Ποίος στο σύντροφον απλώνει χέρι, ωσάν να βοηθηθεί· ποίος τη σάρκα του δαγκώνει όσο που να νεκρωθεί.

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

ΠΕΡΙ ΔΙΠΛΗΣ ΣΚΕΨΗΣ




Ο George Orwell υπήρξε ένα απ' τα πρόσωπα που προφητικά ερμήνευσαν τι εστί 'διπλή σκέψη'. Ο 'Μεγάλος Αδελφός' με την 'New Speak', γνήσιο τέκνο της οποίας είναι η 'Διπλή Σκέψη', που δεν είναι τίποτε άλλο απ' το να διατηρεί κανείς ταυτόχρονα δύο 'πιστεύω', το ένα εντελώς διαφορετικό ή κι αντίθετο απ' το άλλο, όπως για παράδειγμα 'η δημοκρατία είναι ανύπαρκτη' ή 'το Ingsoc είναι ο προασπιστής της δημοκρατίας'. 'Είναι το να ξέρεις και να μην ξέρεις. Το να γνωρίζεις πλήρως μια αλήθεια ενώ λες προσεκτικά κατασκευασμένα ψεύδη'. 'Ingsoc' είναι η πολιτική ιδεολογία της Ωκεανίας στο '1984'. Ό,τι συμβαίνει και σήμερα, και ενδεχομένως να συμβαίνει και στο μέλλον.


Στον ημερήσιο Τύπο και στα οπτικοακουστικά 'ενημερωτικά' μέσα, όπου διαδίδεται η ιδεολογία της διπλής σκέψης, παρατηρείται μία ιδιότυπη γλωσσική φρενίτιδα όσον αφορά τον τόνο με τον οποίον οι δημοσιογράφοι προσπαθούν να παρουσιάσουν τις κατασκευασμένες ειδήσεις ή να διατυπώσουν κρίσεις επ' αυτών. Παρατηρείται ότι καταφέρονται της πορνογραφίας, του εγκληματος, της βίας, της οπλοχρησίας, της ασέβειας, της μη-πολιτισμένης συμπεριφοράς, ενώ ταυτόχρονα προωθούν οτιδήποτε συνάδει με τα προαναφερθέντα. Το επιχείρημα που μετέρχονται είναι πως 'η γνώση του κακού μπορεί να συμβάλει στην αποφυγή τέτοιων φαινομένων'. Θέτουν την γραμμή του πολιτικά επιτρεπτού, μεταξύ 'καλού και κακού', δίχως να ορίζουν τι είναι τι και γιατί. Απλά μάλλον επειδή κάποιος τους είπε ότι έτσι είναι γιατί έτσι πάει. Κι όμως, όλα αυτά τα φαινόμενα υπάρχουν ακριβώς επειδή κάπου, κάποιοι, με κάποιον τρόπο τα εδιδάχθησαν. Ο πόλεμος της πληροφορίας είναι αυτός που γιγάντωσε την κοινωνία του θεάματος, έως σημείου εκμαυλισμού των ανθρώπων. Η μιμητική τάση του ανθρώπου είναι ο θεμέλιος λίθος της κοινωνίας του θεάματος.


Η προπαγανδιστική μηχανή του συστήματος έδωσε τεράστια ώθηση στην εικόνα, μέσω της οποίας οι άνθρωποι-ψυχικές μαριονέτες χορεύουν στον ρυθμό που τους επιβάλλεται. Η αποκτήνωση που προωθείται με όλα τα αθέμιτα μέσα στον χριστιανικό κόσμο είναι προφανής. Τα μέσα κατακρίνουν ή 'καταδικάζουν' την σεξουαλική αποκτήνωση, την βία κάθε είδους, την στιγμή κατά την οποία παρουσιάζουν εντυπωσιακές εικόνες με ψηλοτάκουνες γυμνές που κρατούν πιστόλια κι επιδίδονται σε διάφορα σεξουαλικά υπονοούμενα. Στον θαυμαστό νέο κόσμο δεν έχει σημασία τι λέει κανείς, αλλά τι πράττει κανείς. Οι λέξεις είναι ανεμοσκορπίσματα. Τα γραπτά μένουν. 'Verba volant, scripta manent', δηλαδή 'Τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν'. Η μεγάλη οθόνη διαδραματίζει σημαίνοντα ρόλο στην διάχυση των εικόνων, απ' τις οποίες προκύπτουν τα εμβόλιμα μηνύματα που διαπερνούν το υποσυνείδητο των ανθρώπων. Δεν αρκεί να καταδικάσουμε υποκριτικά τη βία κάθε είδους, απ' τη στιγμή κατά την οποία δεν τίθεται φρένο στην πληροφορία, εφόσον στον κόσμο της τηλεοπτικής Δημοκρατορίας 'όλα επιτρέπονται'. Φως και σκοτάδι. Αμφότερα μας ασκούν μαγνητική έλξη.


'Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν' (='Παλιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος και δια του αέρος τον μεταφέρει εις ένα πανύψηλον όρος και από εκεί του δικνύει πανοραματικώς όλα τα βασίλεια του κόσμου, τα πλούτη, τα μεγαλεία και την άλλην δόξαν των'. ('Κατά Ματθαίον, 4:8) καὶ 'λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι' (=Και του λέγει· ''όλα αυτά είναι ιδικά μου και θα σου τα δώσω, εάν με αναγνωρίσης ως κύριόν σου και πέσης κατά γης και με προσκυνήσης''.(Κατά Ματθαίον, 4:9)


Η διπλή σκέψη, ο νους που βρίσκεται σε σύγχυση, ο άνθρωπος που βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό του, το σύμπτωμα της νέας εποχής. Κατά τον 19ο αιώνα, η κατάσταση αυτή χαρακτηρίστηκε ως 'μασονική αποπληξία'. Στις μέρες μας εξελίχθηκε στον ζομπισμό. Οι άνθρωποι έχουν ολοφανερή άγνοια της ζωώδους κατάστασης στην οποία υποπίπτουν καθημερινά, όπου σέρνονται ως άβουλα όντα απ' την Νέα Τάξη Πραγμάτων. Απέχουν ελάχιστα απ' την κατάσταση των ζόμπι, των άψυχων νεκρών σωμάτων που περιφέρονται σαν σκιάχτρα. Οι κυρίαρχοι κατέχουν το χρήμα και την ισχύ όλων των κοσμικών μέσων, ώστε να ελέγξουν κατά το δοκούν τον μηχανισμό της ψευδαίσθησης. Μπορούν να θεραπεύσουν τον καρκίνο ή ν' αρνηθούν την θεραπεία. Μπορούν να κατεβάσουν τον γενικό όποια ώρα το επιθυμήσουν και τανάπαλιν. Δεν μπορούν όμως να κάνουν τα πάντα. Αυτό ας μην διαφύγει ποτέ της προσοχής σας.



Οι θετές μητέρες της ανθρώπινης φυλής, τουλάχιστον στη Δύση, συμβολίζονται απ' τις αγελάδες. Το 2006 είχαν τοποθετηθεί ομοιόματα αγελάδων στην πρωτεύουσα της Ελλάδας. Ουδείς εξήγησε τι σκοπό εξυπηρέτησε αυτή η κίνηση. Τι έγραψε τότε η 'Καθημερινή': 'Περίπου ογδόντα ομοιώματα αγελάδων από φάιμπεργκλας, τα οποία έχουν φιλοτεχνήσει επώνυμοι και μη, Ελληνες καλλιτέχνες θα περιμένουν από αύριο Δευτέρα το κοινό σε πλατείες, πεζόδρομους, λεωφόρους και πολλά άλλα κεντρικά σημεία της Αθήνας, γεμίζοντας την πόλη με χρώμα. Αγελάδες-καραγκούνες, αγελάδες που φορούν σέξι ρούχα, αγελάδες πολύχρωμες, ετοιμάστηκαν για ένα εντυπωσιακό Cow Parade. Το Cow Parade είναι η μεγαλύτερη δημόσια έκθεση τέχνης στον κόσμο. Από το 1998 μέχρι σήμερα έχει οργανωθεί σε τριάντα πόλεις όπως το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη, η Μόσχα και το Τόκιο. Η ιδέα ανήκει στον Ελβετό καλλιτέχνη - διακοσμητή Βάλτερ Ναπ, ο οποίος συνέλαβε αυτό τον τρόπο για να τονώσει την πεσμένη εμπορική κίνηση στο κέντρο της Ζυρίχης. Η φιλοτέχνηση των γλυπτών της Cow Parade έγινε στα προσωπικά εργαστήρια των καλλιτεχνών και στο Cow Studio στο Κέντρο Ιππασίας στο Γουδί. Τα γλυπτά θα παραμείνουν στη θέση τους μέχρι τα τέλη Αυγούστου. Αμέσως μετά θα βγουν σε δημοπρασία και τα έσοδα θα διατεθούν υπέρ των σκοπών της Ενωσης Σωματείων ''Μαζί για το Παιδί''.



