποζημιώσεις δια τας καταστροφάς και ζημίας που υπέστησαν οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου.


Ούτω οι Αλβανοί, όχι μόνον δεν δικαιούνται επανεγκαταστάσεως εις την Ήπειρον και αποζημιώσεως δια την περιουσίαν των, αλλ’, αντιθέτως, η χώρα μας διατηρεί αξιώσεις εναντίον της χώρας ταύτης.


Πηγή: http://www.sfeva.gr/6CD59A2D.el.aspx




Ο Πολιτικός Επιστήμων Κωνσταντίνος Χολέβας αναφέρει τα εξής:



1) Τί σημαίνει ἡ ὀνομασία Τσάμης; Μέ τό ὄνομα αὐτό ἐννοοῦμε μία ὁμάδα Μουσουλμάνων πού ἔζησαν στήν Θεσπρωτία ἀπό τόν 17ο μέχρι τά μέσα τοῦ 20οῦ αἰῶνος. Ἡ λέξη ἀποτελεῖ παραφθορά τοῦ ὀνόματος Θύαμις, ὅπως ἦταν γνωστός στήν ἀρχαιότητα ὁ ποταμός Καλαμᾶς.


2) Πῶς βρέθηκε στήν Θεσπρωτία αὐτή ἡ ὁμάδα; Οἱ Τσάμηδες ἀποτελοῦν τούς ἀπογόνους ἐξισλαμισθέντων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἠπείρου. Πολλοί ἀπ' ἀυτούς ἐξισλαμίσθηκαν βιαίως μετά τήν ἀτυχῆ ἐξέγερση τοῦ Ἐπισκόπου Τρίκκης Διονυσίου ( τοῦ "Σκυλοσόφου") στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰῶνος, ἐνῷ ἄλλοι προσεχώρησαν ἑκουσίως στό Ἰσλάμ γιά νά ἀποκτήσουν ἀξιώματα (Σπαχῆδες) . Ἡ ἀλλαγή θρησκεύματος ὁδήγησε πολύ γρήγορα καί στήν μεταστροφή τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως. Ἔγιναν Τουρκαλβανοί καί φανατικοί διῶκτες τῶν Ρωμηῶν. Τοῦτο μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη ἀποτελεῖ ἕνα ἰσχυρότατο στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος.


3) Πῶς παρέμειναν στόν ἑλλαδικό χῶρο μετά τήν ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν; Βάσει τῆς συνθήκης τῆς Λωζάννης τοῦ 1923 οἱ Ἀλβανόφωνοι Μουσουλμάνοι τῆς Θεσπρωτίας κρίθηκαν ὡς 'ἀνταλλάξιμοι'. Ὅμως ἡ τότε Κυβέρνηση τοῦ Στρατηγοῦ Θεοδώρου Παγκάλου δέν τούς ἔστειλε στήν Ἀλβανία μέ τήν ἐλπίδα ὅτι ἡ χειρονομία αὐτή θά μετροῦσε θετικά στίς σχέσεις μας μέ τό νεοσύστατο ἀλβανικό κράτος. Δυστυχῶς ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἡ ἐμπράκτως ἐκδηλούμενη καλή διάθεση τῆς χώρας μας δέν ἀποδίδει τά ἀναμενόμενα ἀπό ἀλβανικῆς πλευρᾶς. Βλέπουμε ἄλλωστε τήν ἀρνητική στάση τῶν Τιράννων ἔναντι τῶν Βορειοηπειρωτῶν.


4) Γιατί κατηγοροῦνται γιά ἀνθελληνική δράση; Κατά τήν Ἰταλική ἐπίθεση ἐναντίον τῆς χώρας μας τρία ἀπό τά δεκατέσσερα συμπράξαντα ἀλβανικά τάγματα ἦσαν στελεχωμένα ἀπό Τσάμηδες, πού ἐπεδόθησαν σέ ἀκατονόμαστες ἀδικοπραγίες. Στήν διάρκεια τῆς Κατοχῆς οἱ Τσάμηδες ἔγιναν οἱ καλύτεροι συνεργάτες τῶν Ἰταλῶν Φασιστῶν καί διέπραξαν μύριες ὅσες βιαιότητες εἰς βάρος τῶν συγχωριανῶν τους Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Μέ ὀργανωτή τήν Ἀλβανική Ἐθνική Ἐπιτροπή ( ΞΙΛΙΑ) καί ἀρχηγούς τήν περιώνυμη οἰκογένεια Ντίνο Μπέη διέπραξαν λεηλασίες, σφαγές καί δολοφονίες καί ἐμπρησμούς κατοικιῶν. Σύνθημά τους ἦταν ὅτι ὅλη ἡ Ἤπειρος μέχρι καί τήν Πρέβεζα πρέπει νά γίνει ἀλβανική! Μετά τήν συνθηκολόγηση τῶν Ἰταλῶν οἱ Τσάμηδες συνεργάσθηκαν μέ τούς Γερμανούς κατακτητές και συνέχισαν τά ἐγκλήματα μέ ἀποκορύφωμα τήν μαζική ἐκτέλεση 49 προκρίτων τῆς Παραμυθιᾶς στίς 29/9/1943.