Σύμφωνα με τη μυστική παράδοση της 'Ερμητικής Ακαδημίας', το 'δέντρο' της Γνώσης του Καλού και του Κακού στον Κήπο της Εδέμ ήταν ένα ψυχεδελικό μανιτάρι, το Stropharia cubensis. Αυτά τα μανιτάρια φυτρώνουν μονάχα στην κοπριά αγελάδων. Η κατηγορία 'stropharia cubensis' δεν είναι άλλη απ' τα γνωστά 'Psilocybe cubensins' που είναι τα γνωστά μανιτάρια 'της Ολλανδίας' που περιέχουν ψιλοκυβίνη και ψιλοκίνη, ενώ οι 'ολλανδικές τρούφες' αντικατέστησαν τα ψυχεδελικά μανιτάρια λόγω νόμου. Τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης (μαγικά μανιτάρια) κατατάσσονται βοτανικά στα Στροφαριοειδή (Strophariaceae), θεωρούνται ψυχοτρόπα, ψυχοδηλωτικά, ενθεογόνα. Τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης είναι μύκητες που περιέχουν ψυχοδραστικά αλκαλοειδή ινδόλης. Στην καθομιλουμένη χρησιμοποιούνται ποικίλοι όροι για την ψιλοκυβίνη, ο πιο κοινός είναι ο όρος 'μαγικά μανιτάρια' και ψυχεδελικά μανιτάρια απ' την λέξη psychedelics. Στ' αγγλικά οι πιο κοινά χρησιμοποιούμενοι όροι είναι magic mushrooms και shrooms. Οι επιδράσεις απ' την κατάποσή τους μοιάζει μ' ένα μικρότερο σε δράση 'ταξείδι' LSD, δημιουργώντας σημαντικές φυσικές, οπτικές κι αντιληπτικές αλλαγές. Είναι αυτό που κοινώς λέγεται 'άνοιγμα των πυλών της αντίληψης'. Ο Aldous Huxley στο έργο του 'Οι Πύλες της αντίληψης' αυτό πραγματεύεται. Εμπειρία LSD είχε κι ο θεωρητικός του 'Άναρχου', Ernst Jünger. Το σύμβολο που παράγεται όταν η γνώση οδηγείται τελικά εκτός ελέγχου είναι ένα 'μανιτάρι'. Μανιτάρι είναι και το σχήμα του σύννεφου που εκπέμπεται κατά την έκρηξη μιας ατομικής βόμβας. Ο Julius Streicher, ο εκδότης της γνωστής αντισημιτικής εφημερίδας 'Der Stürmer', είχε εκδώσει το 1938 το  εικονογραφημένο 'Der Giftpilz'-'Το Δηλητηριώδες Μανιτάρι'.


Στο εξώφυλλο παρουσιάζεται ένας προτυπικός αποβλακωμένος Εβραίος, ενσωματωμένος σ' ένα μανιτάρι, όπου γύρω του φυτρώνουν κι άλλα δηλτηριώδη μανιτάρια. Η εβραϊκή ψυχοσύνθεση, η διπλή-δίδυμη σκέψη. Ο συμβολισμός επαφίεται στην κρίση όλων σας.

Mαχητικός Πυρήνας Μακεδονίας Ας είναι ο δρόμος μου η καταστροφή τους


Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Αυτόνομες Ελληνικές Ζώνες: Στον Πειραιά - Στον Πειραιά θα τσακίσουμε τα Αντιφασιστικά σκυλιά
















Οι Ανένταχτοι Μαιάνδριοι Εθνικιστές δίνουν το παράδειγμα μέσα απ' τον αγώνα τους. Στην ιδιαίτερη προσπάθεια τους επιλέξαμε να προσθέσουμε το δικό μας λιθαράκι. Ο Πειραιάς δίνει το παρόν στον αγώνα για το έθνος, την πατρίδα και το λαό! Ζήτω η Νίκη. Κανείς δεν μπορεί να μας σταματήσει!

ΥΓ: Καραγκιόζηδες αντιφασίστες σταματήστε την κακέκτυπη αντιγραφή...

https://athens.indymedia.org/post/1527934/

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Οι δυνατές Γυναίκες είναι άξιες μητέρες / Οι άξιες Μητέρες γεννούν πολεμιστές


TO 'ESTADO NOVO' ΤΟΥ SALAZAR





Αν μας προκαλείται μία φορά συγκίνηση απ' το πνεύμα αυτοθυσίας του ηγέτη της ριζοσπαστικής πολιτικής κίνησης 'Ισπανική Φάλαγγα' José Antonio Primo de Rivera, απ' το πνεύμα εκείνο που τον οδήγησε στην φυλακή του AliˈKante προκειμένου να τον εκτελέσουν για λόγους εκδίκησης στις 20 Νοεμβρίου του 1938 επειδή 'βοήθησε στην προετοιμασία της στρατιωτικής εξέγερσης εναντίον της Δημοκρατίας', έως σημείου ν' αναφωνήσει αντιμέτωπος με το εκτελεστικό απόσπασμα: 'Θα μας επιβραβεύσει ο Θεός. Ζήτω η Ισπανία!', άλλο τόσο συγκινητικό είναι το προδιαγεγραμμένο τέλος του Rudolf Hess στην φυλακή του Spandau. Άλλο τόσο ηρωικό είναι το 'άδοξο' τέλος του αγωνιστή του Ιρλανδικού Δημοκρατικού (Επαναστατικού) Στρατού Bobby Sands στην φυλακή Maze κοντά στο Belfast. Ανάλογο συγκινησιακό φορτίο προκαλούν οι θυσίες των αγωνιστών της Ε.Ο.Κ.Α που βάδισαν κόντρα στον θάνατο. Ηρωολατρεία, πατριδολατρεία. Αξίες υπέρτατες. Αξίες που οδήγησαν και ες αεί θα οδηγούν τους ανιδιοτελείς-υπερήφανους ανθρώπους στην υπέρβαση, στην αυτοθυσία, ακόμα και στη λήθη. Στο παρόν θ' ασχοληθούμε με τον António Salazar και τους άνδρες με τα μπλε πουκάμισα.


Ποιος όμως ήτο ο António de Oliveira Salazar στον οποίο μας ταξιδεύει η νοσταλγική μουσική της Πορτογαλίας; Ο Πορτογάλος καθηγητής οικονομικών και επιφανής πολιτικός μετέπειτα, γεννήθηκε το 1889 στην επαρχία Beira Alto. Το επώνυμο το έλαβε απ' την μεριά της μητέρας του. Οι γονείς του τον έστειλαν σε ηλικία 11 ετών σε καθολικό σχολείο, προκειμένου να γίνει ιερέας, κάτι που ο ίδιος απέρριψε αργότερα στην ηλικία των 19. Σε ηλικία 21 ετών εισήλθε στο πανεπιστήμιο της Coimbra, απ' το οποίο αποφοίτησε με πιστοποίηση στα οικονομικά. Οι επιδόσεις του ήσαν υψηλές και μοιραίως έγινε καθηγητής με ακαδημαϊκή προτροπή. Στα χρόνια της υπηρεσίας του, εκφώνησε λόγους και συνέγραψε άρθρα πολιτικής οικονομίας. Καθώς η φήμη του απλωνόταν απ' άκρου εις άκρον της Πορτογαλίας, το 1921 εξελέγη στην θέση του εθνικού νομοθέτη της. Το 1926 έγινε πραξικόπημα, όπου οι πραξικοπηματίες του πρότειναν την θέση του Υπουργού των Οικονομικών. Μία θέση την οποία απεδέχθη υπό όρους, έως ότου να την απορρίψει 5 ημέρες αργότερα επειδή δεν τηρήθηκαν αυτοί. Το 1928, η πρόταση για την ανάληψη της ίδιας υπουργικής θέσης επαναλήφθηκε (στο μεσοδιάστημα ο Salazar δίδασκε στο πανεπιστήμιο της Coimbra) υπό την προϋπόθεση πως θα τηρούνταν οι όροι που είχε θέσει. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας την περίοδο 1932-1968. Υποστηριζόμενος απ' το Υπουργικό Συμβούλιο υπηρέτησε ως αναπληρωτής Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 1951. Δεν υπήρξε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τουναντίον ήτο δικτάτορας της χώρας στα πρότυπα των Φράνκο και Μουσολίνι. Επανίδρυσε και διηύθυνε το 'Νέο Κράτος' (Estado Novo), αλλιώς την 'Δεύτερη Δημοκρατία' διά της αυταρχικής κυβερνήσεως της οποίας προήδρευσε της Πορτογαλίας στα χρόνια 1932-1974. Το 'Estado Novo' έγινε πραγματικότητα απ' το 1933 και έπειτα. Το καθεστώς αντιτίθετο στον κομμουνισμό, τον σοσιαλισμό, τον φιλελευθερισμό και στον αντι-αποικιοκρατισμό. Απεναντίας ήτο υπέρ του Ρωμαιοκαθολικισμού και της αναγεννήσεως των αποικιών. Με το 'Νέο Κράτος', η Πορτογαλία διατήρησε μία αυτοκρατορία αιώνων. Το 1940, το περιοδικό 'Life' απέδωσε  στον António Salazar τον χαρακτηρισμό: ''Ο σημαντικότερος Πορτογάλος απ' την εποχή του Henry, του επονομαζόμενου 'Πλοηγού' της Πορτογαλίας''. Ο Πρίγκιπας Henry ήτο απ' τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού αποικιοκρατικού ρεύματος.




Στα χρόνια της διοικήσεως του Salazar, το μοντέλο που εφηρμόσθη ήτο το συντεχνιακό κράτος με πρωτομετωπίδα την κοινωνική δικαιοσύνη, όπως καταγράφτηκε στην παπική εγκύκλιο 'Rerum Novarum' που εξεδόθη το 1915. Η Πορτογαλική Αυτοκρατορία 'Império Português' ήταν η πρώτη παγκόσμια αυτοκρατορία στην ιστορία με εδάφη στην Νότια Αμερική, την Αφρική, την Ινδία και την Νοτιοανατολική Ασία υποτελή στην κυριότητά της. Ήταν επίσης η πρώτη και μακροβιότερη από τις σύγχρονες Ευρωπαϊκές αποικιακές αυτοκρατορίες, αφού διήρκεσε για περίπου έξι αιώνες, από την κατάκτηση της Θέουτα το 1415 έως την παράδοση του Μακάο το 1999. Μία απ' αυτές τις κτήσεις ήτο και η 'Δημοκρατία της Ανγκόλα' στη νοτιοκεντρική Αφρική. Η Αγκόλα υπήρξε επί 500 χρόνια πορτογαλική αποικία. Το 1483 έφτασαν οι Πορτογάλοι, που το 16ο αιώνα αποίκισαν την Αγκόλα. Το 1935 η Ανγκόλα ανακηρύχθηκε αναπόσπαστο τμήμα της Πορτογαλίας το 1935 και το 1951 έγινε υπερπόντια επαρχία της. Ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος την 11η Νοεμβρίου του 1975 ως 'Λαϊκή Δημοκρατία της Ανγκόλα', από το 'Λαϊκό Κίνημα Απελευθερώσεως της Ανγκόλα' (Movimiento Popular de Libertação de Angola), μία απ' τις τρεις οργανώσεις που είχαν αρχίσει ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα ήδη απ' τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ηγέτης της ήτο ο Agostinho Neto. Η περιοχή αναγνωρίστηκε ως πορτογαλική αποικία στην περίφημη 'Συνδιάσκεψη του Βερολίνο' για τη Δ. Αφρική μεταξύ 1884-1885 και ο θύλακος της Cabinda που προσετέθη στα πορτογαλικά εδάφη κατά την ίδια συνδιάσκεψη, αποτελεί σήμερα επαρχία της χώρας. Η κυριαρχία της Πορτογαλίας παγιώθηκε οριστικά το 1920, οπόταν τα εκστρατευτικά σώματά της, ύστερα από μακροχρόνιους πολέμους, υπέταξαν ολοκληρωτικά τη χώρα. Επακολούθησε η αύξηση του αριθμού των Λευκών αποίκων στην Αγκόλα, τους οποίους ενθάρρυνε να μεταναστεύσουν εκεί το καθεστώς του Salazar στην Πορτογαλία. Ο αγώνας για την ανεξαρτησία προσέλαβε νέα ένταση στη δεκαετία του 1950, οπόταν σ' ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο σημείωνε άνοδο το αφρικανικό εθνικιστικό κίνημα.




Στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Πορτογαλία παρέμεινε αρχικώς 'ουδέτερη' παρ' όλο που είχε τα χαρακτηριστικά, ώστε να ταχθεί στο πλευρό του Άξονος. Με την πτώση του Salazar και την άνοδο του Manuel του Δεύτερου το 1942 με την δεύτερη στέψη του στην θέση του Βασιλιά της Πορτογαλίας, η χώρα τάχθηκε με τις δυνάμεις του Άξονος. Η περίοδος που επακολούθησε, λόγω του απολυταρχικού χαρακτήρος ονομάσθηκε 'Νέα Μοναρχία'. Την 1η Φεβρουαρίου του 1908, στην τοποθεσία Praça do Comércio στην Λισαβόνα, ο Βασιλιάς Carlos ο Πρώτος και η γυναίκα του Amélie και ο Luis Filipe, ο διάδοχος του θρόνου, δολοφονήθηκαν απ' τους δημοκρατικούς Manuel Buiça κσι Alfredo Costa. Ο πρίγκιπας  Manuel που είχε χτυπηθεί στο χέρι, αναγνωρίσθηκε ως Βασιλιάς της Πορτογαλίας, λίγες ώρες αργότερα. Στην προσπάθειά του να διαφυλάξει την Μοναρχία, ο Manuel έθεσε στο περιθώριο τον πρωθυπουργό João Franco. Ο Franco με την σειρά του προσπάθησε να τον δολοφονήσει. Ο σωματοφύλακας του Βασιλιά, τον προειδοποίησε για τις προθέσεις του Franco, ώστε εκείνος να καταφύγει στην Αγγλία, όπου μετά από λίγα χρόνια έγινε προσωπικός φίλος του Adolf Hitler. Παρ' όλο που ο Manuel ήτο αγγλόφιλος, δεν μπορούσε να συγχωρήσει το βρετανικό τελεσίγραφο του 1880, με το οποίο παραβιάστηκε η παλαιότερη συμμαχία στον κόσμο, η Συνθήκη του Windsor του 1386. Αυτό θεωρήθηκε από' τον έκπτωτο μονάρχη ως ασυγχώρητη πράξη προδοσίας και οδήγησε τον Manuel να ορκιστεί εκδίκηση εναντίον του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Πορτογαλική Πρώτη Δημοκρατία εγκαθιδρύθηκε μεταξύ 1910 και 1926, όπου πραγματοποιήθηκε το πραξικόπημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση και καθιέρωσε την κυβέρνηση που επέβαλε την στρατιωτική δικτατορία που έμεινε γνωστή ως 'Ditadura Nacional' και αργότερα μεταλλάχθηκε σε 'Estado Novo'.



Η απειρία της στρατιωτικής κυβερνήσεως οδήγησε στον διορισμό του António de Oliveira Salazar στη θέση του Υπουργού των Οικονομικών μεταξύ 1926 και 1928.Η ειλικρίνεια και η αποτελεσματικότητά του στην διοίκηση, του άνοιξαν τον δρόμο ώστε να γίνει πρωθυπουργός το 1932. Τον Απρίλιο του 1939, η Πορτογαλία αρνήθηκε την πρόσκληση να συμμετάσχει στο 'Σύμφωνο Αντι-Κομιντέρν', μια συμμαχία μεταξύ της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας. Η απόφαση του Antonio Salazar να διατηρήσει την παλαιότερη συμμαχία στον κόσμο, θεωρήθηκε απ' τον Adolf Hitler, όχι μόνο αδυναμία της Πορτογαλίας, αλλά αρκούντως μία καλή δικαιολογία ώστε να τοποθετήσει τον καλό φίλο του Manuel τον Δεύτερο στην θέση του νέου ηγεμόνος. Το ναζιστικό γερμανικό σχέδιο της εισβολής στην Ιβηρική Χερσόνησο και να αναλάβει τον έλεγχο της είχε τεθεί σε αναμονή, ωστόσο ο Hitler αποφάσισε να το ενεργοποιήσει μετά την άρνηση της Πορτογαλίας να ενταχθεί στις δυνάμεις του Άξονος. Οι Γερμανοί κατέλαβαν το Πόρτο, την Λισαβόνα  και το Σετουμπάλ, ενώ η χώρα είχε κατακτηθεί σε δύο μόλις εβδομάδες. Ο Salazar κινδύνευε με θανάτωση ή εξορία. Προτίμησε να διαφύγει στο São Paulo της Βραζιλίας, ώστε να γίνει αργότερα ένας απ' τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες της χώρας. Αφού η Πορτογαλία είχε καταληφθεί, οι Γερμανοί εξασφάλισαν τις βάσεις τους στην νήσους Azores και Madeira. Το 1940, ο Manuel ο Δεύτερος, επέστρεψε απ' την 32ετή εξορία του και στέφθηκε βασιλιάς της Πορτογαλίας και πάλι. Την ημέρα της στέψης του, ο Adolf Hitler παρίστατο στο πλευρό του για να δηλώσει την αμέριστη υποστήριξή του στο πρόσωπο του. Ο Manuel δεν είχε άλλη επιλογή, απ' το να συνταχθεί στο πλευρό των Δυνάμεων του Άξονος. Έναν μήνα αργότερα, ο βασιλιάς Manuel πραγματοποίησε μία δημόσια εμφάνιση όπου ανακάλεσε την 'Συνθήκη του Windsor' και ανακοίνωσε την υπογραφή μιας νέας συνθήκης, αυτή τη φορά με τη ναζιστική Γερμανία, την οποία αποκάλεσε την αρχή μιας 'νέας ευημερούσας συμμαχίας'.