5) Πῶς ἔφυγαν ἀπό τήν πατρίδα μας; Οἱ Τσάμηδες κατεδιώχθησαν ἀπό τίς ὁμάδες Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως τοῦ Ναπολέοντος Ζέρβα (ΕΔΕΣ) . Ἀποφασιστικές ἦταν οἱ ἑλληνικές νίκες στήν πρώτη μάχη τῆς Μενίνας ( Νεράιδας) στίς 17 καί 18-8-1944 καί στήν δεύτερη μάχη τῆς Μενίνας στίς 20 καί 21-9-1944. Πολλοί Γερμανοί καί Τσάμηδες κατέφυγαν γιά να σωθοῦν στήν Ἀλβανία, τούς δέ ἐνόπλους Τσάμηδες ἀκολούθησαν καί οἱ οἰκογένειές τους.



6) Ὑπάρχουν καταδίκες εἰς βάρος τους; Βεβαίως. Τό 1945 τό Εἰδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Ἰωαννίνων κατεδίκασε ἐρήμην 1930 Τσάμηδες ἐπί συνολικοῦ πληθυσμοῦ 19.000 ( Ὁ ἕνας στούς δέκα ἦταν ἐγκληματίας πολέμου! ). Πολλοί κατεδικάσθησαν στήν ποινή τοῦ θανάτου, ἀλλά εὑρίσκοντο ἤδη ἀσφαλεῖς στήν Ἀλβανία, ἐνῷ ἡ ἀγροτική περιουσία τους ἀπεδόθη βάσει νόμου στούς ἀκτήμονες τῆς πςεριοχῆς πού εἶχαν ζήσει 'στό πετσί τους' τήν ἀγριότητα τῶν Τσάμηδων. Σήμερα ζοῦν στήν Ἑλλάδα μόνο 56 Τσάμηδες.



7) Πῶς ἐπανῆλθε τό θέμα στήν ἐπικαιρότητα; Τό ζήτημα τῶν Τσάμηδων ἐπανῆλθε τά τελευταῖα χρόνια ἀπό μία ὀργανωμένη ἐκστρατεία τῆς ἀλβανικῆς προπαγάνδας, ἡ ὁποία στηρίζεται καί ἀπό τά δύο μεγάλα κόμματα, Δημοκρατικό καί Σοσιαλιστικό. Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικά ὅτι τόν Νοέμβριο τοῦ 1999 ὁ Ἀπελευθερωτικός Στρατός τοῦ Κοσσυφοπεδίου ἀπεφάσισε τήν συγκρότηση 'Ἀνεξάρτητης Ταξιαρχίας τῆς Τσαμουριᾶς'. Ἡ πολιτική Ὀργάνωση 'Τσαμερία' ἱδρύθηκε στά Τίραννα τό 1991 καί πραγματοποιεῖ ἐκδόσεις 'Ντοκουμέντων' μέ τήν ὑποστήριξη τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως τῶν Ἀρχείων τοῦ Ἀλβανικοῦ Κράτους. Τόν Ἰούνιο τοῦ 2000 τό Δημοτικό Συμβούλιο τῶν Τιράννων ἔδωσε τό ὄνομα Τσαμουριά (δηλ. Θεσπρωτία) σέ ἕνα ἀπό τούς δρόμους τῆς ἀλβανικῆς πρωτεύουσας καί στήν ἐκδήλωση αὐτή ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Σαλί Μπερίσα ζήτησε τήν 'ἐπίλυση τοῦ Τσάμικου ζητήματος'. Στίς 25 Ἰουλίου 2000 ἡ Ἐπιτροπή Ἐξωτερικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἀλβανικῆς Βουλῆς ἀνεκοίνωσε ὅτι ἡ Τσαμουριά ἀποτελεῖ ἐθνική ὑπόθεση γιά τή Ἀλβανία καί ὅτι θά "διεκδικήσουμε τήν ἐπιστροφή τῶν περιουσιῶν τῶν Τσάμηδων" ! Στόν κρατικό τηλεοπτικό δίαυλο ΕΤ-3 δηλώσεις περί ὑπάρξεως ἀνοικτοῦ θέματος Τσάμηδων ἔκαναν προσφάτως ὁ Ἀλβανός Σοσιαλιστής ἡγέτης Φάτος Νάνο καί ὁ ἀρχηγός τῶν ἐξεγερθέντων Ἀλβανῶν στά Σκόπια Ἀχμέτι.