Ο διάσημος Πορτογάλος ποιητής Fernando Pessoa ονόμασε την φάση αυτή ως την έναρξη της Πέμπτης Αυτοκρατορίας. Στην υπογραφή της συνθήκης, στις 5 Μαΐου 1941, ο βασιλιάς Manuel ανέφερε στην ομιλία του: 'Αυτός είναι ο παράξενος κόσμος που γεννηθήκαμε, φίλες και φίλοι μου. Ένας κόσμος όπου οι φίλοι προδίδουν και οι εχθροί βοηθούν. Ένας κόσμος όπου οι φίλοι γίνονται εχθροί μας, και οι άγνωστοι γίνονται νέοι φίλοι μας'. Ένα γεγονός το οποίο χρήζει ιδιαίτερης σημασίας είναι πως η Πορτογαλία ήτο η δεύτερη χώρα στην οποία μεταφέρθηκε ο χρυσός που απαλλοτριώθηκε απ' τους Γερμανούς, ύστερα απ' την Ελβετία. Την 1η Ιανουαρίου του 1939, τα συνολικά αποθέματα χρυσού της Πορτογαλίας ανέρχονταν σε μόλις 63,4 τόνους, ενώ κατά τη διάρκεια του πολέμου διογκώθηκαν κατά 600%, φτάνοντας τους 356,5 τόνους την 31η Οκτωβρίου του 1945. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Πορτογαλία έλαβε τουλάχιστον 123,8 τόνους καθαρού χρυσού, άμεσα ή έμμεσα, απ' την Reichsbank, οι οποίοι αποτιμώνται σε 139.900.000 δολάρια. Το 1940, μόνο το 1,79% των πορτογαλικών εξαγωγών πήγε στη Γερμανία, ενώ απ' το 1942 κι έπειτα το ποσοστό αυτό εκτοξεύτηκε στο 24,38%.





Ο πόλεμος που διεξήγαγε η Πορτογαλία απ' το 1961 έως το 1974 για να διατηρήσει τον έλεγχο των αποικιών της στην Αφρική, είχε αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρός, ωθώντας τα φιλοδημοκρατικά και τα φιλοκομμουνιστικά μέλη του Πορτογαλικού στρατού να στραφούν εναντίον του καθεστώτος του Salazar, συγκροτώντας το Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων (Movimento das Forcas Armadas), το οποίο οργάνωσε το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Salazar. Στις 25 Απριλίου του 1974 δόθηκε σύνθημα από το ραδιόφωνο στα μέλη του Κινήματος να καταλάβουν διάφορα στρατηγικά σημεία της εξουσίας. Μολονότι οι πραξικοπηματίες απηύθυναν έκκληση στους κατοίκους της Λισαβόνα να μείνουν στα σπίτια τους, χιλιάδες ήσαν αυτοι που βγήκαν στους δρόμους και αναμείχθηκαν με τους στρατιώτες των επαναστατών, βάζοντας γαρύφαλλα στις κάνες των όπλων τους (εξού η ονομασία 'Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων'). Έξι ώρες μετά το καθεστώς είχε καταρρεύσει. Η επανάσταση ήταν αναίμακτη, με μόλις 4 νεκρούς. Δεν χαρακτηρίζεται λαϊκή επανάσταση, καθώς δεν υπήρξαν άλλες εκδηλώσεις του λαού πριν το πραξικόπημα.a

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΟΝ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ' / 'Μέρος 3ο





Μολονότι η έννοια 'πολυπολιτισμικότητα' αφορά την διάκριση των γηγενών Ευρωπαίων και των Μουσουλμάνων εποίκων της Ευρώπης, η ιδέα της Ευρώπης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Χριστιανοσύνη. Η πολιτισμική σύγκρουση στην Ευρώπη οφείλεται στην  πολυπολιτισμικότητα. Πρόκειται για μία σύγκρουση θρησκειών. Χριστιανισμός VS Ισλάμ. Η τεχνητή διαμάχη έγκειται στην μοναδικότητα κάθε μίας θρησκείας εξ αυτών. Ο ομότιμος καθηγητής Ανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, Bernard Lewis, ισχυρίζεται πως η σύγκρουση Χριστιανισμού και Ισλάμ δεν προέρχεται απ' την αντίθεσή τους, αλλά απ' τις ομοιότητές τους. Σύμφωνα με τον ίδιο, τόσο ο Χριστιανισμός όσο το Ισλάμ, υπαινίσσονται στην διδασκαλία τους ότι οι πιστοί τους και όχι μόνο είναι οι τυχεροί ή εκλεκτοί αποδέκτες του μηνύματος του Θεού για την Σωτηρία της ανθρωπότητος, το οποίο αποτελεί ιερή υποχρέωση γι' αυτούς, να μην το κρατήσουν εγωιστικά για τον εαυτό τους, αλλά να το διαδώσουν στο υπόλοιπο της ανθρωπότητας, αφαιρώντας τα όποια εμπόδια μπορεί να υπάρξουν στην πορεία για την επίτευξη αυτού του μεσσιανικού στόχου. Στην επίτευξη αυτού υφέρπει η νομιμοποιημένη θρησκευτική βία, η οποία εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο και στις δύο θρησκείες. Οι Χριστιανοί και οι Μουσουλμάνοι θεωρούν πως επιτελούν μία θεϊκή αποστολή, πως είναι εκφραστές του θεϊκού θελήματος. Οτιδήποτε μπορεί να σταθεί εμπόδιο σ' αυτή την πορεία αποτελεί αιτία σκληρής και ανηλεούς πολεμικής απ' τους στρατιώτες της πίστεως τους. Αν και η Ευρώπη αποκαλείται 'μετα-χριστιανική ήπειρος', η σύγκρουση έχει βάθος χιλιετιών και ουδείς δύναται να το αρνηθεί.



Η ανταγωνιστικότητα Χριστιανισμού και Ισλάμ γίνεται αντιληπτή σε σχέση με το Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ. Το 'ευγενές βουνό' είναι σημαντικός θρησκευτικός χώρος για τους Εβραίους, τους Χριστιανούς, τους Ρωμαίους και τους Μουσουλμάνους. Οι μελετητές της Βίβλου το έχουν ταυτίσει με δύο βουνά, το όρος Μοριά, όπου ο Αβραάμ έδεσε τον Ισαάκ για τον θυσιάσει, και το όρος Σιόν, όπου βρισκόταν ο οχυρό των Ιεβουσαίων. Στον Ιουδαϊσμό, το βουνό θεωρείται το μέρος το οποίο διάλεξε ο Θέος για να αναπαυθεί η θεϊκή παρουσία. Η περίοδος των Σταυροφοριών ξεκίνησε το 1099 με την κατάληψη της Ιερουσαλήμ (Α΄ Σταυροφορία). Μετά την κατάκτηση της πόλης, το τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών απέκτησε τη δυνατότητα χρήσης του Θόλου του Βράχου στο Όρος του Ναού απ' τον Βαλδουίνο Β΄ και το λατίνο Πατριάρχη Ιεροσολύμων στο Συμβούλιο της Ναμπλούς, τον Ιανουάριο του 1120, με έδρα του τάγματος στο τέμενος αλ-Ακσά. Το Όρος του Ναού είχε ένα μυστήριο διότι ήτο πάνω απ' ό, τι πιστεύεται ότι ήσαν τα ερείπια του Ναού του Σολομώντος. Το Όρος του Ναού πέρασε πάλι στη κατοχή των Αραβών μαζί με την υπόλοιπη Ιερουσαλήμ το 1187, μετά τη νικηφορά εκστρατεία του Σαλαντίν. Να σημειωθεί πως οι Ιππότες του Ναού ή Ναΐτες (Knights Templars) γνωστοί ως Φτωχοί Συστρατιώτες του Χριστού και του Ναού του Σολομώντα ('Pauperes commilitones Christi Templique Solomonici') αποτέλεσαν ένα απ' τα πρώτα στρατιωτικά τάγματα στην ιστορία. Το τάγμα ιδρύθηκε στον απόηχο της Α' Σταυροφορίας, το 1118 μ.Χ με σκοπό να βοηθήσει το χριστιανικό νεοϊδρυθέν Βασίλειο της Ιερουσαλήμ να διατηρηθεί εναντίον των μουσουλμάνων γειτόνων του και να εξασφαλίσει την ασφαλή-ελεύθερη προσέλευση του μεγάλου αριθμού των Ευρωπαίων προσκυνητών που συνέρρεαν στην Ιερουσαλήμ, μετά την κατάκτησή της απ' τους Σταυροφόρους. Το όνομά τους παραπέμπει στο ιστορικό αρχηγείο τους που βρίσκεται σε ένα τμήμα του Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ, περιοχή που ονομαζόταν Templum Salomonis. Η ονομασία αυτή πιθανολογείται ότι προέρχεται από το γεγονός ότι στο Όρος του Ναού βρισκόταν ο Ναός του Σολομώντος που χτίστηκε περίπου το 950 π.Χ και που αργότερα καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε αρκετές φορές. Το τμήμα αυτό οι Ιππότες του Ναού μετονόμασαν σε Templum Domini, δηλαδή 'Ναό του Θεού'.

'
Non nobis, Domine, non nobis, sed Nomini Tuo da gloriam' (=Όχι σ΄ εμάς Κύριε, όχι σ΄ εμάς, αλλά στ΄ Όνομά Σου πρόσφερε τη δόξα) 'Η πολεμική ιαχή των Ιπποτών του Ναού'



Το τέμενος Αλ-Ακσά ήτο αρχικώς ένα μικρό οίκημα για προσευχή το οποίο χτίστηκε απ' τον χαλίφη Ουμάρ, αλλά ανακατασκεύαστηκε και επεκτάθηκε απ' τον Ομμεϋάδη χαλίδη Αμπντ αλ-Μαλίκ και ολοκληρώθηκε απ' τον υιό του Ουαλίντ Α' το 705 μ.Χ. Μετά από ένα σεισμό το 746 μ.Χ, το τέμενος καταστράφηκε ολοσχερώς και ξαναχτίστηκε απ' τον Αββασίδη χαλίφη αλ-Μασούρ το 754 και το διάδοχό του αλ-Μαχντί το 780 μ.Χ. Μεγάλο τμήμα του τεμένους καταστράφηκε από σεισμό το 1033 μ.Χ, αλλά ο Φατιμίδης χαλίφης Αλί αζ-Ζαχίρ έχτισε ένα άλλο τέμενος, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα.  Όταν οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ το 1099 μ.Χ, χρησιμοποίησαν το τέμενος σαν παλάτι κι εκκλησία, ενώ χρησιμοποιήθηκε ξανά ως τζαμί μετά την ανάκτηση της Ιερουσαλήμ απ' τον Σαλαντίν το 1187 μ.Χ. Η παλαιά πόλη βρίσκεται υπό ισραηλινό έλεγχο, αλλά το τέμενος παραμένει υπό την διοίκηση ισλαμικού βακούφιου.





Συνεχεία όσων ελέχθησαν στην αρχή, η πολυπολιτισμικότητα γεννήθηκε απ' την επιθυμία για την ανοχή και την ειρήνη. Η Ευρώπη βρέθηκε αντιμέτωπη με την ισλαμική κατάκτηση, ωστόσο οι Ευρωπαίοι έδωσαν μάχες εναντίον των Μουσουλμάνων που έμειναν στην ιστορία. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την Μάχη του Πουατιέ; Η μάχη του Πουατιέ (732 μ.Χ) ή μάχη της Τουρ ήτο μια μάχη μεταξύ των ενωμένων δυνάμεων των Φράγκων και των Βουργουνδών υπό την ηγεσία του Κάρολου Μαρτέλου ενάντια στους Άραβες υπό τον Αμπντούλ Ραχμάν Ιμπίν Αλ Γκαφίκι που ήδη είχαν προωθηθεί και καταλάβει την Ισπανία. Η μάχη έληξε με νίκη των πρώτων. Η μάχη διεξήχθη μεταξύ των πόλεων Τουρ και Πουατιέ και αποτελεί ορόσημο για την ευρωπαϊκή μεσαιωνική ιστορία, καθώς αυτή έκρινε την αποσόβηση του κινδύνου της αραβικής εξαπλώσεως στην Δυτική Ευρώπη. Ο Κάρολος νικώντας κατά κράτος την αραβικό στρατό και διακόπτοντας την αραβική προέλαση στην καρδιά του δυτικού ευρωπαϊκού μεσαιωνικού χώρου, εδραίωσε την ισχύ του και αποκλήθηκε Μαρτέλος, δηλαδή σφυροκόπος, απ' το ανελέητο σφυροκόπημα των αντιπάλων του. Ποιος μπορεί να κλείσει τα μάτια στην Η Μάχη στο Κοσσυφοπέδιο που αποτέλεσε την κρίσιμη σύγκρουση των στρατευμάτων της επεκτεινόμενης Οθωμανικής αυτοκρατορίας και της Σερβίας του Μοράβα (όπως αποκαλείτο την περίοδο 1373-1402 το ισχυρότερο βασίλειο ανάμεσα σ' όσα συνέθεταν την Σερβική αυτοκρατορία (1346–1371) του Δουσάν). Η σύρραξη έλαβε χώρα στις 15 (Ιουλιανό ημερολόγιο) ή 23 (Γρηγοριανό ημερολόγιο) Ιουνίου του 1389.






Σύμφωνα με το Newsweek, ο αριθμός των θανάτων αναμένεται να ξεπεράσουν αριθμητικώς τις γεννήσεις σε 10 απ' τα 27 κράτη-μέλη το 2015. Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται ότι αυτό σημαίνει, αρχής γενομένης απ' το 2015, ότι ο πληθυσμός της Ευρώπης θα παρουσιάσει αρνητική φυσική αύξηση, και μέχρι το 2050 ο πληθυσμός προβλέπεται ότι θα μειωθεί κατά 52 εκατομμύρια απ' το σημερινό επίπεδο. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) έχει δηλώσει ότι η Ευρώπη χρειάζεται 1,6 εκατομμύρια μετανάστες ετησίως μόνο για να διατηρηθεί το σημερινό επίπεδο του πληθυσμού έως το 2050. Αυτό ισοδυναμεί με τουλάχιστον 60 εκατομμύρια νέους κατοίκους. Δηλαδή εποίκους.






Ο μουσουλμανικός πληθυσμός αναμένεται να πετάξει στα ύψη σε ποσοστό 20% επί του συνολικού πληθυσμού της Ευρώπης το 2050, σε χώρες όπως η Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία στις οποίες καταγράφονται ακόμη μεγαλύτερες αυξήσεις. Η διαμάχη Χριστιανισμού και Ισλάμ φαντάζει ανυπέρβλητο εμπόδιο, του μεγέθους του μεσανατολικού ζητήματος, δηλαδή του εβραϊκού προβλήματος. Στην Ευρώπη ακολουθείται η 'τακτική της εκτάκτου ανάγκης'. Πρόκειται για μία συνεκδοχή του δόγματος της 'μηδενικής ανοχής' που ανήκει στον υπερσυντηρητικό πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης, τον Ρούντολφ Τζουλιάνι. Σε τι συνίσταται η 'μηδενική ανοχή': Πρόκειται για το δόγμα που εγκαθίδρυσε ο Τζουλιάνι στην τοπική αστυνομία, δηλαδή το 'πρώτα πυροβολάτε και μετά ζητάτε τα στοιχεία του νεκρού'. Πρόκειται για το δόγμα, με βάση το οποίο οι δρόμοι της Νέας Υόρκης μοιάζουν περισσότερο με στρατοκρατούμενη ζώνη. Είναι το δόγμα που θεωρεί ότι το πέταγμα της γόπας στο δρόμο είναι ποινικό αδίκημα που αν δεν κατασταλεί σαν κακούργημα, τότε μοιραίως θα οδηγήσει στο πέταγμα μολότοφ στο δρόμο. Ως αντιστάθμισμα της αυστηρότητος αυτού του είδους, εμφανίζεται η 'ανεκτικότητα'. Θιασώτες της 'ανεκτικότητος' είναι οι μεγαλύτεροι εκμεταλλευτές της ανθρώπινης δυστυχίας. Οι επαγγελματίες 'αντιρατσιστές' δεν είναι τίποτα άλλο από επαγγελματίες τεμπέληδες. Οι περισσότεροι εξ αυτών, εξαιρουμένων των απελπιστικά ηλιθίων, είναι κοινοί παρακρατικοί, προερχόμενοι απ' τις τάξεις του παλαιοκομματισμού που είναι τακίμια της ισραηλινής κυριαρχίας στην Ευρώπη και όχι μόνο. Ο πολυπολιτισμός παρουσιάζεται ως η άμβλυνση των διαφορών μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμικών ομάδων ή θρησκειών.




Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία βίαιη εξίσωση αυτών και μία υπέρβαση των παραδοσιακών ηθών στην Ευρώπη και την στοχευμένη επέλαση του Ισλάμ έναντι του Χριστιανισμού. Κατά τη γνώμη μας πρόκειται για μία τεχνητή σύγκρουση που προσφέρει το ελεύθερο στον Ιουδαϊσμό να παίξει την δική του μπάλα στην Μέση Ανατολή, όπου είναι βιβλικής αξίας η εκεί επικράτηση του. Οι Ευρωπαίοι καταπιέζονται απ' τις κυβερνήσεις τους, ώστε να μην υψώνουν τις εθνικές σημαίες τους, τα εθνικά τους σύμβολα, να μην εορτάζουν τα παραδοσιακά έθιμά τους, προκειμένου να μην προσβάλλουν τους εποίκους των πατρίδων τους. Συνεπεία αυτού, αυτό που κυριαρχεί είναι η αντιστροφή της δίκαιης οργής που θα αισθάνονταν υπό φυσιολογικές συνθήκες για τους ηγέτες τους (αν εξέλειπε ο εποικισμός) σε απέχθεια των ίδιων των Ευρωπαίων για τις παραδόσεις τους. Αυτό αποτελεί ένα παράγωγο του 'αντι-λευκού ρατσισμού' και συγχρόνως το απάνθισμα της 'μαύρης υπεροχής'. Η παρακμή που κυριαρχεί στις ευρωπαϊκές πόλεις είναι τέτοιου βαθμού, ώστε πολλοί μετανάστες τις εγκαταλείπουν, ώστε να αναζητήσουν μία καλύτερη τύχη επιστρέφοντας πίσω στις πατρίδες τους. Πολλοί σύγχρονοι συστημικοί αναλυτές εικάζουν πως η Ευρώπη θ' αποκτήσει μία καλύτερη τύχη ή θα γίνει ισχυρή ήπειρος όσον αφορά την οικονομική επιρροή-αυτάρκειά της, αν υπερπηδηθούν οι διαφωνίες μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων.



Η απεθνισμένη ανθρωπότητα, το ιδεολόγημα της αναρχίας και των ουτοπικών σοσιαλιστών, η 'one block society', όπου ο 'ξένος' θα έχει εξαλειφθεί ως μονάδα, όλα επίπλαστα πολυσήμαντα, κατ' ουσίαν μονοσήμαντα υπέρ της ανόδου της ασημαντότητος του Εβραίου, αποτελεί έναν πολιτισμικό εφιάλτη. Εφιάλτης υπό την έννοια του τρόμου, του ξαφνικού τινάγματος στον ύπνο, του φόβου, της δυσαρέσκειας, της προδοσίας.



Η πολυπολιτισμικότητα έχει καταστείλει την υπερηφάνεια των Ευρωπαίων για την καταγωγή τους, δη των Λευκών ανθρώπων. Ζητείται ελπίς στο πρόσωπο των εχόντων φυλετική συνείδηση!



Τέλος αφιερώματος!

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

'Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΟΝ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ' / 'Μέρος 2ο'






Η πολυπολιτισμικότητα είναι η μεταστροφή του πολέμου προς το εσωτερικό των κρατών. Είναι η ιμπεριαλιστική επίθεση που διεξάγεται στο εσωτερικό των πατρίδων. Οι έποικοι δεν συνιστούν τίποτα άλλο από ένα πρόβλημα που μεταφέρεται απ' έξω προς τα μέσα. Ο εχθρός δεν βρίσκεται πια προ των πυλών, τουναντίον βρίσκεται εντός και πλεονεκτεί όσο κανείς άλλος επέτυχε στην ιστορία. Διαβρώνει τις πατρίδες εκ των έσω, δίχως να απαιτούνται κανόνια και στόλοι. Η ύπαρξή τους και μόνον συνιστά την μεγαλύτερη πολεμική απειλή. Κάποτε οι παραδοσιακοί επιθετικοί ή επεκτατικοί πόλεμοι διεξάγονταν μεταξύ των κρατών με εξωτερικές επιθέσεις που οφείλονταν σε πρότερη εσωτερική διείσδυση του εχθρού. Ο εχθρός έχοντας διεισδύσει ανενόχλητος στο εσωτερικό μίας χώρας έχει το στρατηγικό πλεονέκτημα της οικειότητος με το έδαφος της και μπορεί να επωφεληθεί αυτής σε οιαδήποτε διαμάχη προκύψει. Πλέον, η ύπαρξη δυνητικών στρατευμάτων στο εσωτερικό των πατρίδων δεν διαφοροποιείται σε τίποτα απ' τους κατοχικούς στρατούς των 'ανθρωπιστικών επεμβάσεων' που είδαμε να λαμβάνουν χώρα στην Ανατολή. Οιοσδήποτε έχει οικονομική-πολιτική επιρροή επωφελείται πολλαπλώς απ' την δυνατότητα καθοδηγήσεως και κινητοποιήσεως των εξαθλιωμένων μεταναστών. Οι έποικοι αποτελούν έναν ευεργετικό μοχλό πιέσεως στα χέρια των ισχυρών και μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν για την επίτευξη των σκοπών τους.


Η σκόπιμη ασυδοσία στην καταμέτρηση των εποίκων που ζουν στις χώρες της Ευρώπης, σε συνδυασμό με τον αυξανόμενο αριθμό όσων μετακινούνται προς κάθε κατεύθυνση, συναρτήσει των θρησκευτικών και πολιτιστικών εντάσεων που φύσει προκύπτουν, όπως και οι εύλογες ανησυχίες για την αύξηση της εγκληματικότητας που προέρχεται απ' τους 'χωρίς χαρτιά ή με πλαστά χαρτιά', όσο η επιβράδυνση των οικονομιών ή ό,τι έχει να κάνει με την απειλή της ισλαμικής και μη τρομοκρατίας, ανησυχούν τους γηγενείς πολίτες της Ευρώπης, ενώ συνηγορούν στο να διατηρείται ένα καθεστώς τεταμένων διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των χωρών που θεωρούν ότι το μείζον αυτό πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί δραστικά απ' το σύνολο της Ευρώπης. Η Συνθήκη Σέγκεν που υπέγραψαν 25 χώρες μέλη της Ε.Ε, αποτελεί μία απ' τις κύριες αιτίες του προβλήματος. Η Βρετανία και η Δημοκρατία της Ιρλανδίας ήσαν οι μόνες χώρες που δεν υπέγραψαν την εν λόγω συνθήκη που άνοιξε τα σύνορα και διευκόλυνε την διόγκωση του μεταναστευτικού προβλήματος που ταλανίζει την Ευρώπη.



Η Γαλλία είδε με καχυποψία την στάση της Ιταλίας στο ζήτημα της προώθησης των εποίκων στο έδαφός της. Εντατικοποίησαν τις περιπολίες στα σύνορα και σύντομα σταμάτησαν τις επιβατικές αμαξοστοιχίες που κινούνται μεταξύ των δύο χωρών. Οι Ιταλοί εξοργίστηκαν. Κατηγόρησαν τη Γαλλία για παραβίαση μία από τις βασικές συμφωνίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απ' το Παλάτι του Ελυζέ η Γαλλία άφησε να εννοηθεί πως μπορεί να υπάρξει 'αναστολή' της συμφωνίας του Σένγκεν, ενώ συμπλήρωσαν πως η Γαλλία έχει τα προσόντα για να σημάνει την αναθεώρηση ορισμένων απ'  τις ρήτρες εξαίρεσης. Η γαλλική πλευρά ισχυρίζεται ότι η Ευρώπη δεν είναι αποθηκευτικός χώρος για την ελεύθερη κυκλοφορία των παράνομων μεταναστών. Ό,τι είχε ειπωθεί εντός του ελλαδικού Κοινοβουλίου απ' το κόμμα της Χρυσής Αυγής περί του 'σκουπιδότοπου της Ευρώπης', λόγω των Συνθηκών που υπεγράφησαν στο Δουβλίνο απ' τους τσιρκολάνους πολιτικάντηδες. Οι φωνές που εναντιώνονται στο μοντέλο της πολυπολιτισμίκότητας έχουν αρχίσει να πληθαίνουν στην Ευρώπη. Ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας Nicolas Sarkozy είχε κάνει λόγο σε τηλεοπτική του συνέντευξη περί της αναγκαιότητας θέσεως φραγμών στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Είχε πει: 'Πρέπει να σεβαστούμε τις διαφορές, ωστόσο αυτό δεν συνεπάγεται πως επιθυμούμε μία κοινωνία όπου οι κοινότητες συνυπάρχουν η μία δίπλα στην άλλη'. Σ' άλλο σημείο της ίδιας συνέντευξης είπε επίσης: 'Αν κανείς επιθυμεί να έλθει στη Γαλλία, οφείλει ν' αποδεχθεί το πλαίσιο της εθνικής κοινότητας, αν πάλι δεν αποδέχεται αυτή την συνθήκη, τότε δεν είναι ευπρόσδεκτος στη Γαλλία'. Ο Βρετανός Πρωθυπουργός David Cameron δήλωσε πως: 'Το δόγμα της πολυπολιτισμικότητος έχει υποκινήσει διαφορετικές κουλτούρες-κοινότητες πολιτισμού να ζήσουν ξεχωριστές ζωές, μακρυά από κάθε άποψη η μία απ' την άλλη, και, εκτός των άλλων μακρυά απ' την επικρατούσα τάση'. Η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel υπέδειξε τα προβλήματα που ταλανίζουν την Ευρώπη και αφορούν την πολυπολιτισμικότητα και την αδυναμία αφομοιώσεως των μεταναστών στις εθνικές κοινότητες. Η συμπερασματική πρόταση της Καγκελαρίου Merkel ήτο ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει εν πολλοίς αποτύχει, καθώς ομολόγησε πως το πείραμά της, σκοπό του έχει να φέρει αντιμέτωπες τις εθνικές κοινότητες με τον ρατσισμό, ώστε να μπορέσουν να συνυπάρξουν αρμονικά η μία δίπλα στην άλλη. Κάτι τέτοιο κατέστη αδύνατον να επιτευχθεί και η παταγώδης αποτυχία του μοντέλου είναι αδύνατον να μην ομολογηθεί απ' τους ίδιους τους θιασώτες της.