8) Τί ἐπιδιώκει οὐσιαστικά ἡ Ἀλβανία; Ἐκ πρώτης ὄψεως τό σημερινό αἴτημα φαίνεται νά ἐπικεντρώνεται στήν ἐπιστροφή τῶν περιουσιῶν τῶν Τσάμηδων, ἤδη ὅμως ἀρχίζει νά διαφαίνεται καί ἡ ἐδαφική διεκδίκηση γιά τήν περιοχή τῆς Θεσπρωτίας καί εὐρύτερα γιά τήν ἐντός Ἑλληνκῆς Ἐπικρατείας Ἤπειρο. Οἱ Ἀλβανοί τῶν Σκοπίων δημοσιεύουν ἀναφανδόν στό Διαδίκτυο χάρτη μέ τά 'ἐθνολογικά σύνορα τῆς Ἀλβανίας', ὅπου περιλαμβάνονται ἡ Καστοριά, τά Ἰωάννινα, ἡ Πρέβεζα κ.ἄ.! Πάντως σέ ἔνα βαθμό ἡ προπαγάνδα περί Τσάμηδων χρησιμοποιεῖται καί ὡς ἀντιπερισπασμός γιά νά ξεχάσουμε τήν συνεχιζόμενη καταπίεση τῶν δικαιωμάτων τῶν Ἑλλήνων ἐντός Ἀλβανίας.



9) Ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ ἀντίδρασή μας; Ἡ Κυβέρνηση καί οἱ διπλωματικές μας ὑπηρεσίες πρέπει νά διακηρύττουν καί πρός τήν Ἀλβανία καί πρός κάθε ἄλλη χώρα ἤ Διεθνῆ Ὀργανισμό ὅτι ἐμεῖς δέν συζητοοῦμε κἄν τό θέμα , διότι δέν εἶναι δυνατόν νά δικαιωθοῦν οἱ ἐγκληματίες πολέμου ἤ οἱ ὑποβόσκουσες ἐδαφικές διεκδικήσεις. Σέ ἐπίπεδο δέ ἰδιωτικῶν καί πολιτιστικῶν φορέων πρέπει νά ἀπαντοῦμε μέ ἐπιχειρήματα σοβαρά καί κατανοητά ἀπό τό διεθνές κοινό. Πρωτίστως δέ ὀφείλουμε ὅλοι μαζί, Κυβέρνηση, Κόμματα, Ἐκκλησία καί πολίτες, νά ζητοῦμε τόν σεβασμό τῶν δικαιωμάτων τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος στήν Ἀλβανία.



10) Ποιοί ἄλλοι προσπαθοῦν νά ἐκμεταλλευθοῦν τό θέμα αὐτό; Τό κατασκευασμένο ἀπό τήν Ἀλβανία ζήτημα προσπαθεῖ νά ἀξιοποιήσει καί ἡ τουρκική προπαγάνδα εἰς βάρος μας, ὅπως φαίνεται καί ἀπό τήν ἱστοσελίδα τοῦ Τουρκικοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν στό Διαδίκτυο (ΙΝΤΕΡΝΕΤ). Ἄρα τό θέμα χρειάζεται προσοχή ἐκ μέρους μας καί ὄχι ἀδιαφορία. Ἔχουμε διαπιστώσει κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες ὅτι ὅποτε ὑποτιμήσαμε προπαγανδιστικά τεχνάσματα γειτονικῶν χωρῶν βγήκαμε ζημιωμένοι ( π.χ. Μακεδονικό).


Πηγή: http://palio.antibaro.gr/national/xolebas_tsamhdes.htm


Χρήσιμοι σύνδεσμοι για περισσότερες πληροφορίες:


http://www.istorikathemata.com/2012/08/zaxariadis-Enver-Hoxha-1949.html

http://www.istorikathemata.com/2012/07/tsamides-kommounistiko-komma-albanias.html
http://www.istorikathemata.com/2011/08/blog-post_2815.html http://www.sfeva.gr/F4507A22.el.aspx
http://www.paramythia-online.gr/paramythia/diafora/tsamides.html