Οι μετανάστες που καταφθάνουν στην Ευρώπη πολύ συχνά, αν όχι πάντοτε, αντιμετωπίζονται απ' τους ευαίσθητους 'αντιρατσιστές' ως 'πολιτικοί πρόσφυγες' που δραπέτευσαν κακήν κακώς απ' τις πατρογονικές εστίες τους, εξαιτίας των ολοκληρωτικών καθεστώτων που επικρατούν σ' αυτές. Εκεί ξεκινάει το παραμύθι του εκδημοκρατισμού των υπανάπτυκτων κρατών απ' την πολιτισμένη δημοκρατική Δύση. Ποιος ή ποιοι όμως μπορούν να κρίνουν ποιος ή ποιοι μπορούν ή πρέπει να έλθουν από που και να κατευθυνθούν προς τα που;  Η στοχευμένη ασυδοσία του λεγόμενου 'human trafficking' στην μετανάστευση αποτελεί την απτή εμπέδωση της ωμής εξισώσεως εμπορεύματος-ανθρώπου και παράλληλα ισοδυναμεί μ' ένα σημαντικό βήμα για την περαιτέρω διεύρυνση των συνόρων, ως αυτά έχουν παραδοσιακά μέχρι σήμερα, έως σημείου της τελικής καταργήσεως τους. Μ' άλλα λόγια αυτή η κατάσταση ισοδυναμεί με το όραμα των ψυχασθενών της Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Ο μύθος του 'κακόμοιρου μετανάστη-πολιτικού πρόσφυγα' που εκτοπίζει στην πράξη τον γηγενή εκάστης πατρίδος και ευνοείται σε βαθμόν τέτοιον, ώστε να δημιουργούνται φυλετικές ταραχές που φυσικά παρουσιάζονται ως ελάσσονος σημασίας γεγονότα απ' τα συστημικά μέσα, αποτελεί έναν κραταιό μύθο που συντηρείται ως κόρην οφθαλμού απ' τα διάφορα παπαγαλάκια της Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Ένα σημαντικό ατόπημα όσων παρουσιάζουν την πτυχή του ανθρώπινου πόνου ως μοναδική αιτία του μεταναστευτικού φαινομένου είναι ότι αποσιωπούν σκοπίμως πως η συντριπτική πλειοψηφία των ταλαιπωρημένων μεταναστών ανήκουν θρησκευτικώς στο Ισλάμ. Ο μεθοδευμένος εποικισμός της Ευρώπης προέρχεται απ' τους Ισλαμιστές. Εδώ λοιπόν υπεισέρχεται η 'πολιτική ορθότητα', την οποία δεν δύναται κανείς να παραβιάσει δίχως συνέπειες στον ιδιωτικό βίο του, διότι ευθύς αμέσως θα εκτοπιστεί απ' τα συστημικά μέσα στο πυρ το εξώτερον και θα του τοποθετήσουν την ταμπέλα του 'ρατσιστή', του 'μισαλλόδοξου'. Η πολυπολιτισμικότητα τείνει να καταστεί μία κεκαλλυμένη συζήτηση που αποσιωπά σκοπίμως τον υπαρκτό ισλαμικό κίνδυνο που στοιχειώνει ύστερα από αιώνες την Ευρώπη. Πάρτε ως παραδείγματα την Λιβύη, την Τυνησία, την γειτονική Τουρκία, όλες τους εστίες μεταναστεύσεως προς άλλες πατρίδες. Το παρατηρητήριο της CIA ('CIA World Factbook') για όλο τον κόσμο, τοποθετεί την Λιβύη ν' αποτελείται στο 97% από Σουνίτες Μουσουλμάνους, η Τυνησία στο 98%  από Μουσουλμάνους και η Τουρκία σε 99,8% από Μουσουλμάνους. Επιπροσθέτως, πολλοί μετανάστες προέρχονται από κράτη της Μέσης Ανατολής ή της Νότιας Ασίας όπου κι εκεί το μουσουλμανικό στοιχείο πλειοψηφεί συντριπτικώς. Φυσικά δεν αποτελεί υπερβολή πως ο μουσουλμανικός κόσμος γνωρίζει μία αλματώδη αριθμητική άνοδο σε σχέση μ' άλλες θρησκείες που αργοσβήνουν στην Ευρώπη και όχι μόνον. Ένα άρθρο της Daily Telegraph αναφέρει: 'Ο αριθμός των Μουσουλμάνων στην Ευρώπη έχει υπερδιπλασιαστεί μονάχα τα 30 προηγούμενα έτη και τείνει να διπλασιαστεί εκ νέου ώς το 2015. Στο ίδιο αναφέρεται ότι στις Βρυξέλλες, ανάμεσα τα 7 απ' τα 10 δημοφιλέστερα ονόματα που δίδονται στα νέα παιδιά είναι τα Μοχάμεντ, Άνταμ, Ραγιάν, Αγιούμπ, Μεντί, Αμινέ, Χάμζα. Μολονότι οι Μουσουλμάνοι αποτελούν το 4,6% επί του συνολικού πληθυσμού, στις πόλεις κατέχουν υψηλότερα ποσοστά. Η εφημερίδα 'International Business Times' σημειώνει πως οι Μουσουλμάνοι που διαμένουν στην Αυστρία αποτελούν μονάχα το 2,2% επί του συνολικού πληθυσμού, ωστόσο στην πρωτεύουσα της, Βιέννη, το ποσοστό τους ανέρχεται σε 10%.





Η μελέτη με τίτλο 'Το Μέλλον του Παγκόσμιου Μουσουλμανικού πληθυσμού' που εστιάζει στα έτη 2010-2030, αναφέρει: Η Γαλλία δέχθηκε μία αναμενόμενη καθαρή εισροή 66.000 Μουσουλμάνων το 2010, που προέρχονται κατά κύριο λόγο απ' την Βόρειο Αφρική. Οι Μουσουλμάνοι αποτελούν τα 2/3 (ποσοστό 68,5%) των μεταναστών που κατέφθασαν στο έδαφός της τα αμέσως προηγούμενα χρόνια. Στην Ισπανία όπου υπήρξε μία εισροή 70.000 Μουσουλμάνων μεταναστών το 2010, αυτοί δεν αντιπροσωπεύουν παρά ένα πολύ μικρότερο τμήμα του συνόλου των νέων μεταναστών στην Ισπανία (ποσοστό 13,1%). Η καθαρή εισροή μουσουλμάνων μεταναστών στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τα αμέσως προηγούμενα έτη (64.000) είναι σχεδόν τόσο μεγάλη όσο της Γαλλίας. Σε ποσοστό 28,1% οι νέοι μετανάστες που κατέφθασαν στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2010 είναι Μουσουλμάνοι. Η ως άνω μελέτη 'προβλέπει' ότι ο αριθμός των Μουσουλμάνων που θα ζουν στην Ευρώπη περί το 2030, θ' ανέρχεται σε 8,2% απ' το 4,6% στο οποίο και ανέρχονται επισήμως σήμερα. Οι Ευρωπαίοι ανησυχούν δικαιολογημένως για την διαμορφούμενη κατάσταση στις πατρογονικές εστίες τους. Μία ενδεικτική δειγματοληψία απέδειξε πως το 60% των Βρετανών είναι δυσαρεστημένοι με την διαχείριση του μεταναστευτικού. Το 80% θεωρούν πως η κυβέρνηση πρέπει να λάβει αυστηρότερα μέτρα για τον περιορισμό του φαινομένου. Μία άλλη μελέτη του 2010, εκπονημένη απ' το γερμανικό ίδρυμα 'Friedrich Ebert' που συνδέεται με τους Σοσιαλδημοκράτες που δημοσιεύτηκε απ' το δίκτυο BBC έδειξε πως το 30% των Γερμανών θεωρούν πως οι ξένοι έχουν κατακλύσει την χώρα τους. Είναι γεγονός πως η ανησυχία παρουσιάζεται μέσω του ππαραμορφωτικού φακού των μέσων ως προκατάληψη και φόβος απέναντι στο διαφορετικό. Ωστόσο, οι τρομοκρατικές επιθέσεις που λαμβάνουν χώρα σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και οι δράστες τους ανήκουν στις κοινότητες των Μουσουλμάνων, επιβεβαιώνουν την βασιμότητα του κινδύνου.




Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να καταπραϋνουν την εύλογη δυσφορία που αισθάνονται οι πολίτες. Οι γαλλικές αρχές απαγόρευσαν στις γυναίκες να φορούν την λεγόμενη μπούργκα που καλύπτει το πρόσωπό τους, ενώ περιόρισαν την εισροή των μεταναστών στο έδαφος της Γαλλίας κατά 10%. Η Ιταλία πέρασε έναν νόμο που καθιστά την παράνομη μετανάστευση αξιόποινη πράξη ισοδύναμη του εγκλήματος, η οποία επισύρει πρόστιμα ύψους 10.000 Ευρώ. Η βρετανική κυβέρνηση πρότεινε να ισχύσει ένα μόνιμο όριο για τους μετανάστες από χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιλώντας στο Μόναχο της Γερμανίας, ο Πρωθυπουργός David Cameron τόνισε ότι η Βρετανία έχει ανάγκη οικοδομήσεως μίας ισχυρότερης εθνικής ταυτότητος. Εν συνεχεία προειδοποίησε ανοιχτά τις κοινότητες των Μουσουλμάνων ότι κινδυνεύουν απ' την διακοπή της κρατικής χρηματοδοτήσεως, τα οφέλη της οποίας απολαμβάνουν, αν δεν φανούν διαλλακτικοί όσον αφορά τα δικαιώματα των γυναικών ή συνεχίσουν να προωθούν την αδιαλλαξία-μισαλλοδοξία τους. Γιατί πρέπει η Ευρώπη που χαρακτηρίζεται από μακραίωνη θρησκευτική ελευθερία, να φοβάται την εισροή Μουσουλμάνων στις χώρες της; Η απάντηση στο εν λόγω χρήζει βαθύτερης αναλύσεως από μία 'ρηχή' αιτιολόγηση που αναλώνεται στις ομιχλώδεις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.




Η αλήθεια είναι πως η μετανάστευση που ταλαιπωρεί την Ευρώπη ξεκίνησε κλιμακωτά κατόπιν του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι οικονομίες των κρατών είχαν καταστραφεί ολοκληρωτικά και οι άνθρωποι αναζητούσαν μία καλύτερη τύχη. Οι Ευρωπαίοι είχαν ανάγκη από εργατικά χέρια. Ήταν αναμενόμενο να προστρέξουν στην εκμετάλλευση ξένων μεταναστών για τις εργασίες που οι ίδιοι ήσαν απρόθυμοι ουσιαστικά να φέρουν εις πέρας. Αυτοί οι 'χρήσιμοι άθλιοι' ήσαν οι λεγόμενοι 'προσκεκλημένοι εργάτες'. Οι χώρες που τους υποδέχτηκαν, προχώρησαν σ' αυτή την επιλογή-λύση έχοντας την πεποίθηση πως οι 'φιλοξενούμενοι' θ' αποχωρήσουν οικειοθελώς μόλις συγκεντρώσουν τ' απαραίτητα χρήματα. Η κρίση του 1973 στον 'Οργανισμό Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών' επέσυρε μία γενικότερη οικονομική δυσκαμψία, με αποτέλεσμα πολλές ευρωπαϊκές χώρες διέκοψαν την παροχή 'visa' σε εισαγόμενους εργάτες. Πρωταρχικοί στόχοι και σκοποί του διεθνούς οργανισμού ΟΠΕΚ ήταν η καθιέρωση μίας ενιαίας πετρελαϊκής πολιτικής μεταξύ των κρατών μελών, ο προσδιορισμός ευμενέστερων μέτρων προστασίας των συμφερόντων τους με ορισμένες σταθεροποιητικές τιμές της διεθνούς αγοράς σε μια προοπτική αφενός αποφυγής βλαβερών συνεπειών για τα ίδια μέλη-κράτη και αφετέρου σε μία δίκαιη και ομαλή πετρελαϊκή βιομηχανική ανάπτυξη. Οι εργάτες που διέμεναν ήδη κάποια χρόνια στην Ευρώπη, είχαν ενσωματωθεί κατά έναν μεγάλο βαθμό στις διάφορες κοινωνίες, με αποτέλεσμα να μην επιθυμούν τον επαναπατρισμό τους, αλλά οι περισσότεροι καλούσαν τα μέλη των οικογενειών τους να εγκατασταθούν μαζί τους. Οι φυσικές καταστροφές, οι ασθμαίνουσες οικονομίες και η αυξανόμενη εξαθλίωση οδήγησαν σ' ένα νέο μεταναστευτικό κύμα την δεκαετία του 1990, αυτή την φορά απ' την Βόρειο και την Υποσαχάρια Αφρική και την Ινδική Υποήπειρο. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τους χορήγησαν διάφορα επιδόματα, ανεξάρτητα απ' το αν είχαν εργασθεί ή δεν είχαν εργασθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αιτιολογία αυτού του μέτρου ήταν συνάρτηση της ταμπέλας που οι ίδιοι τους τοποθέτησαν: 'Πρόσφυγες'. Συνεπεία αυτού και λόγω αδυναμίας στις περισσότερες περιπτώσεις να μάθουν την πατρώα γλώωσα των χωρών που τους υποδέχθηκαν, εκείνοι συγκρότησαν τις ιδιαίτερες κοινότητές τους. Αυτή ήταν η έναρξη των κοινοτήτων που μετεξελίχθηκαν στα σημερινά γκέτο που κατακλύζουν τις πόλεις της Ευρώπης. Η κατάσταση αυτή συνεπάγεται πολλά προβλήματα. Οι κοινότητες των μεταναστών τείνουν προς έναν βαθμό αυξανόμενης εξαθλιώσεως και διακρίνονται από ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά εγκληματικότητος συναρτήσει των υψηλών δεικτών ανεργίας ή μαύρης εργασίας. Τα μέλη τους επικαλούνται την 'ρατσιστική' στάση των αρχών εκάστου κράτους και σαν να μην φτάνει μόνο αυτό, κατηγορούν τους γηγενείς πολίτες εκάστου κράτους, ότι δήθεν εμφανίζουν έμφυτα σημάδια ρατσιστικής συμπεριφοράς απέναντί τους.




Αυτή η στρεβλή κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, έχει οδηγήσει ένα μεγάλο μέρος των γηγενών να αισθάνονται προδομένοι απ' τις ίδιες τις πατρίδες τους (αν μπορεί να σταθεί λογικά αυτό το οξύμωρο σχήμα), συν τοις άλλοις οι έποικοι αδυνατούν να ενσωματωθούν σ' αυτές. Ο μιγαδισμός κάθε είδους αναδεικνύεται σε καθοριστικό παράγοντα για την πολιτιστική προσάρτηση ξενικών στοιχειών που μπασταρδεύουν τους γηγενείς, μετουσιώνοντάς τους σε κοσμοπολίτικους μιγάδες. Η παρακμή των γηγενών ισοδυναμεί με την ανάδυση ενός αισθήματος πολιτιστικής υπεροχής για τους Μουσουλμάνους που μεταφράζουν σε δική τους ανωτερότητα την πολιτιστική κατηφόρα των γηγενών Ευρωπαίων. Για τον λόγο ότι δεν κατάφεραν ν' αφομοιωθούν απ' τους ευρωπαϊκούς λαούς, έχουν αποκτήσει μία έπαρση που τροφοδοτείται απ' το ένστικτο της διαφορετικότητος που πρέπει να αναδειχθεί με κάθε μέσο. Συνεπώς, η εμφάνιση τους αποτελεί μία οπτική εξωτερίκευση αυτής της νοοτροπίας, απαραίτητη γι' αυτούς, ώστε να ξεχωρίσουν μέσα στις παρακμιακές ευρωπαϊκές κοινωνίες. Βάσει αξιόπιστων στατιστικών ερευνών, σε ποσοστό 71% οι Μουσουλμάνοι έποικοι θεωρούν πως οι γηγενείς Ευρωπαίοι έχουν εκφυλιστεί, ενώ σε ποσοστό 65,6% οι ίδιοι θεωρούν ότι το Ισλάμ αποτελεί την μοναδική αληθινή θρησκεία. Οι απόψεις αυτές έρχονται σε σύγκρουση με τον χαλαρό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι Ευρωπαίοι επί του συνόλου το ζήτημα 'θρησκεία'. Μολονότι ένα μεγάλο κομμάτι των νέων Μουσουλμάνων που κατά κύριο λόγο προσπαθούν να ενσωματωθούν στην κουλτούρα της Δύσης (αναφερόμαστε κυρίως σ' όσους φοιτούν στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια), παρουσιάζουν παρόμοια σημάδια 'αδιαφορίας' για την θρησκεία με τους Ευρωπαίους, ωστόσο δεν καταφέρνουν να έλθουν ποτέ σε διαπολιτισμική συνενόηση με τους Λευκούς Ευρωπαίους και αρέσκονται σ' έναν εθελούσιο απομονωτισμό.




...συνεχίζεται!